Expositie Scorsese in Eye Filmmuseum

In de tijd dat ik nog de halve zomer zat te snotteren van de hooikoorts keek ik overdag vaak series en films. We woonden aan het bos en mijn ouders hadden een grote tuin met veel planten en dus ook veel stuifmeel. Als ik binnen zat had ik daar geen last van. Ik had een kleine televisie met ingebouwde DVD-speler gekocht voor op mijn kamer en keek naar Twin Peaks, Tales of the Unexpected en de films van Martin Scorsese. Toevallig komt alles weer samen in 2017: er is na 25 jaar weer een nieuw seizoen van Twin Peaks, ik kocht een boek met spannende verhalen van Roald Dahl die in de Tales serie zijn verfilmd en afgelopen dinsdag bezocht ik met vriend Jan de expositie van de Amerikaanse regisseur in het Eye Filmmuseum.

Gouden palm voor “Taxi driver” in 1976.

De expositie van Scorsese was op dezelfde manier opgezet als die van Stanley Kubrick vijf jaar eerder. Op grote schermen werden filmfragmenten vertoond en in vitrines kon je screenplays, foto’s en storyboards bekijken. De donkere stemmige ruimte is opgedeeld in verschillende gedeeltes waar je veel kunt lezen, zien en horen over de inspiratiebronnen van de man en zijn Siciliaanse afkomst. Het is dan ook geen wonder dat familie, religie en de maffia belangrijke thema’s zijn in zijn films.

Topacteur Robert de Niro heeft in 8 films van Scorsese gespeeld (o.a. “Taxi driver”, “Raging bull” en “Cape fear”). Ook Leonardo diCaprio werkte vaak met hem samen (o.a. “The aviator”, “Gangs of New York” en “The wolf of Wall Street”). Scorsese regiseerde ook muziekfilms, o.a. “The last waltz” (zwanenzang van The Band) en documentaires over George Harrison en Bob Dylan. De regisseur is inmiddels 75 jaar oud en ‘still going strong’. Hij heeft vele prijzen mogen ontvangen voor zijn werk en heeft een organisatie opgericht die zich richt op het behoud van filmklassiekers. Een veelzijdige man en een leuke expositie (nog tot 3 september a.s.).

“Het verloren paradijs”

Schermafbeelding 2016-12-16 om 16.51.14.png

Ik ben geen liefhebber van standaard Hollywood films met veel explosies en actie. Liever zie ik een film met een verhaal, goed uitgewerkte personages en veel sfeer. Zo kom ik vaak uit op films die in het zogenaamde ‘Arthouse’ genre vallen.

Kasteelheer en burgemeester Benjamin Rolus wil niet dat er een autosnelweg door zijn landgoed komt. Als hij twee landmeters wegjaagt die op zijn terrein bezig zijn, belt hij de minister en maakt duidelijk dat de weg maar dwars door het dorp moet lopen. Maar dat is nadelig voor een aantal mensen, die dan noodgedwongen moeten verkassen omdat hun huizen dan zullen worden afgebroken.

De eenzame man leeft al jaren samen met zijn oude huishoudster, zijn boeken en collectie vogels. Hij lijkt in eerste instantie erg gesteld te zijn op zijn rustige plek, totdat zijn nicht Pascale (gespeeld door Willeke van Ammelrooy) weer in zijn leven verschijnt. Hij was vroeger heimelijk verliefd op haar, maar hij betrapte haar twintig jaar geleden met dorpsgenoot Jan Boelen. Deze probeert Rolus via Pascale op andere gedachten te krijgen wat de snelweg betreft.

Een rustige en sfeervolle Vlaamse film die enerzijds  over de liefdesperikelen tussen één vrouw en twee mannen gaat en anderzijds over de corruptie in de politiek. Sterke acteerprestaties van Willeke van Ammelrooy en Gella Allaert (die de bemoeizuchtige huishoudster Adeline speelt). De film laat de verschillende kanten van de personages goed zien.

De film staat in zijn geheel op YouTube.

Het verloren paradijs (1978)
België
Drama
94 minuten
geregisseerd door Harry Kümel
met Willeke van Ammelrooy, Hugo Van Den Berghe en Bert André