Twee kikkers

Op zo’n heerlijke lentedag als gisteren is het geen straf om lekker op de fiets naar mijn vrijwilligerswerk te gaan. Ik was vroeg van huis vertrokken dus had mooi de tijd om bovenstaande foto te maken.

Op de terugreis zag ik bij het hertenkamp een jongedame bijna midden op de weg staan, haar hoofd naar beneden gericht. Ik verminderde vaart en vroeg haar wat er was. Ze wees naar twee kikkers die op het wegdek zaten. Niet naast elkaar, maar op elkaar! Ze maakte zich zorgen dat de diertjes doodgereden zouden worden. Gelukkig was er niet veel verkeer, maar als we niets zouden doen was de kans toch groot dat ze geplet werden. Ik zette mijn fiets op de stander en terwijl zij het verkeer in de gaten hield hielp ik de kikkers met oversteken. Met mijn vinger gaf ik ze een duwtje, waarna ze telkens een stukje vooruit sprongen. Ze bleven gewoon gezellig op elkaar zitten. Na een paar minuten waren ze de weg over en dus veilig. Tenminste… Kikkers zitten het liefst in een natte omgeving. Het meisje zei dat ik ze het beste naar de stoepput kon leiden. Zo zouden ze vanzelf weer in het water komen. Met één laatste por vielen ze in de put en na een high five namen we afscheid.

Zakelijk roddelen

Elke zzp-er wordt ermee geconfronteerd: er moeten nieuwe klanten worden gezocht, bestaande klanten moeten tevreden gehouden worden én er zijn legio bedrijven die bereid zijn om je (vooral met het eerste) te willen helpen. Dat doen ze op verschillende manieren; via een website met een ‘handige’ zoekfunctie, voor een betere vindbaarheid in Google te zorgen of je een vermelding in een bedrijvengids te verkopen.

Vandaag zat er een vertegenwoordiger uit die laatste categorie bij ons op de bank. Hij kwam in eerste instantie voor mijn vrouw, maar ik zat er ook bij omdat ik altijd benieuwd ben wat mensen voor verhaal afsteken. Nu is dat ook een beetje flauw van mij, want ik ben altijd zo sceptisch als het maar kan als het op zulke dingen aankomt. Maar goed, iedereen krijgt een eerlijke kans en wie weet is deze bedrijvengids wel een kip die gouden eieren legt.

Toch knapten we al in een vroeg stadium op de man af, omdat hij begon te roddelen over een startende ondernemer uit een klein dorp in onze provincie. Hij vertelde dat deze man min of meer door het UWV werd gedwongen om zelfstandig ondernemer te worden, terwijl het werk in zijn vakgebied niet bepaald voor het oprapen ligt. Hij dreigt door een tekort aan klanten in financiële problemen te komen.

Het is voor niemand goed om éénpitter te worden terwijl je daar zelf niet eens de mogelijkheden voor ziet. Maar goed, dit was informatie die niet voor onze oren bestemd was. Hij noemde de naam niet, maar met een simpele zoekactie in combinatie met het beroep zou het een peulenschil zijn om zijn telefoonnummer te vinden. Toen we de verkoper hadden uitgelaten zei ik tegen mijn vrouw, eigenlijk zouden we die man moeten opzoeken op internet en vertellen dat er door de verkoper van de bedrijvengids over hem wordt geroddeld. Dit soort geroddel zorgt ervoor dat je op je hoede blijft en nooit en te nimmer met zo’n bedrijf in zee gaat.

Sneeuw in Veendam

Hier ligt een beetje sneeuw. Bij jullie ook?

Dit jaar is de megakerstboom midden in het looppad geplaatst. Het gemeentehuis van Veendam op de achtergrond.

Bocht Oosterdiep.

In de Promenade (winkelstraat) hebben ze een overschot aan kerstbomen…

En enorme slierten met lampjes die de straat overdag en ‘s avonds verlichten.

 

Smerig

Vanmorgen was ik al om tien over acht bij de tandarts voor mijn halfjaarlijkse controle. Meestal is dat niet zo spannend; een beetje tandsteen verwijderen, een korte check en ik kan weer naar huis. Maar een jaar geleden raadde mijn tandarts me aan om tijdelijk een lichte tandartsverzekering te nemen. Er moesten twee oude vullingen vervangen worden. De eerste is in mei vervangen en de tweede vandaag.

De oude, witte vullingen waren later aangebracht dan de lelijke, donkergrijze die ik ook heb. Die laatste zijn dus wel beter bestand tegen de eh… tand des tijds.

De tandarts en de mondhygiëniste waren tevreden over mijn gebit. Ik poets goed en gebruik regelmatig een tandenstoker. Niet iedereen is zo zuinig op zijn gebit. Laatst was er een cliënt geweest die vreselijk uit zijn mond stonk én zijn tanden al zes weken niet had gepoetst. De assistente vertelde dat hij die weken op vakantie was geweest en zijn tandenborstel was vergeten. Met alle gevolgen van dien.

Onhandig

Mijn oud-collega W. stak nooit onder stoelen of banken dat hij me soms onhandig vond. “Als je Michel met een schroevendraaier ziet lopen, dan gaat er iets kapot!” In de loop der jaren ben ik iets handiger geworden, maar af en toe haal ik nog steeds rare fratsen uit.

Zoals een spliksplinternieuwe voorband na 3 dagen aan gort rijden bijvoorbeeld. Vorige week gooide ik een bak koffie om, die niet alleen over maar ook van de tafel afdrupte, bovenop een bibliotheekboek van Thomas Verbogt. Dikke druipvlekken langs de pagina’s. Met een schuldgevoel naar de bieb en bekend dat het mijn schuld was dat het boek verminkt was. Het gaf niks, zei de bibliothecaresse; ze was allang blij dat ik het eerlijk vertelde.

Vandaag probeerde ik de screenprotector van mijn vrouw haar telefoon opnieuw te plaatsen, omdat er een luchtbel onder zat. Je raadt het al: na loshalen kreeg ik hem niet meer goed vast, plus een groot aantal bobbels erbij. Zucht, toen maar weer een nieuwe besteld.

1 2