Verschillen en veranderingen

Sinds een paar maanden speel ik in een bandje. Eigenlijk had ik me voorgenomen om dat nooit meer te gaan doen, maar het is altijd blijven kriebelen. De hoofdreden om niet meer in die trein te stappen was omdat ik het gedoe rond optreden niet meer wil. Het opbouwen, het sjouwen, het reizen, het wachten. Niets van dat alles is leuk. Het spelen wel. Maar dat is uiteindelijk maar een klein onderdeel van het geheel.

Maar ik heb nu vier gelijkgestemden in mijn eigen woonplaats gevonden die het muziek maken ook binnenskamers willen houden. Ongedwongen bezig zijn, zonder te willen optreden. Ideaal als je het mij vraagt!

Er is alleen één probleem: de band heeft twee toetsenisten. Gelukkig kunnen we allebei een beetje drummen, dus wisselen we elkaar af. Een noodoplossing eigenlijk en ideaal is het zeker niet. Maar zolang het goed gaat, gaat het goed. Tot nu.

De andere toetsenist is er sinds vandaag mee gestopt. Andere ideeën, niet geheel mee kunnen komen in het spontane repeteren en het daarom ook niet helemaal in de band passen waren volgens onze bandleider genoeg redenen om afscheid van elkaar te nemen. Het zij zo. Het voelt wel een beetje alsof het door mij komt. Het klikte namelijk vanaf dag één met de rest en het bleek al snel dat ik muzikaal wat verder was.

Twintig jaar geleden gebeurde precies hetzelfde. Uitgerekend de jongen die mij bij de band gehaald had, vertrok omdat hij zich niet meer bij de anderen voelde passen.
Je gaat toch denken: verschillen zijn soms al aanwezig maar komen pas aan het licht als er zich een verandering voordoet. Dan komen er opeens dingen aan het licht die anders verborgen zouden zijn.

Balloërveld

Op deze zonnige zaterdagmiddag zochten wij de rust op. Het Balloërveld, een heideveld van 367 hectare, niet ver van Assen. Het mooie weer lijkt maar niet op te houden. Geen straf om te genieten van heide, zandverstuivingen en bomen. Een plek met veel historie, grafheuvels en Middeleeuwse karrensporen. Ook zijn er nog loopgraven te vinden uit de Tweede Wereldoorlog.

Tijdens onze wandeling hoorden we een paard hinniken. In de verte zagen we hem aankomen. Afwisselend in galop en draf. Het meisje dat op het paard reed kreeg waarschijnlijk les van de dame die naast haar fietste. Toen ze uit het zicht waren hoorden we het paard nog steeds uitbundig hinniken. Tja, een prachtige plek en geweldig weer. Wat willen mens en dier nog meer?

De vorige keer dat wij hier waren was op 5 mei. In het gras naast het fietspad zagen we opeens iets bewegen. Het bleek een jong slangetje te zijn, soepel glijdend door het hoge gras. Samen met nog twee andere mensen zaten we op onze hurken naar dit diertje te kijken, totdat er een iets groter slangetje opdook. Mama, waarschijnlijk.

Even verderop kwamen we aan bij de schaapskooi. Het was een geblaat van jewelste toen de herder de honderden schapen de kooi inleidde. Elk schaap bleek zijn eigen geluid te hebben. De meeste lammetjes hadden de baard nog niet in de keel. Als je zo’n kudde een tijdje staat te observeren, zie je ook steeds meer verschillen. Geen schaap is hetzelfde. Een aantal opstandelingen waren een andere kant opgelopen, maar werden door honden weer teruggehaald. Verder leek alles gesmeerd te gaan. Je krijgt wel respect voor het beroep van schaapsherder. Blijft toch een zootje ongeregeld, zo’n kudde.

Voor iedereen die zijn hoofd eens lekker leeg wil maken is wandelen of fietsen op het Balloërveld beslist aan te raden!

Dankzij de bijen

Op de gezondheidsbeurs woonde ik een lezing bij van het AllergiePlatform en daar werd verteld dat honing een natuurlijk middel kan zijn tegen hooikoorts. Het gaat dan wel om honing uit de buurt waar je woont. Gelukkig had ik dit jaar niet veel last van hooikoorts; een beetje in de periode april/mei. Dus de drang om een imker te zoeken was niet erg groot.

Een dag voordat we op vakantie gingen streek er een zwerm bijen neer op onze hederahaag. Ik had nog nooit zoiets van dichtbij gezien en wist eigenlijk geen raad. Vooral niet omdat we op dat moment wel andere zaken aan ons hoofd hadden. Gelukkig beloofde een buurman van een paar huizen verderop dat hij het in de gaten zou houden. Mochten ze na een dag niet weg zijn, zou hij een imker regelen om de duizenden bijen vakkundig te verplaatsen. Maar vlak nadat ik bovenstaande foto had gemaakt, vlogen ze weg en bleek dat ze onze tuin alleen als overnachtingsplek hadden gebruikt.

Zondag werd er een oogstfeest gehouden bij de volkstuintjes in Borgerswold. Daar spraken we met een man van de Nederlandse Bijenhoudersvereniging. Hij verkocht Veendamse honing. Uiteraard een potje gekocht. Misschien helpt het om mijn hooikoorts het aankomende jaar helemaal uit te roeien. Dankzij de bijen.

De zon

Ik kan me niet herinneren dat we ooit zo’n mooie nazomer hebben gehad als dit jaar. Het was vandaag gemiddeld zo’n 26 graden! Ook nog Monumentendag dus leuk om er even uit te gaan.

Bij de monumentale boerderij Hermans Dijkstra in Midwolda liepen mensen in oude boerenkleding rond, werden oude ambachten getoond en was er een kleine markt in één van de ruimtes van de grote schuur. Ik herkende hem meteen, mijn oud-collega J. die kalenders verkocht van zijn zelfgemaakte foto’s van de gemeente Oldambt. Heel af en toe komen we elkaar tegen en dan is het leuk om even bij te praten. Hij was midden vijftig toen het bedrijf failliet ging en heeft sindsdien geen werk meer gevonden. Maar hij redt zich prima. Met de verkoop van zijn kalenders kan hij een klein centje bijverdienen.

Hij keek ervan op dat ik inmiddels getrouwd ben. “Mooi,” zei hij, “zeker na de moeilijke periode toen je ouders korte tijd na elkaar overleden.” Zelf heeft hij dertien jaar geleden zijn vrouw verloren. Ze stapte uit bed en viel neer, 47 jaar was ze. Dat het leven zulke dingen voor je in petto kan hebben, sta je eigenlijk niet bij stil. Het voelt zo oneerlijk. Maar het leven is nou eenmaal niet fair. Voor niemand. Iedereen krijgt zijn of haar portie, vroeg of laat.

Hij heeft inmiddels een nieuwe partner gevonden. Een nieuwe liefde kan veel helpen bij het verwerken van het verdriet. Ik heb dat zelf ondervonden. De zon gaat dan vanzelf weer schijnen. Net als vandaag.

Met een knipoog

Als je met de auto langsrijdt, schiet je al in de lach. De drogist vlakbij de rotonde met zijn grappige slogans. Een tijdje terug hadden ze er een bord staan met de tekst: ‘Condooms met een smaakje – voor de lekkerbekjes’. Humor gebruiken is een creatieve manier om je product aan te bieden. Helaas stopt de eigenaar ermee. Hij is al op leeftijd. Het pand staat te koop. Hopen dat er een opvolger komt met hetzelfde gevoel voor humor.

Als je oude kranten of tijdschriften doorbladert, moet je je lachspieren af en toe ook bedwingen. De tekst van de advertentie van Wrigley’s hieronder was in de jaren dertig waarschijnlijk bloedserieus bedoeld, maar het komt in de huidige tijd juist grappig en zelfs ongeloofwaardig over. Vooral als je nagaat dat suikerproducten steeds vaker (terecht) een negatief stempel krijgen. Zo staan er in het Stuiversblad ook advertenties die het roken promoten, iets dat tegenwoordig verboden is. Zo kun je zien dat wat ooit normaal was, tegenwoordig met een grinnik wordt weggewuifd .

Je gaat je ook afvragen wat we in de nabije toekomst van onze huidige opvattingen zullen vinden.

1 36 37 38 39 40