Veertien jaar later

Gisteren liepen we over het Balloërveld en opeens realiseerde ik me dat ik daar precies veertien jaar eerder ook liep. Toen nog met mijn ouders. Ik herinner me dat we op Tweede Kerstdag geen afspraken hadden en we daarom besloten om voor het eerst een bezoekje te brengen aan dat grote heidegebied niet ver van Assen. Het was stukken mistiger dan gisteren en we konden eigenlijk maar weinig zien van de prachtige natuur die ons omringde. Toch was het een gezellige en sfeervolle wandeling die eindigde in een schuur in het nabijgelegen dorpje Balloo, waar we tussen de balen hooi genoten van een warme kop chocolademelk.

Ik had toen een digitale camera die qua uiterlijk meer van een USB-stick weg had dan van een echt fototoestel. De kwaliteit van de foto’s was niet geweldig, maar toch ben ik blij dat ik ze al die jaren op mijn harde schijf heb bewaard. Want niet alleen geven ze de sfeer van die dag goed weer, ze zijn in zekere zin ook genomen in een tijd ‘toen er nog niks ergs was gebeurd.’ Op dat moment wist ik natuurlijk niet dat het gelijk de eerste als ook de laatste keer zou zijn dat ik met mijn ouders op het veld zou komen. En we waren natuurlijk nog onbekend met het vreselijke lot wat hen stond te wachten.

Zes jaar later liep ik in mijn eentje op het Balloërveld en waren mijn pa en ma allebei al overleden. Zo zie je maar dat de mensen om je heen en waar je van houdt zomaar om wat voor reden dan ook uit beeld kunnen verdwijnen. Het is dus best denkbaar dat ik (of iemand anders uit ons gezelschap) met hetzelfde weemoedige gevoel aan de dag van gisteren zou kunnen denken omdat iemand er niet meer is. Daar moet je niet teveel aan denken of van wakker liggen, maar het helpt misschien wel om je geliefden wat meer te waarderen zolang ze er nog zijn.

2004

Rommel in het bos

Als tienjarige had ik samen met mijn Woudlopers Natuurclub al het plan opgevat om rommel in het bos te verzamelen en weg te gooien, maar het is er nooit van gekomen. Het bleef bij een plan, waar een oud-vriendin uit die tijd me een paar jaar geleden nog op wees: we waren met ons voornemen zelfs in de krant gekomen en dan is het eigenlijk een beetje lullig dat je je beloftes niet nakomt.

Misschien speelde dat wel een beetje mee toen mijn vrouw en ik gisteren tijdens onze wandeling in het bos bij kamp Westerbork alle troep die we onderweg tegenkwamen in een zak deden en uiteindelijk in een afvalbak deponeerden. Mijn vrouw had dat als kind wel eens gedaan en nam in deze het voortouw. Want het is wat dat betreft geen moeite. Al was het natuurlijk beter geweest als de mensen zelf zo netjes waren geweest om de (veelal) lege verpakkingen niet in het bos achter te laten.

Meer dan gezwam

Eindelijk gun ik mezelf weer eens de tijd om een blogje te maken. Een dozijntje foto’s. We beginnen met een mooie lucht…

In mei plaatste ik deze foto van onze vuurdoorn:

En nu ziet hij er zo uit:

Dit is de Ennemaborg in Midwolda. Een ex-collega houdt een foto-expositie in het koetshuis.

En nu 8 foto’s van paddestoelen en zwammen die we in het bos hebben gespot.

Appelscha

Gisteren was het prachtig weer en het leek ons leuk om even weer een bezoekje te brengen aan Appelscha. Deze plaats ligt vlakbij de grens van Friesland en Drenthe.

Op de boerenstreekmarkt is er voor elk wat wils. Ik kocht twee boeken voor 1 euro 50.

Via een wandelpad door het bos kom je langs deze zandvlakte.

Veel paddestoelen gezien… We hebben zelf ook paddo’s in onze voortuin.

We zijn al wel eens verdwaald bij het volgen van een route. Volg de blauwe paaltjes, en dan houden de paaltjes opeens op. Maar op de verharde weg hadden ze volgnummers geplaatst, best handig.

Je ziet ze steeds vaker, ook hier in Borgerswold heb je een zogenaamd ‘boomkroonpad’. Ik heb geen hoogtevrees, maar sta niet te trappelen om hieraan deel te nemen. 😉

Hier koffie met gebak en achter in de zaak bleek een nostaligisch kookmuseum te zitten.

Een ouderwets kookstel met oven.

Gelukkig hoeven we tegenwoordig niet meer met de hand te wassen…

Ouderwetse verpakkingen, ik blijf het mooi vinden.

Twee koffiemolens en een ouderwetse telefoon.

Ventiel

Vanmiddag met mijn auto naar de garage geweest, aangezien mijn voorband plat was. De monteur trok na de controle de conclusie dat er niet zoveel aan de band mankeerde, maar wel aan het ventiel. Die heeft hij vervangen en vervolgens heeft hij de band weer opgepompt en op zijn plaats gezet. Gelukkig maar. Want ik had al nachtmerries bij de gedachte om onder het rijden een klapband te krijgen, zoiets lijkt me niet bepaald een pretje.

Het lijkt erop dat de herfst is begonnen. Een behoorlijk winderige dag vandaag, onze zonnebloemen wapperden heen en weer. Gistermiddag zagen we nog een veld vol met zonnebloemen, maar die waren allemaal op hun retour. Dat moet een week of twee, drie geleden een heel mooi gezicht zijn geweest.

image