De zelfscanner

Ik was eerst sceptisch om ook zo’n ding te gebruiken: een zelfscanner in de supermarkt. Weer een technologisch vernuft erbij, dit keer om het beroep van kassamedewerker uit te wissen. Op die manier hou je niemand meer aan het werk. Bovendien wist een kennis te vertellen dat er steekproeven worden gehouden en dat de politie wordt gebeld als je een artikel hebt vergeten te scannen. 

Iedere keer liep ik straal langs de wand vol met scanapparaten en keek vol onbegrip naar de klanten die ze wel gebruikten. Dat ze het risico willen lopen… Met de beste wil van de wereld alle producten ‘blieben’ en als het apparaat hapert en iets vergeet te registreren krijg jij de schuld…

De laatste tijd merkte ik dat mijn nieuwsgierigheid groeide. Zo leuk is het niet om al die boodschappen op de band te leggen en daarna weer in de tassen te doen. Er is maar één manier om die tijdrovende stap te vermijden: door de zelfscanner te gebruiken. 

Een paar weken terug was mijn debuut. Vlak voordat ik naar de kassa reed controleerde ik tien keer de inhoud van mijn boodschappenkrat. Geen fouten maken. Anders politie. Gearresteerd worden. Een strafblad. Ach, zo heet zou de soep niet worden gegeten. Maar toch, iets vergeten komt over als stelen.

Sindsdien scan ik zelf! Wat een gemak om de boodschappen na het scannen gelijk in je krat of tas op te bergen! Gister kreeg ik echter een steekproef! Even schoot het door me heen: als dat maar goed gaat. De kassajuffrouw ging met haar scanner op ons karretje af. Ik was in de veronderstelling dat ze alles opnieuw ging scannen maar ze scande maar een paar producten. Dat was blijkbaar genoeg. Na deze check kon ik betalen. Toch een beetje opgelucht.

Autoperikelen

Ik heb totaal geen verstand van auto’s. Toen mijn kar laatst niet wou starten, vlak voordat we een lange rit naar het zuiden des lands wilden maken, wist ik dus gelijk al dat ik de hulptroepen moest inroepen. In mijn geval is dat de Wegenwacht. Meestal heb ik hun nodig als ik nog bij huis sta; slechts één keer heb ik ze onderweg gebeld.

Mijn accu werd vervangen (zat er al twaalf jaar in), de olie werd bijgevuld én de banden werden bijgepompt. Zo’n Wegenwachtauto is van alle gemakken voorzien. Ideaal. Nadat mijn rots in de branding de factuur had doorgemaild en uitgeprint, namen we afscheid en konden we veilig de weg op.

Ik zie de laatste tijd veel borden langs de weg van Autotaalglas. Iedereen kent ze van dat irritante reclameliedje:

“Au, au, au, au, er zit een sterretje in mijn glas. Wanneer het niet gemaakt wordt, scheurt het totale glas.”

Lijkt mij nogal overdreven. Ik heb al een tijdje een ‘sterretje’ (meer een gaatje) in mijn voorruit, maar die gaat echt niet doorscheuren. Ik heb het gevoel dat daar nogal dramatisch over wordt gedaan. Het is best prijzig om het te laten maken. Een paar jaar geleden heb ik een ‘sterretje’ laten repareren en dat kostte vijftig euro. Als je all-risk verzekerd bent is dat misschien gratis, maar dan betaal je weer meer verzekeringspremie. Al met al is het mij een raadsel dat er zoveel reclame voor gemaakt wordt! Ik heb nog maar twee ‘sterretjes’ gehad in de bijna 18 jaar dat ik auto rijd.

Wildervankster paardentram

Tijdens de kerstmarkt kunnen mensen een ritje maken met de paardentram. Deze replica werd in 1997 gebouwd, naar het model van de tram die hier van 1880 tot en met 1920 reed. Destijds was het traject van Zuidbroek naar Ter Apel de langste van Europa (45 kilometer). Rond 1910 kreeg de Eerste Groninger Tramway Maatschappij  last van concurrentie van de trein en ging uiteindelijk failliet.

Tegenwoordig kun je de replica tram afhuren voor bijvoorbeeld een verjaardag of trouwerij. Met paarden of met locomotief.

Mooi dat er hier in Veendam een stukje historie bewaard blijft. Zo rijdt hier ook nog een ouderwetse stoomtrein (‘De Star’).

Kerstmarkthapjes

Vanmiddag even over de kerstmarkt hier in Veendam gelopen. Een aantal hobbykraampjes, goede doelen organisaties die hun waren aan de man proberen te krijgen maar vooral veel eettentjes. Hamburgers, churro’s, oliebollen. Erg veel trek kregen we daar niet van. Dat kwam pas tegen een uur of zes, toen we met zijn tweeën aan de kokkerel gingen. Broodjes met biefstuk, geroosterde paprika, ui, augurk, champignon, tomaat en rucola. Erg lekker. Ook gezonder dan de kerstmarkthapjes.

“Het verloren paradijs”

Schermafbeelding 2016-12-16 om 16.51.14.png

Ik ben geen liefhebber van standaard Hollywood films met veel explosies en actie. Liever zie ik een film met een verhaal, goed uitgewerkte personages en veel sfeer. Zo kom ik vaak uit op films die in het zogenaamde ‘Arthouse’ genre vallen.

Kasteelheer en burgemeester Benjamin Rolus wil niet dat er een autosnelweg door zijn landgoed komt. Als hij twee landmeters wegjaagt die op zijn terrein bezig zijn, belt hij de minister en maakt duidelijk dat de weg maar dwars door het dorp moet lopen. Maar dat is nadelig voor een aantal mensen, die dan noodgedwongen moeten verkassen omdat hun huizen dan zullen worden afgebroken.

De eenzame man leeft al jaren samen met zijn oude huishoudster, zijn boeken en collectie vogels. Hij lijkt in eerste instantie erg gesteld te zijn op zijn rustige plek, totdat zijn nicht Pascale (gespeeld door Willeke van Ammelrooy) weer in zijn leven verschijnt. Hij was vroeger heimelijk verliefd op haar, maar hij betrapte haar twintig jaar geleden met dorpsgenoot Jan Boelen. Deze probeert Rolus via Pascale op andere gedachten te krijgen wat de snelweg betreft.

Een rustige en sfeervolle Vlaamse film die enerzijds  over de liefdesperikelen tussen één vrouw en twee mannen gaat en anderzijds over de corruptie in de politiek. Sterke acteerprestaties van Willeke van Ammelrooy en Gella Allaert (die de bemoeizuchtige huishoudster Adeline speelt). De film laat de verschillende kanten van de personages goed zien.

De film staat in zijn geheel op YouTube.

Het verloren paradijs (1978)
België
Drama
94 minuten
geregisseerd door Harry Kümel
met Willeke van Ammelrooy, Hugo Van Den Berghe en Bert André