Op slot

Ik kom het ook tegen bij mijn eigen klanten: iedereen wil graag zo hoog mogelijk in Google staan. Als je beter vindbaar bent, krijg je meer klanten. In deze tijd zoeken mensen steeds vaker via internet en belandt het telefoonboek al gauw bij het oud papier. Toch staan er af en toe malafide bedrijven bovenaan in Google; iets wat mijzelf nog nooit was opgevallen maar waar ik door onze slotenmaker op werd gewezen.

Het slot van onze voordeur was kapot en ook de deurklink leek aan vervanging toe te zijn. Reden genoeg om in mijn privé-archief te duiken (ordner met oude facturen) en een oude bekende op te bellen. Anderhalf jaar geleden was de beste man ook langs geweest om een probleem aan onze achterdeur te verhelpen.

Ik zoek ook vaak via internet, maar in dit geval had ik aan mijn eigen administratie genoeg. Meestal zijn kleine ondernemers als hij bij een grotere organisatie aangesloten die de marketing voor ze doet, maar waar zij een behoorlijk bedrag voor moeten neertellen wanneer zij de opdracht eenmaal aannemen.

De slotenmaker wees me erop dat hij enorm te lijden heeft aan de concurrentie van grotere bedrijven, die bovenaan Google staan en dus als eerste in het blikveld van de potentiële klant komen. Ze lokken klanten met kreten als ‘vanaf 12 euro maken wij uw slot’ en gebruiken een foto van een oudere, betrouwbare uitziende man die blijkbaar voor slotenmaker moet doorgaan.

Onze klusser zei dat je voor die 12 euro natuurlijk geen fatsoenlijk slot kunt repareren. Zeker niet als je de reparatiekosten er nog bij moet rekenen. Een aantal mensen schijnen hier ook al flink mee op de koffie te zijn gekomen. En het gaat zeker niet alleen om websites op internet, maar ook lijken sommige advertenties in de Gouden Gids naar bedenkelijke bedrijven te leiden. Mensen moeten veel te hoge bedragen betalen, terwijl de sloten niet goed worden hersteld.

Blijkbaar is het toch beter om niet altijd voor de bovenste advertenties in Google te kiezen én moeten we onszelf realiseren dat een slot niet gerepareerd kan worden voor slechts twaalf euro.

Weekendje offline

Ik was eigenlijk van plan om alleen vrijdagavond ‘offline’ te gaan, maar dit beviel mij zo goed dat ik de rest van het weekend er maar meteen achteraan plakte. De afgelopen week zat ik zoveel en zo lang op het internet, dat ik mij bijna ging afvragen hoe het ‘offline’ leven er ook alweer uit zag. De internetloze vrijdagavond gaf me weer een kans om mij geheel te concentreren op een boek. Het hele weekend had ik het gevoel dat ik meer tijd had en in mijn hoofd was het een stuk rustiger dan normaal. Even geen overtollige informatie, status-updates en nieuwsberichten.

Veendammerman op gitaarZaterdagavond hadden we een feestje met de band. Eén van onze zangeressen heeft haar tuinhuis omgebouwd tot kroeg, compleet met bar, barkrukken, lekkere zitjes, TV en muziekinstallatie. Het was gezellig om elkaar eens in een andere setting mee te maken. Ik had nog niet veel woorden gewisseld met onze drummer, die in januari vast bij ons is komen spelen. Tijdens de repetities ben je toch vooral bezig met de muziek op zich en dit was een mooie gelegenheid om wat beter kennis te maken. Uiteraard hebben we ook nog wat zitten spelen en zingen, dat hoort er ook bij. Maar rond half twee vonden we het welletjes en was het tijd om naar huis te fietsen.

Zondag begon ik alweer aan boek twee en kreeg eerst een beetje de neiging om mijn iPad er weer bij te pakken. Maar ik weerstond die verleiding en kon mij weer geheel concentreren op het verhaal. Dat is wel eens anders geweest. Soms las ik een hoofdstuk in een boek, om vervolgens ‘iets’ op internet te checken en dan me weer opnieuw te proberen te concentreren. Op die manier vliegt de tijd want ‘even’ iets nakijken duurt altijd langer dan je denkt en soms raak ik zelfs een beetje verdwaald op het internet, omdat elk antwoord dat je vindt weer leidt tot een nieuwe vraag.

Nu is de werkweek weer begonnen en het online leven ook weer. Toen ik vanmorgen wakker werd, vroeg ik me af of ik de afgelopen dagen iets had gemist. Een heel gedoe met de Turkse ministers. Nu ik weer een beetje op de hoogte ben denk ik, nee, ik heb niks gemist. Ik heb juist meer van alles meegekregen!

Auteursrecht

Ik hoor steeds vaker verhalen van mensen die enorme bedragen moeten aftikken wanneer zij een foto of illustratie van iemand anders op hun website hebben gezet. 800 euro is niks voor een plaatje op postzegelformaat en het blijkt ook nog legaal te zijn om zulke bedragen te vragen aangezien het onder het schenden van het auteursrecht valt.

Aan één kant leven wij in een tijd waarin het normaal is om van alles en nog wat met elkaar te delen en daar is ook helemaal niets mis mee. Maar aan de andere kant zijn er mensen die hun inkomsten in rook zien opgaan doordat hun creaties gratis en voor niets her en der verspreid worden. Dat is natuurlijk al gebeurd in de muziek- en filmbusiness en het gebeurt gewoon in allerlei branches wat dat betreft.

Er ontstaat een indruk dat alles maar gratis moet zijn en dat is geen goede ontwikkeling. Als een fotograaf een goede foto heeft gemaakt en deze verkoopt op sites als bijvoorbeeld Fotolia, dan is het in elk geval afgedekt en dan zijn beide partijen (verkoper en gebruiker) tevreden.

Wat mij wel verbaast zijn de groottes van de boetes die worden opgelegd. Ik vind het prima als iemand een vergoeding krijgt als zijn of haar werk gebruikt wordt, maar het moet wel een beetje redelijk blijven. Ik probeer mij er op deze site in elk geval aan te houden, alleen eigen fotowerk en anders een bronvermelding.

Firma list en bedrog

Gistermiddag kreeg ik een raar telefoontje. Iemand van een (voor mij) onbekend bedrijf belde op met de mededeling dat een klant van hun de .eu-versie van mijn domeinnaam wilde laten registreren. Het verzoek zou gekomen zijn van een bedrijf uit een dorp dat twintig kilometer verderop ligt. Het leek me erg onwaarschijnlijk dat iemand die zo dichtbij zit precies dezelfde bedrijfsnaam voert. Maar goed, ik liet de man even zijn verhaal doen.

Om te voorkomen dat er dus twee websites met dezelfde naam zouden komen, kon ik het .eu-domein bij hun laten registreren. Voor €19,95 per jaar was het geregeld. Ik moet dan nog wel even een contract tekenen zodat dit allemaal wettelijk dichtgetimmerd zit.

Ik zei tegen de man dat ik zelf wel een domeinnaam kan regelen en dat niet bij hem hoef te doen. Daarop viel een stilte. Ik vroeg naar de naam van dat bedrijf, maar dat wilde hij (uiteraard) niet geven. Na wat heen en weer gepraat trok hij de conclusie dat ik hem niet goed had begrepen. Dat had ik wel. Dit was iemand van de firma List en Bedrog. Nadat ik de telefoon had opgehangen deed ik een korte speurtocht op internet en jawel: ik was niet het enigste ‘slachtoffer’.

Ik ben mondig genoeg om mij te verweren, maar er zijn ongetwijfeld mensen die hier in trappen. Dit komt omdat het, ondanks het onlogische verhaal, allemaal op een redelijk overtuigende manier gebracht wordt. De man aan de andere kant van de lijn sprak duidelijk en beleefd, tot het moment dat ik hem door kreeg. Toen werd hij narrig en kon hij niet wachten om de verbinding te verbreken.

Nepberichten

Sommige mensen vertrouwen blindelings op alles wat er door de media verkondigd wordt. De ene na de andere onzinnige kreet wordt ongefundeerd de wereld in gegooid. Zo schijnen de huidige generatie twintigers allemaal minstens honderd jaar oud te worden en leven mensen met een groot Facebook netwerk langer. Waar deze stellingen op gebaseerd zijn blijft onduidelijk.

Het is natuurlijk ook gemakkelijk om tegenwoordig iets de wereld in te slingeren. Zet een verzonnen stelling op Twitter en in no-time is het gedeeld door honderden mensen. Maar dat ook websites als nu.nl zich hiermee bezighouden vind ik buitengewoon teleurstellend.

Je zou kunnen denken dat dit geen kwaad kan en dat de meesten wel doorhebben dat het om een echt of verzonnen bericht gaat. Maar reken er maar op dat veel populistische slogans klakkeloos geloofd worden, ook al klopt er geen hout van. Berichten dat ‘die buitenlanders’ bergen geld krijgen als ze in Nederland aankloppen zijn wel erg geromantiseerd, maar toch zie ik ze regelmatig op mijn tijdlijn voorbij komen en gedeeld worden door duizenden mensen. De kritiek is dan niet van de lucht. Kritiek op iets wat verzonnen is. Iets wat mensen opfokt. Iets dat er voor zorgt dat andere mensen met de nek aangekeken worden. ‘Ik heb het gelezen op internet dus het zal wel waar zijn.’ 
Websites als Nieuwspaal en De Speld schudden de boel op. Ze schrijven nepberichten om mensen aan het lachen te krijgen. Toch trapt menigeen erin. Zo gebeurt het regelmatig dat hun grappig bedoelde artikelen massaal worden gedeeld en talloze emotionele reacties opleveren. Niet iedereen heeft hetzelfde gevoel voor humor. Niet iedereen heeft het inzicht om in te zien wat echt is en wat niet. Vroeger las je hooguit 1 keer per jaar een satirisch artikel in de krant. Dan wist je gelijk wat voor dag het was: 1 april.
1 2