Sneeuw en baby

Best vreemd weer. Toen wij Veendam uitreden, zaten we opeens middenin de dikke mist. Langzamerhand zagen we het landschap veranderen, meer sneeuw dan bij ons. Uiteindelijk aanbeland in het zuiden van Drenthe konden we er niet omheen: hier is het echt winter. Nog maar drie sneeuwvrije dagen gehad in dit nieuwe jaar! Maar goed, we kwamen niet voor de sneeuw. Er moest nog een baby bewonderd worden. Een kersvers nichtje!

Sneeuw in Dalen

Baby Elena

Sneeuw in de ‘toene’.

Beschuit met muisjes

Koppen dicht!

Wat is het toch met mensen die naar een concert gaan en de hele tijd maar zitten te kleppen? Gisteravond waren wij in Boelie’s Pub in Winschoten om drie stevige rockbands te zien. Dat er tussen het opbouwen en afbreken wat gepraat wordt lijkt me geen probleem. Maar van het eerste tot het laatste nummer is er bijna evenveel rumoer van alle kakelende kippen dan van de mensen die op het podium staan te zwoegen. Als ik tussendoor even naar het toilet ga, zie ik dat velen zelfs met hun telefoontje zitten te spelen. Okay, we leven in een vrij land en ik mag me misschien niet bemoeien met waar een ander zich mee bezighoudt, maar ik begrijp het gewoon niet. Als je wilt kletsen, is het veel handiger om naar een kroeg te gaan waar de muziek wat op de achtergrond is. Want gisteravond moest je op luide toon praten om jezelf verstaanbaar te maken. En wat die telefoons betreft: wat is er zo interressant dat je de hele tijd op dat scherm zit te loeren terwijl je niks mee krijgt van alles wat er om je heen gebeurt. Iets waar ik ook vaak aan denk als ik iemand zie fietsen met zijn foon in de hand.

Noem mij ouderwets, maar als ik naar een optreden ga wil ik graag muziek luisteren en niet het geblaat horen van mensen die alle belevenissen van de afgelopen week doornemen. Twee jaar geleden was ik bij een optreden van Tangerine in de Oosterpoort. Tijdens het optreden van voorprogramma Clean Pete was er zoveel rumoer in het publiek dat de bandleden elkaar teleurgesteld aankeken. Een band is gebaat bij de energie van het publiek en als die uitblijft omdat ze feitelijk genegeerd worden, is het hele idee van optreden bijna onzinnig te noemen.

Maar goed, ik ben ook niet heilig, heb een kwartiertje gepraat met een oud-klasgenoot maar heb daardoor ook aan den lijve ondervonden dat het eigenlijk ondoenlijk is om elkaar goed te verstaan tijdens een optreden. Heb respect voor muzikanten: ga lekker naar een cafeetje verderop waar je rustig kunt praten. De band wil namelijk graag de aandacht van het publiek. Daar komen ze voor. 

Van de regen in de drup

Wat hebben we veel beleefd in die korte periode. Toen de aandeelhouders op hoge poten het bedrijf binnenvielen en zeiden dat ze de baas wilden spreken. Ik, die stomverbaasd antwoordde dat hij thuis was. Ze waren het zat. Hij nam de telefoon nooit op, zegde afspraken op het laatste moment af en vergat onze salarissen te betalen. Ik was van de regen in de drup beland en hoopte nooit weer een faillissement mee te maken. Maar het hing al een tijdje in de lucht.

Met zijn tweeën liepen we door de stad. We dachten na over de nabije toekomst, wat we zouden gaan doen als het bedrijf op de fles zou gaan. Na die ene inval volgde een belangrijke vergadering. Wij kregen die dag vrij en wisten dat we de baas niet weer zouden zien. De heren zouden hem op staande voet ontslaan. 

Nadat de baas geen voet meer op de werkvloer mocht zetten en ik het verbod kreeg om hem binnen te laten, gingen we verder. Als een wagen waar één wiel van afgehaald is. Ze begrepen niet dat het bedrijf niets waard was zonder de baas. Maar krijg dat aan het verstand bij een stelletje boekhouders. 

Wij stonden erbij en keken ernaar. Het bedrijf ging de afgrond in en wij gingen mee. Het duurde een tijd voordat alles wat afgehandeld. Maar we hadden het samen beleefd. Een drukke, intense periode waarin ik ook nog mijn vader verloor.

Maar leuk om mijn oud-collega even weer te spreken vanmiddag. 

Drie dingen

Er komt nooit een tijd dat ik uitgelezen, uitgeschreven of uitgepuzzeld ben.

Lezen
Naast de nodige blogs op internet lees ik heel wat af. Ik heb net het boek ‘De magie van het nietsdoen’ van Jeffrey Wijnberg uit. Deze Groningse psycholoog weet mij altijd weer te boeien met zijn rake bewoordingen en vermakelijke verhalen uit zijn spreekkamer. Af en toe lees ik een thriller of roman en het maakt mij niet uit of de schrijver bekend is of niet.
Ik ben geabonneerd op de zaterdageditie van het Dagblad van het Noorden en ik verheug me er nu al op dat er morgen weer een verse krant in de brievenbus ligt.

foto (2)Schrijven
Je gedachten ordenen, je hoofd leegmaken; schrijven is een bijzonder magisch iets. Hoe tegendraads het ook mag klinken, ik kan de liefde voor het schrijven niet in woorden uitdrukken. Al sinds mijn kindertijd noteer ik mijn gedachten, belevenissen en fantasieën. De afgelopen jaren heb ik heel wat dagboeken van mezelf doorgeworsteld en een aantal passages heb ik in boeken verwerkt. Iemand vroeg me een keer naar het nut daarvan. Tja, voor mij heeft het nut omdat ik een diepe behoefte voel om te schrijven.

Puzzelen
In de avonduren kijk ik weinig TV. Liever zit ik te puzzelen. Woordzoekers, legpuzzels, sudoku’s, Zweedse puzzels. Het mooie van puzzelen is dat je enerzijds je hersenen flink laat kraken en anderzijds ruimte in je hoofd creëert. De dagelijkse beslommeringen ben je even vergeten omdat je concentratie geheel wordt opgeëist.

1 22 23 24 25 26 36