Eerste werkdag


Vandaag is het alweer 26 jaar geleden dat ik mijn eerste werkdag beleefde. Ik kan me eigenlijk maar weinig meer van die dag herinneren. Behalve dan dat ik grafische films van papiermontages moest trekken om het vervolgens in de gescheiden afvalbakken te deponeren.

Als zeventienjarige was ik blij dat ik van school af was, ondanks dat ik goed kon leren. Maar ik had zin om te werken en heb ook nooit meer naar school terugverlangd. Ik heb alle benodigde diploma’s om mijn vak te kunnen uitoefenen via het leerlingwezen behaald (1 dag school, 4 dagen werken) en later nog een extra opleiding Desk Top Publishing gedaan, waarvoor ik een aantal (doorbetaalde) dagen per jaar naar de grafische school in Veenendaal ging. Die opleiding was in 1998 afgelopen en toen behaalde ik dus mijn laatste diploma tot nu toe. Sinds die tijd noem ik mezelf autodidact.

Toen ik na zestien jaar samen met mijn collega’s het pand van het bedrijf moest verlaten vanwege een faillissement, deed dat best veel pijn. Maar nu ben ik blij met mijn eigen bedrijf plus bijbaan. Gistermiddag genoot ik even extra van het mooie weer toen ik door Veendam fietste en bovenstaande foto schoot. Hoe leuk ik het werken in loondienst voor 1 dag in de week ook vind; het blijft ook bijzonder om voor eigen rekening te werken en er zomaar even tussenuit te kunnen glippen als ik dat wil.

Synagoge Zuidlaren

20180909_170620

Hij staat een beetje verdekt opgesteld aan de zuidkant van de Brink in Zuidlaren: de Synagoge, gebouwd in 1884 toen er nog een redelijk aantal Joodse mensen in het dorp woonde. Rond 1925 waren er veel Joden uit Zuidlaren vertrokken en werd de synagoge verkocht. Eerst werd het als pakhuis gebruikt, na de oorlog onder andere als tijdelijk onderkomen voor psychiatrische patiënten.

In de oorlogstijd woonden er nog maar 16 Joden in Zuidlaren, eentje van hen overleefde de oorlog. De anderen staan vermeld op het bord dat op de zijmuur is bevestigd.

20180909_170844

 

Scheuveln



De liefhebbers kunnen zich weer uitleven op de schaatsbaan, die op het Museumplein is geïnstalleerd. Update 8 februari: Vandalen hebben het ijs vernield en de baan wordt weer afgebroken voordat iemand er op heeft kunnen schaatsen. 🙁

Ik ben, vanwege zwakke enkels, niet zo’n schaatser. De laatste keer stond ik op ijshockeyschaatsen in Kardinge (Groningen). Na een hoop valpartijen kreeg ik eindelijk de slag te pakken, maar toen was het alweer tijd om naar huis te gaan.

Toen ik een jaar of zeven was ging ik wel eens met een buurmeisje naar de ijsbaan. Die was zo’n 800 meter van ons huis vandaan en daar konden we dus lopend heen. Op een dag was het ijs van mindere kwaliteit en we werden op voorhand gewaarschuwd voor een aantal grote wakken. Omdat ik mezelf al schaatsend niet goed onder controle had, was het dus niet zo vreemd dat ik niet goed bijstuurde en recht in een wak reed. Een paar mannen zagen mij opeens in het water vallen en schoten te hulp. Ze konden me er gelukkig uit trekken. Wel moest ik in mijn natte kleren naar huis lopen. Dan is 800 meter best ver. Mijn moeder zei: “Wat heb jij nou weer gedaan?”

Expo “Gelukkig gezond”

In onze provinciehoofdstad is altijd wel iets leuks te doen. We gingen zaterdag naar het Universiteitsmuseum in Groningen om de expositie “Gelukkig gezond” te zien. Hier werd duidelijk dat de mens al eeuwen bezig is om grip te krijgen op de werking van het lichaam en gezondheid. Tot mijn verbazing werden er in vroegere tijden best veel mensen ouder dan honderd jaar. Maar door de vele babysterftes viel de gemiddelde levensverwachting lager uit.

Al in de Middeleeuwen dachten ze dat een goede gezondheid te bereiken is door matig te eten, voldoende te bewegen, een goede nachtrust en weinig stress te hebben. Als je je daaraan houdt kun je alleen door pure pech nog ziek worden.

Naast informatie over de kleur van urine, de lust van het ontlasten en het effect van de verbeterde hygiëne viel er ook wat te lezen over de verschillen in opvattingen tussen vroeger en nu. We proberen nu geen ziektes meer te verhelpen door aderlatingen te doen. Thee wordt niet meer gezien als ongezond. De paus geeft nu geen goedkeuring meer voor cocaïne in wijn (zie illustratie).

Na 1800 waren laboratoria en ziekenhuizen in opkomst en ging de nadruk meer op genezing liggen, in plaats van preventie. In onze tijd is dat gelukkig weer een beetje aan het omdraaien. Want voorkomen is nog altijd beter dan genezen. Al is het volgens mij nog steeds onmogelijk om met een maximale zekerheid 100 procent gezondheid te kunnen bereiken. Je moet ook een beetje geluk hebben en daarnaast je best maar proberen te doen om geen vervelende welvaartsziekte te krijgen.

Na de “Gelukkig gezond” expositie kwamen we in de nagemaakte spreekkamer van Aletta Jacobs, de eerste vrouwelijke arts. Als laatste zagen we zaken uit het voormalig anatomische museum. Embryo’s en baby’s op sterk water en diverse skeletten. Een interessant middagje!

De lege woning

Pa in oma’s woning (2009)

Voordat de huismeester er was voor de eindinspectie van oma haar aanleunwoning, overdacht ik de afgelopen acht jaar dat ze er heeft gewoond. In eerste instantie was het een behoorlijke klus voor mij en mijn vader om alle behang van de muren te verwijderen en de vloerbedekking los te halen (foto boven). Maar na een paar weken klussen kon oma haar intrek nemen. Ze was blij en verdrietig tegelijk. Blij omdat ze tevreden was met haar nieuwe stekje en verdrietig omdat ze dit niet meer met haar dochter kon delen.

Oma in 2013

Elke zondag kwam ik bij haar eten. Eerst alleen, later met mijn vrouw. Oma ging dan niet voor het gemak. De ene keer had ze rollade, de andere keer kip. Maar altijd twee soorten groenten, aardappels, appelmoes en een toetje na. Half werk bestond voor haar niet en ik zag dat het haar steeds meer moeite kostte. Ik stelde voor om in het vervolg ‘gewoon op de koffie’ te komen.

Begin 2016 ging ze door gladheid onderuit en brak ze haar schouder en bovenarm. Na een operatie en een opname in de korte dagopvang van het verpleeghuis mocht ze weer naar haar aanleunwoning. Daar kreeg ze wat meer hulp dan voorheen. Oma was eigenwijs en wilde geen polonaise aan haar lijf. Ze wees de revalidatie voor haar schouder van de hand en wilde geen zwachtels of steunkousen dragen.

Wekelijks deden wij boodschappen voor haar, onderhielden haar tuintje en hielden haar gezelschap. Eén keer in de week kwam er een dame om haar in de huishouding te helpen, voor de rest deed ze nog zoveel mogelijk zelf. Een aantal maanden geleden begonnen haar benen en voeten dikker te worden en de dokter trok de conclusie dat dit door haar falende hart kwam. In eerste instantie dacht ik dat het wel mee zou vallen, want ze had altijd al last van vochtproblemen en slikte al een tijdje plaspillen. Maar toen we haar een paar keer lamlendig hadden aangetroffen, bleek dat er geen weg terug was. Op 8 juni hebben we nog wat eten voor haar gemaakt, maar ze kon het allemaal niet meer binnen houden. De dagen erna waren ondraaglijk voor haar. Geen energie en loodzware benen. Gelukkig heeft het niet te lang geduurd.

De sleutels zijn ingeleverd en er is weer een fase afgesloten.

De lege woning (nu)

1 2