Dankzij de bijen

Op de gezondheidsbeurs woonde ik een lezing bij van het AllergiePlatform en daar werd verteld dat honing een natuurlijk middel kan zijn tegen hooikoorts. Het gaat dan wel om honing uit de buurt waar je woont. Gelukkig had ik dit jaar niet veel last van hooikoorts; een beetje in de periode april/mei. Dus de drang om een imker te zoeken was niet erg groot.

Een dag voordat we op vakantie gingen streek er een zwerm bijen neer op onze hederahaag. Ik had nog nooit zoiets van dichtbij gezien en wist eigenlijk geen raad. Vooral niet omdat we op dat moment wel andere zaken aan ons hoofd hadden. Gelukkig beloofde een buurman van een paar huizen verderop dat hij het in de gaten zou houden. Mochten ze na een dag niet weg zijn, zou hij een imker regelen om de duizenden bijen vakkundig te verplaatsen. Maar vlak nadat ik bovenstaande foto had gemaakt, vlogen ze weg en bleek dat ze onze tuin alleen als overnachtingsplek hadden gebruikt.

Zondag werd er een oogstfeest gehouden bij de volkstuintjes in Borgerswold. Daar spraken we met een man van de Nederlandse Bijenhoudersvereniging. Hij verkocht Veendamse honing. Uiteraard een potje gekocht. Misschien helpt het om mijn hooikoorts het aankomende jaar helemaal uit te roeien. Dankzij de bijen.

De zon

Ik kan me niet herinneren dat we ooit zo’n mooie nazomer hebben gehad als dit jaar. Het was vandaag gemiddeld zo’n 26 graden! Ook nog Monumentendag dus leuk om er even uit te gaan.

Bij de monumentale boerderij Hermans Dijkstra in Midwolda liepen mensen in oude boerenkleding rond, werden oude ambachten getoond en was er een kleine markt in één van de ruimtes van de grote schuur. Ik herkende hem meteen, mijn oud-collega J. die kalenders verkocht van zijn zelfgemaakte foto’s van de gemeente Oldambt. Heel af en toe komen we elkaar tegen en dan is het leuk om even bij te praten. Hij was midden vijftig toen het bedrijf failliet ging en heeft sindsdien geen werk meer gevonden. Maar hij redt zich prima. Met de verkoop van zijn kalenders kan hij een klein centje bijverdienen.

Hij keek ervan op dat ik inmiddels getrouwd ben. “Mooi,” zei hij, “zeker na de moeilijke periode toen je ouders korte tijd na elkaar overleden.” Zelf heeft hij dertien jaar geleden zijn vrouw verloren. Ze stapte uit bed en viel neer, 47 jaar was ze. Dat het leven zulke dingen voor je in petto kan hebben, sta je eigenlijk niet bij stil. Het voelt zo oneerlijk. Maar het leven is nou eenmaal niet fair. Voor niemand. Iedereen krijgt zijn of haar portie, vroeg of laat.

Hij heeft inmiddels een nieuwe partner gevonden. Een nieuwe liefde kan veel helpen bij het verwerken van het verdriet. Ik heb dat zelf ondervonden. De zon gaat dan vanzelf weer schijnen. Net als vandaag.

Met een knipoog

Als je met de auto langsrijdt, schiet je al in de lach. De drogist vlakbij de rotonde met zijn grappige slogans. Een tijdje terug hadden ze er een bord staan met de tekst: ‘Condooms met een smaakje – voor de lekkerbekjes’. Humor gebruiken is een creatieve manier om je product aan te bieden. Helaas stopt de eigenaar ermee. Hij is al op leeftijd. Het pand staat te koop. Hopen dat er een opvolger komt met hetzelfde gevoel voor humor.

Als je oude kranten of tijdschriften doorbladert, moet je je lachspieren af en toe ook bedwingen. De tekst van de advertentie van Wrigley’s hieronder was in de jaren dertig waarschijnlijk bloedserieus bedoeld, maar het komt in de huidige tijd juist grappig en zelfs ongeloofwaardig over. Vooral als je nagaat dat suikerproducten steeds vaker (terecht) een negatief stempel krijgen. Zo staan er in het Stuiversblad ook advertenties die het roken promoten, iets dat tegenwoordig verboden is. Zo kun je zien dat wat ooit normaal was, tegenwoordig met een grinnik wordt weggewuifd .

Je gaat je ook afvragen wat we in de nabije toekomst van onze huidige opvattingen zullen vinden.

Hardlopen

De broer van mijn tante doet mee aan de Spartathlon. Een hardlooptraject van maar liefst 246 kilometer die binnen 36 uur afgelegd moet worden. Een hele prestatie als je dat redt. Hij is dan ook al maanden aan het trainen. Op de verjaardag van mijn oom vertelde hij er het één en ander over. Een buurvrouw zei dat het toch niet gezond was, om zo ver en zo lang hard te lopen. Toch hoor ik vaak dat de endorfine die hardlopers en wielrenners aanmaken licht verslavend is. Daarom is het vast moeilijk te begrijpen voor mensen die niet tot nauwelijks aan sport doen.

Ik doe zelf niet aan sport. De enigste sport die ik ooit heb beoefend is tannis. Geen idee hoe ik op het idee kwam. Ik was beter in hardlopen. Tijdens schoolsportdag was ik één van de snelste. Ik heb mij er nooit in ontwikkeld, bang voor blessures aan mijn knieën. Een oud-collega heeft ooit zijn been gebroken tijdens een hardloopsessie. Reden genoeg om het bij wandelen en fietsen te houden, wat ik tot op de dag van vandaag met vaste regelmaat doe.

Jaren geleden liep ik na een dagje Zwolle terug naar de auto. Tot mijn verbazing was het hele centrum door hekken afgesloten. Geüniformeerde mannen en vrouwen die het verkeer omleidden. Bleek dat er een halve marathon gehouden werd! Ik kon dus nog lang niet naar huis!
Ik bleef langs de kant staan kijken en filmde de internationale renners met mijn compact-camera.  De Kenianen liepen er het vloeiendst over. Hun benen leken uitgerust te zijn met een vering zodat hun knieën minder belast werden. Toen viel me voor het eerst op dat iedereen een andere hardlooptechniek heeft. Sommige mensen hielden het niet lang vol en liepen het laatste stukje steunend en puffend.

Tegen elf uur was het afgelopen. Een Keniaan had gewonnen. Dat was geen verrassing. Ik reed weer naar huis. Ik wou nog een filmpje monteren van het gebeuren, maar dat is er nooit van gekomen. Maar het maakte wel indruk. Wat een uithoudingsvermogen. En dit was nog maar een stukje (21 km), vergeleken met de 246 kilometer die D. gaat lopen…

Groenten- en kruidentuin

Groentetuintje

Wie van een eigen moestuin droomt, maar opziet tegen het bijhouden ervan, zou eens kunnen overwegen om een vierkante metertuin te nemen. Een vierkante bak met latjes, opgedeeld in zestien vakjes. In april hebben wij er eentje gekocht en we hebben er zowel kleine plantjes als zaden in gepoot. Onder andere munt, koriander, rozemarijn, dille, courgette, tomaat en aubergine. De courgetteplant heeft al zeven courgettes geproduceerd en er zitten heel wat tomaten aan de tomatenplant, ook al zijn ze nog niet rijp. Het is een groot plezier om dagelijks de vorderingen te zien en je bent soms verbaasd hoe snel iets kan groeien na een paar zonnestralen en een forse regenbui.

Een zelfgekweekte courgette.

Vorig jaar hadden we een kruidenhoekje in onze tuin met maar liefst 18 soorten, maar dat werd op een gegeven moment toch een beetje een warboel. Sommige kruiden begonnen te woekeren, waardoor anderen niet de kans kregen om een beetje zonlicht te vangen en te groeien. Begin dit jaar kwamen we op het idee om de siertuin en de groenten-/kruidentuin te scheiden. Vervolgens kwam dus het plan om een vierkante metertuin aan te schaffen. Nu heeft iedere plant zijn eigen plek en overzie je het geheel beter.

Doordat de ruimte beperkt is, heb je ook meer zicht op wat er allemaal in de tuin gebeurt. Er zijn dit jaar veel slakken. Ik heb al een stuk of twintig voor straf naar een gemeenteperkje gebracht. Hier en daar zie je wel wat bladeren waar wat aan is geknabbeld, maar de schade valt mee. Er blijft weinig tot geen water in de metertuin staan, dit wordt via het worteldoek op de bodem afgevoerd.

Je eigen groenten en kruiden verbouwen is niet alleen leerzaam, maar vooral ook erg lekker! Onbespoten en vol van smaak! Iedere vrucht is origineel en heeft een andere vorm – in tegenstelling tot wat je in de supermarkt en bij de groenteman ziet. Het is gewoon erg fijn om iets wat je zelf hebt verbouwt, zelf te koken en op te eten!

1 37 38 39 40 41