Minder afval

Niet zo lang geleden was het doodnormaal dat je bij elke aankoop een gratis plastic tasje meekreeg. Vaak had de dame of heer bij de kassa het door jou gekochte product zó snel voorzien van een ‘puutje’ dat het bijna vervelend was om te zeggen dat je al een tasje had. Het is dan ook vaak voorgekomen dat men het weer moest uitpakken omdat ondergetekende zelf al een stoffen tasje had meegenomen, eentje uit de winkel van De Vrek.

Als je tegenwoordig een plastic tasje wilt moet je ervoor betalen en dat zorgt er in elk geval voor dat mensen er meer over na gaan denken. Maar dat neemt niet weg dat er nog steeds teveel plastic in omloop is en dat veel producten nog steeds verpakt zijn terwijl dat niet persé hoeft. Bovendien zijn sommige verpakkingen veel te groot. Het doosje voor de adapter voor mijn iPad was tien keer zo groot als het ding zelf.

We leven in een wereld waarin zelfs gepelde sinaasappels in plastic verpakt worden.

Als ik een tros bananen koop, zit daar min of meer al een natuurlijke verpakking omheen. Niet nodig om er dan ook nog een zakje om te doen. Het is misschien niet slim om 10 appels los op de boodschappenband te leggen, maar de Lidl heeft daar in de vorm van nylon zakjes een duurzame oplossing voor gevonden.

Vandaag kocht ik een ongesneden pompoenbrood en ik verzocht de verkoopster om hem zó aan me mee te geven. Ik deed hem in een stoffen tas. Dat voelt misschien even onwennig, maar mijn vrouw en ik hebben ons voorgenomen om minder afval te produceren.

2001

Binnenkort komt de vijftig jaar oude film ‘2001 – A Space Odyssey’ van Stanley Kubrick weer in de bioscoop. Het is niet de eerste keer dat de film opnieuw wordt vertoond. Zestien jaar geleden zag ik hem in de kleine bioscoop ‘Forum Images’ in de Poelestraat in Groningen. Ik had de twee avonden ervoor opgetreden met mijn band en was lichtelijk uitgeput maar heel erg voldaan. Om dan ook nog zo’n bijzondere film te mogen zien was een absoluut hoogtepunt. Ik keek mijn ogen uit van de futuristische beelden en de rust die de film uitstraalde was een verademing. Wat het allemaal precies moest voorstellen en wat de diepere bedoeling van de film was kon ik niet ontdekken. Maar ik weet wel dat ik een soort van euforisch gevoel had toen ik de bioscoop uit ging. De film is me altijd bijgebleven. Nu maar hopen dat er veel mensen zijn die hem gaan zien; misschien hebben ze een vergelijkbare ervaring.

Tegenwoordig kijk ik niet meer zoveel films. Wat de bioscoop betreft is het ook een beetje uit zuinigheid. Je betaalt tegenwoordig tien euro voor een kaartje. Af en toe halen we een film van de bibliotheek en heel soms download ik wel eens wat van internet. Ik heb twee jaar geleden veel DVD’s verkocht bij Jouw Winkel en ik heb ze eigenlijk geen seconde gemist. Uiteraard heb ik nog wel wat klassiekers in de kast staan, zoals Pulp Fiction en Jackie Brown. Maar ik heb op de één of andere manier minder geduld dan eerder om een lange film uit te kijken. Boeken lezen is een mooi alternatief. Dan kun je ook je eigen beelden erbij vormen. Het wordt persoonlijker.

De plant van oma

20180413_141738

Camelia (Japanse roos)

Mooie bloemen in de struik die we uit de tuin van mijn oma hebben gehaald en hier in de grond hebben gepoot. Een erfstuk zou je kunnen zeggen. Hij gedijt beter in de Veendammer grond dan in de harde kleigrond van mijn oma’s tuin. Krijgt nu ook meer waardering. Oma vond het vervelend dat de bloemen zo snel waren uitgebloeid en vervolgens een rommeltje maakten van haar tuin. Zo was ze nu eenmaal. De focus lag bij haar vaak op het negatieve. Maar elke dag genieten we van haar plant. En zo denken we ook steeds weer even aan haar.

Spannende droom

Best een spannende droom vannacht…

Ik zit in een klein kamertje op een laptop te typen. Plotseling klopt er iemand op de deur; het is mijn chef die me vraagt om mee te komen. We betreden een grote ruimte die vol is met mensen. Er staat een camera opgesteld en de directeur van ons bedrijf staat in het midden. Ik krijg de opdracht om een beeld aan mijn baas te overhandigen. Ik heb daar eigenlijk geen zin in want ik heb een hekel aan de man. Toch word ik er min of meer toe gedwongen. De camera staat me tegen. En dan maakt de directeur mij ook nog met een suffe opmerking voor al die mensen belachelijk. Ik bedenk me niet en gooi de pot hete koffie die op een tafel staat naar zijn hoofd. Ik hoor hem schreeuwen van pijn terwijl ik de ruimte uit ren.

Mijn collega’s gaan me zoeken, ik hoor ze praten terwijl ik me schuilhoud in een kleedkamer. De baas is er slecht aan toe, heeft overal brandwonden.
Voordat ik naar buiten kan, moet ik eerst een groot warenhuis doorkruisen. In eerste instantie is het er vrij rustig, totdat ik een aantal bekende gezichten zie. Het zijn mijn collega’s die me willen uitleveren aan de politie. Ik zet het op een lopen, maar zie dat 1 van hen de roltrap blokkeert. Met al mijn kracht til ik hem op en smijt hem over de roltrap naar beneden. Nu heb ik nog een groter probleem. Ik heb iemand vermoord.

Ik vlucht naar een café en praat met vrienden over wat er is gebeurd. Zij zeggen dat ik me in het café mag schuilhouden en dat ze me niet zullen verraden. Maar op het toilet hoor ik iemand over mij praten en dan begrijp ik dat mijn vrienden hun mond toch niet hebben kunnen houden.
Midden in de nacht vlucht ik naar een natuurgebied buiten de stad. Het is er totaal verlaten en ik beraad me op wat ik zal doen. Ik zie een lange dam die precies de richting uit gaat naar de plek waar ik veilig zal zijn (waarschijnlijk in het buitenland). Tijdens mijn wandeling komen er opeens twee honden op me af, die me besnuffelen en blijven achtervolgen. Ik denk dat het afgedwaalde politiehonden zijn. Ik blijf lopen en lopen, maar het lukt me niet om de honden kwijt te raken. De dam gaat over in water en ik blijf even stil staan om te zien dat het eigenlijk onverantwoord is om dat hele stuk te moeten zwemmen. Maar ik heb geen keus. Dus ik spring erin en de honden doen hetzelfde. Als ik een stukje heb gezwommen kijk ik over mijn schouder en zie ik ze in het water spartelen en langzaam verdrinken. Uiteindelijk bereik ik zonder schoenen en in mijn ondergoed de overkant. Ik ben veilig. Vrienden vangen me op en helpen me aan kleding.

Drukwerk en werkdruk

In mijn eerste jaren als zelfstandig ondernemer liet ik het drukwerk dat ik had ontworpen nog altijd eerst bij me thuis bezorgen, maar op een gegeven moment durfde ik het aan om het rechtstreeks bij de klant te laten afleveren. Heel af en toe doe ik een steekproef en dan wordt er hier een pallet afgeleverd en die bezorg ik dan even zelf bij de klant.

Laatst had ik een partij drukwerk waar nogal het één en ander aan schortte. Ten eerste was het veel te laat geleverd, ten tweede ontbrak de helft en ten derde leek het alsof de snijder een borrel op had gehad. De magazines waren te kort en scheef afgesneden en het is dan ook niet zo vreemd dat ik dus, in overleg met mijn klant, een klacht bij de drukker heb neergelegd. Ik kon op hun website een reclamatie indienen en kreeg na een paar dagen een excuus via de mail over de te late levering. Ik had om financiële compensatie gevraagd, maar daar zou ik nog over teruggebeld worden. De drukker vroeg of ik 50 bewijsexemplaren wou opsturen, zodat ze konden beoordelen of het drukwerk ook echt scheef was gesneden.

Ik stuurde een pakket van 50 magazines (bijna 8 kilo) richting het zuiden van ons land, maar had na twee weken nog niks gehoord. Ik besloot ze maar eens op te bellen, maar ik kreeg niemand te pakken. Sprak de voicemail in met het verzoek of ze me wilden terugbellen over mijn klacht. Een dag later had ik een mailtje dat mijn reclamatie was afgewezen. Ze hadden geen bewijsexemplaren ontvangen, dus konden ze het niet in behandeling nemen. Ik had een bonnetje gekregen van het postagentschap met een zogenaamde ‘track-and-trace’, zodat ik via de website kon volgen of het pakket was afgeleverd of niet. Je raadt het al: keurig een dag na versturen afgeleverd.

Ik heb mijn klant al laten weten niet meer met deze drukkerij in zee te willen gaan. Het is jarenlang goed gegaan, prima drukwerk voor een lage prijs, maar voor deze miskleun lijken ze geen verantwoording te nemen.

Ik ben waarschijnlijk nog wel een tijdje bezig om mijn claim voor elkaar te krijgen. Eigenlijk is het zonde van de tijd, maar het gaat om het principe. Uiteindelijk hadden ze het drukwerk gewoon niet zo moeten afleveren.

1 2 3 18