Buitenkraan, plant en klompen

De vorst vraagt om speciale maatregelen. Zoals het afsluiten van de buitenkraan. Dat was me in voorgaande jaren prima gelukt, maar waarom nu dan niet? Het binnenkraantje was naar mijn idee dicht, maar toch bleef het water stromen. Na een voetbad in de berging en vele verspilde liters gemeentepils kwam ik erachter dat de kraan nog een stuk dichter gedraaid kon worden. Met een baco (nee, geen bacardi-cola).

De plant die in onze berging overwintert komt uit Madagaskar. Daar kennen ze geen winters zoals de onze, dus om bevriezing te voorkomen hebben we hem maar binnen gezet. Ik vind het een erg bijzondere plant en hoop dat ie op deze manier de winter overleeft.

Klompen schiet ik altijd aan als ik even naar buiten loop. Om groente- of fruitafval weg te gooien of in de tuin te rommelen. Als kind vond ik het altijd fijn als ik het geluid hoorde van mijn opa’s klompen. Het hoort ook een beetje bij het platteland. De kerels die samen met opa een moestuintje hadden liepen, pruimtabak kauwend en spuwend, ook altijd op klompen. Stukje jeugdsentiment, maar ook erg handig om te hebben.

Overbodige spullen

imageIets meer dan een jaar geleden begaf onze wasdroger het. We besloten niet gelijk om deze te laten repareren of een nieuwe te kopen, maar gooiden het over een andere boeg. Want een wasdroger is een behoorlijke stroomvreter en ik heb het stof- en pluisvrij maken altijd als een zeer vervelend klusje beschouwd. Reden genoeg om het eens een maandje zonder droger te proberen. We kochten een extra wasrek en hingen alle was op onze zolder op en kwamen tot de conclusie dat we het in het vervolg zo gingen doen. Het ding ging de deur uit en we zijn nu een jaar verder en hebben de wasdroger geen seconde gemist. Dankzij de vrijgekomen ruimte kon ik een kast rond de wasmachine maken.

Zo hadden we ook een huistelefoon. Toen ik een jaar of vijf geleden een nieuwe modem kreeg van het kabelbedrijf, vroegen de monteurs waarom ik geen huistelefoon had aangezien dat wel in mijn alles-in-1-pakket zat. Ik ging er vanuit dat er dus geen kosten aan waren verbonden, maar al snel bleek dat tegen te vallen. Niet dat het enorm veel geld kostte, maar als je nagaat dat ik nog nooit de bundel van mijn mobiele telefoonabonnement heb overschreden, is het alsnog zonde om ook nog een huistelefoon te hebben. Eind november besloot ik dat de huistelefoon de deur uit moest. Los van de maandelijkse kosten scheelt het stroom en batterijen. En ook geen ergenissen meer dat de toestellen soms zomaar uitvielen tijdens een gesprek.

Het is dus best nuttig en ook leuk om af en toe eens in je huis te kijken wat overbodig is en weg kan.

Kurk of schroefdop

De man van de slijterij keek ons verbaasd aan toen mijn vrouw vertelde dat we normaal wijn uit een fles met schroefdop drinken. Hij had vast wel door dat we groentjes zijn en niet lang geleden nog slobberwijn dronken: zoete witte wijn die zo gemakkelijk naar binnen glijdt alsof het frisdrank is. We waren overgestapt naar droge witte wijn en fruitige rode wijn. Die dag kochten we een fles Chianti Classico uit 2010. Ik heb ooit in die streek in Toscane vlakbij een wijnboerderij gelogeerd maar geen druppel alcohol gedronken. De eigenaar van ons logeeradres liet wel zien hoe de wijn werd gemaakt, maar om eerlijk te zijn had ik meer oog voor het met druivenranken en cypressen versierde Toscaanse landschap dan voor al die vaten en ketels.

We hadden vorig jaar tijdens onze huwelijksreis op Sicilië voor het laatst een flesje wijn geslacht. Er stond een fles rood voor ons klaar in ons appartement, maar een kurkentrekker was nergens te vinden. We hadden niets te drinken en het water uit de kraan smaakte niet lekker. We besloten om de volgende dag gelijk een kurkentrekker te kopen en gingen met een dorstig gevoel naar bed.

De fles met Siciliaanse wijn ontkurkten we zonder problemen. Maar de Chianti liet zich niet kennen. We draaiden de spiraal helemaal in de kurk, mijn vrouw hield de fles vast terwijl ik met alle kracht de kurk uit de fles probeerde te krijgen. Er gebeurde niets. De kurk in de fles duwen zou een optie kunnen zijn, maar zelfs dat lukte niet. Na minutenlang gehannis en geworstel gebeurde er toch een wonder. Met de laatste kracht in mijn lijf en na een enorme knal konden we eindelijk twee gevulde glazen op tafel zetten. Proost. Best lekker, zo’n Chianti.

Een week later waren we in een wijnzaak in Bergen en daar werd ons verteld dat een fles wijn met kurk heus niet beter is dan eentje met een schroefdop. Volgens de winkelier gaat kurk er na verloop van tijd zelfs uit. Dat scheelt weer.

De man van de slijterij zei dat onze kurkentrekker waarschijnlijk ongeschikt is. Er moet minstens een breinaald in de spiraal passen. De kurkentrekker uit Sicilië hadden we in een souvenierswinkel gevonden. Laatst een tweetrapskurkentrekker gekocht, daar kregen we een andere fles wijn met iets minder moeite mee open. Maar goed, doe mij maar een fles met een schroefdop…

Lekker bakkie

De cafetière en de percolator

We zijn vorig jaar op vakantie in Italië geweest en dronken daar regelmatig een heerlijke bak cappucino of espresso. Eenmaal weer terug in Nederland stak de filterkoffie er een beetje bleekjes bij af, reden dat we op zoek gingen naar manieren om de Italiaanse kwaliteit te benaderen. Zonder een dure koffiemachine te kopen. 

We kochten een percolator, een ouderwets pruttelketeltje waarmee we een lekker bakkie kunnen zetten. Opgeschuimde melk erop en je waant je in Italië. Bijna. Na een tijdje gingen we ons koffiezetapparaat toch weer vaker gebruiken, de macht der gewoonte, maar dan wel met dezelfde verfijnde koffievariant als die we in de percolator gebruikten.

Mijn vrouw opende haar praktijk aan huis en kwam op het idee om een cafetière aan te schaffen. Grove koffie, pas gekookt water erop, even laten staan en tenslotte met een zeef de koffieprut naar onderen drukken. Gaat ook prima. Voordeel is dat je eigenlijk alleen een waterkoker nodig hebt en het koffie maken op zich niet in een apparaat gebeurt maar in een kan met filter.

Een lekker bakkie met een krantje en dan heb ik een heerlijke zaterdagmorgen 😉

Uitgedroogd

Onze droger heeft het een maand geleden begeven en eigenlijk waren we het er gelijk over eens: weg met dat ding. Het schijnt behoorlijk wat energie te kosten om zo’n apparaat te laten draaien. We gebruikten hem niet voor alles, maar wel voor de witte was. Die hangen we nu gewoon ouderwets op een wasrekje op. Alles voelt een beetje ruwer aan (vooral de handdoeken). We hebben al eens wasverzachter gebruikt, maar van dat parfumluchtje moest ik niesen. Nu ben ik er wel aan gewend dat ik me iets minder fanatiek moet afdrogen zonder mijn lichaam open te halen 😉

Het is een raar idee om een defect apparaat te koop aan te bieden, maar een handige klusser kan er misschien nog iets mee. Wellicht zijn er nog losse onderdelen te gebruiken. Vorig jaar heb ik mijn oude printer voor vijf piek verkocht. Hij drukte niet meer goed af, maar de koper zei dat hij er nog wel raad mee wist. Sommige mensen hebben het talent om haperende machines weer aan de praat te krijgen en dan hebben zij voor een prikje iets waar ik graag van af wil.

Ik had de advertentie voor de droger nog maar net op Marktplaats gezet, of er was al een reactie. Diegene bood 20 euro. Leek mij een prima deal. Een paar uur later kwam hij met zijn vrouw langs om de droger in de auto te laden. Hij zei dat hij dit wel vaker deed.  Kapotte apparaten repareren en weer doorverkopen. Heb ik geen problemen mee. Ieder zijn hobby en zo hebben wij weer wat meer ruimte in onze berging.

1 2