Smart of dumb?

Laatst sprak ik iemand die nog niet in het bezit was van een smartphone. Hij zag het nut er niet van in en zweerde bij zijn dumbphone. Nou is het ook absoluut waar dat je meestal niets mist als je het nooit hebt gehad. Om die reden heeft het ook jaren geduurd voordat ik zelf een iPhone kocht. Maar ook de hoge aanschafprijs van 400 euro zorgde ervoor dat ik er eerst een paar nachtjes over ging slapen in plaats van mij ‘s ochtends vroeg tussen de hongerige wolven voor de Apple Store te begeven. De wetenschap dat een smartphone meer een zakcomputer is dan een telefoon trok me uiteindelijk over de streep, want het leek me handig om voor kleine handelingen niet steeds de iMac op te hoeven starten.

Voor de jeugd is het inmiddels zo vanzelfsprekend om een smartphone op zak te hebben dat ze waarschijnlijk liever hun broertje of zusje zouden willen inruilen dan hun favoriete apparaatje. Ik zag laatst een pubermeisje onhandig haar fiets parkeren terwijl ze haar phone in haar hand had en moest denken aan mijn opa, die altijd een brandende sigaret bij zich had terwijl hij aan het klussen was. Handig is het niet en op mij komt het even verslavend over als roken, maar goed.

IMG_1346Dat niet alleen een groot deel van de jeugd verslaafd is aan hun smartphone, bleek zaterdag uit een artikel van een dagbladjournalist. Hij had zijn mobiele gebruik gemeten met behulp van een app en kwam tot de conclusie dat hij wel twee uur per dag besteedde aan het checken van zijn statussen op Feestboek en Twieter. Al zijn dagelijkse handelingen onderbrak hij door gelijk te reageren op de meldingen van zijn telefoon. Zijn vrienden en vriendin kregen het gevoel dat ze er niet meer toe deden en nu wil hij zijn verslaving onder handen nemen.

Opvallend vond ik dat er in zijn artikel stond dat mensen als Steve Jobs hun kinderen weghielden van mobiele apparaten. Stel je voor dat ze eraan verslaafd zouden raken…

Ik vind zowel mijn iPhone als iPad erg handig, maar gebruik ze met mate. Af en toe zet ik alles uit en dat vind ik heerlijk. Sommige mensen kunnen zichzelf niet bedwingen en gaan over tot hardere maatregelen: ze heffen hun Feestboek account op en kopen weer een dumbphone. Binnenkort verschijnt de nieuwe versie van een oude klassieker, de Nokia 3310. Misschien dat een categorie mensen de telefoon aanschaffen en de smartphone weg doen. En dan is het cirkeltje weer rond.

Volgens mij is de kunst vooral om de baas te blijven over je smartphone in plaats van andersom. Niet teveel apps gebruiken die meldingen geven (en stiekem in de bestanden op je telefoon kunnen loeren) en af en toe gewoon uitzetten. Dan is het stil. Net als vroeger.

Milieu

Gister stemde ik op een partij die het opneemt voor natuur en milieu (PvdD) en al een tijdje vraag ik me af of ik zelf wel milieubewust bezig ben. Ondanks dat het altijd beter kan scoor ik toch wel een aantal punten als je nagaat dat ik:

  • thuis werk en dus weinig gebruik hoef te maken van de auto.
  • bij boodschappen in principe altijd de benenwagen pak of de fiets.
  • minder vlees eet en zo weinig mogelijk eten weggooi.
  • sinds mijn printer kaduuk is eigenlijk nauwelijks meer iets print, alleen het noodzakelijke.
  • geen overbodige spullen meer koop en liever een bezoekje breng aan een winkel of markt die tweedehands spullen verkoopt.

IMG_1346Ik probeer in elk geval mijn best te doen, al krijg je soms het idee dat de mensheid een behoorlijke puinhoop van planeet Aarde heeft gemaakt. Dat je defecte apparaten beter kunt vervangen dan repareren is eigenlijk een schande en daar zouden onze voorouders behoorlijk van opkijken.

Wat mij betreft mogen ze smartphones, tablets en laptops nog veel duurder maken, want dan wordt er misschien niet zo nonchalant mee omgegaan. Laatst was ik op een verjaardagsfeest en toen maakte iemand een opmerking over mijn ‘oude smartphone’. Blijkbaar is het opvallend dat ik al vier jaar een iPhone 4 heb, die het overigens nog steeds prima doet. Een aantal op het feest hadden in die vier jaar evenveel telefoons versleten en sommige waren zelfs onverkoopbaar geworden omdat ze het nauwelijks meer deden.

Wat dat betreft gruwel ik van het woordje ‘koopkracht’ dat te pas en te onpas door welke politieke partij dan ook wordt gebruikt. Want als het op den duur écht weer beter met de economie gaat, dan hoop ik niet dat er weer een consumptie-explosie komt. Daar is het milieu niet bij gebaat. En wij zelf ook niet.

Bescheidenheid

Ik was weer eens aan het netwerken, deze keer bij een vrouwenclub. Ik was, op 1 na, de enige aanwezige man. Een woeste vrouw klom op het podium en zei dat we in een mannenwereld leven en dat vrouwen te onzeker zijn. Ze pleitte voor meer vrouwen in topfuncties en alle aanwezige dames luisterden vol aandacht. Als het aan haar lag, zouden vrouwen een soort mannen moeten worden. Meer zelfvertrouwen uitstralen, meer werkuren draaien en topfuncties bekleden. Waarom iemand, man of vrouw, überhaupt een topfunctie zou willen hebben ontgaat mij sowieso. Alsof dat soort posities ‘zomaar’ te bereiken zijn en alsof het leuk is om zoveel verantwoordelijkheid te dragen en overuren te maken.

“Sommige vrouwelijke ondernemers zeggen dat ze een ‘bedrijfje’ hebben maar cijferen zichzelf daarmee volledig weg.” Kan best, maar ik vind het als eenmansputter ook vaak lachwekkend om te zeggen dat ik een ‘bedrijf’ heb, terwijl ik bij dat woord eerder moet denken aan een pand met een aantal werknemers. Dat je als zzp-er formeel een ‘bedrijf’ hebt, is alleen maar handig voor de belastingdienst zodat zij weten in welke categorie jij valt. Ik vind het zeker geen schande om hardop te zeggen dat ik een ‘bedrijfje’ heb, omdat dat gewoon de realiteit is. Het heeft niets te maken met bescheidenheid, maar ik vind mijn eigen toko toch heel wat anders dan een Ikea of MediaMarkt. Ik bedoel maar te zeggen dat het helemaal niet zo raar is om het woord ‘bedrijfje’ te gebruiken in plaats van ‘bedrijf’.

Je zou het ook kunnen omdraaien. Ik bewonder vrouwen juist om diezelfde bescheidenheid, want mannen doen zich (zeker in een groep) vaak beter en succesvoller voor dan ze in werkelijkheid zijn. Soms kan ik mijn gezicht met moeite in een plooi houden wanneer een soortgenoot staat te brallen over zijn geweldige prestaties, terwijl ik er geen bal van geloof.

Als iemand bescheiden is, betekent dat niet gelijk dat diegene naar een assertiviteitscursus moet. Of het nu een man of vrouw is. Maar wat dit punt aangaat, kunnen mannen zeker iets leren van vrouwen.

Stemgedrag

De stembiljetten liggen weer op tafel. Ik kan niet zeggen dat ik sta te trappelen om mijn stem uit te brengen. Dat is wel eens anders geweest. Vijftien jaar terug stemde ik zo links mogelijk, vanuit de gedachte dat de toenmalige partij de LPF dan niet de grootste zou worden. Ik voel me nog steeds een socialist, maar ik merk bij het ouder worden dat er eigenlijk bij alle partijen wel punten zijn waar ik het mee eens of oneens ben. Als ik naar mijn positie als ondernemer kijk, doe ik er waarschijnlijk beter aan om op de VVD te stemmen dan op de SP. Ik vind het milieu belangrijk, dus dan denk je aan Groen Links. Maar tegenwoordig hebben alle partijen wel iets van milieubeleid op hun program staan. Ik vind het lastig, lastiger dan ooit.

Jaren geleden kon ik bijna pissig worden als iemand zei dat ie niet ging stemmen (“Ach, één stem meer of minder”), maar nu betrap ik mijzelf op die gedachte. Het voelt soms zo zinloos. Het huidige kabinet VVD/PVDA is toch een beetje tegenstrijdig. Want zijn de mensen die op die partijen hebben gestemd wel tevreden met die formatie? 

De verschillen tussen de partijen zijn kleiner geworden. In de aanloop naar de verkiezingen worden de verschillen door de heren en dames politici overdreven en benadrukt, terwijl het compromissen gaat regenen wanneer er geregeerd moet worden. Want zo zit de politiek in Nederland nu eenmaal wel in elkaar. Het is en blijft een spel van meer partijen, die ook nog eens de toestemming van de Eerste Kamer nodig hebben om er een wetsvoorstel door te kunnen krijgen.

Een groot deel van de bevolking zal op Wilders gaan stemmen; hoogstwaarschijnlijk meer als tegenstem dan dat ze hem als leider van dit land willen zien. Dat mag de politiek zich best aantrekken: dat veel mensen er geen chocola meer van kunnen maken. Want was is je stem waard wanneer je in je staart gebeten wordt door de partij van jouw keuze? 

Nog een paar weken… Tijd om de stemwijzer raad te plegen.

Strijdlied

Hier is ie dan, het strijdlied van Groningen, een initiatief van Freek de Jonge. Hij kwam op voor de vele Groningers die gevangen zitten in hun huizen, omdat ze schade hebben door aardbevingen die de gaswinningen hebben veroorzaakt. Huizen zijn kapot, het vertrouwen is verwoest en veel te lang heeft er niemand geluisterd. Nu is het feitelijk te laat, maar goddank dat er nu meer aandacht is voor de mensen die met een huis vol scheuren zitten. Hopen dat de huizen allemaal worden opgekocht en dat de aardbevingen niet erger worden. Want de maat is echt vol.