Vannacht ging het weer flink tekeer. In heel Nederland, maar in Veendam hadden we een soort van tornado. Ik moest weer denken aan zes jaar geleden, toen we een supercel hadden hier in Veendam. Ik vreesde dat onze kas het zou begeven; het is een metalen constructie met zeildoek eromheen en dat is natuurlijk niet zo stevig als een echte kas. Gelukkig bleef hij staan. Maar ik zag één van de bomen in de straat verderop enorm heen en weer gaan en dan weet je gelijk hoe het oudere bomen zal vergaan: die gaan om.
Vanmorgen las ik verhalen over honderden bomen die takken hadden verloren of waren omgevallen, zonnepanelen die van de daken waren gevlogen en het trieste verhaal van een dame die was overleden toen er een boom op haar auto viel. Op zulke momenten besef je weer hoe machteloos je staat als Moeder Natuur zich van haar slechtste kant laat zien.
Wij zijn er vooralsnog goed afgekomen. We hoorden dat er een aantal buren lekkage hadden. Een collega zei nog dat het wel mensen bij elkaar bracht. Elkaar helpen om dingen weer voor elkaar te krijgen. Wat natuurlijk wel weer mooi is…
Zeker een triest gezicht, zag je plaatsnaam voorbij komen en moest al aan je denken. Hoop dat ze niet meteen besluiten alle oude bomen om te hakken omdat die ene tegen een huis ging.