Nieuwjaar

Ik wens iedereen een gelukkig en gezond 2019!

Mijn vrouw, kameraad en ik stonden om middernacht buiten om wat handen te schudden, maar dat liep wat anders dan verwacht. Normaliter steek ik even de straat over om de overburen gelukkig nieuwjaar te wensen, maar er was dit jaar zoveel vuurwerk dat we het er maar niet op waagden.

De ene na de andere vuurpijl werd de lucht in geschoten en op een gegeven moment voelde ik een steek in mijn hals. Ondanks dat ik een sjaal om had is er blijkbaar toch nog een vonk op mijn huid gekomen. Erg pijnlijk was het niet, maar het was wel even schrikken. Het was een hels kabaal en ik dacht nog even terug aan vorig jaar toen er veel mensen van huis waren en er dus net zo weinig vuurwerk was als handen om te schudden.

Toen er ook nog een vonk op mijn hoofd terechtkwam vond ik het wel genoeg. We gingen weer naar binnen en zetten de BBC aan om de Hootenanny show van Jools Holland te kijken.

Vandaag even op nieuwjaarsvisite bij mijn schoonouders en daarna naar mijn jarige stiefmoeder. Zij vierde haar verjaardag in een wereldrestaurant. Daar was genoeg eten om te kiezen. Ik ging van Italië naar Zuid-Afrika en reisde via Portugal en Frankrijk weer terug naar Nederland.

Dat was 2018

Het jaar is alweer ten einde. Er is dit jaar meer ‘knapperij’ dan eerder. Af en toe is het net alsof we in een oorlogsgebied leven. Veel mensen hebben een kofferbak vol vuurwerk uit Duitsland gehaald. Ik heb zelf nog nooit een cent aan die rommel uitgegeven en als het aan mij ligt stoppen we met die onzin. Toch zijn er blijkbaar nog veel mensen gehecht aan die traditie.

Ik heb geen goede voornemens voor het nieuwe jaar, behalve dat ik graag meer van hetzelfde wil: genieten van de natuur, lezen, liefde, schrijven, fotograferen, muziek maken. Ik verheug me op de musea die we gaan bezoeken, om even weer te worden ondergedompeld in nostalgie en om de interesse-spier soepel te houden.

De onderstaande foto maakte ik tijdens de kerstborrel van het bedrijf waar ik sinds juli 1 dag per week werk. Dat ik die baan heb gekregen is één van de grootste onverwachte verrassingen van dit jaar. Dat ik het hele jaar zonder ook maar 1 dag ziek te zijn ben doorgekomen is de andere verrassing.

Ik wens mijn medebloggers en lezers een goed uiteinde!

Veertien jaar later

Gisteren liepen we over het Balloërveld en opeens realiseerde ik me dat ik daar precies veertien jaar eerder ook liep. Toen nog met mijn ouders. Ik herinner me dat we op Tweede Kerstdag geen afspraken hadden en we daarom besloten om voor het eerst een bezoekje te brengen aan dat grote heidegebied niet ver van Assen. Het was stukken mistiger dan gisteren en we konden eigenlijk maar weinig zien van de prachtige natuur die ons omringde. Toch was het een gezellige en sfeervolle wandeling die eindigde in een schuur in het nabijgelegen dorpje Balloo, waar we tussen de balen hooi genoten van een warme kop chocolademelk.

Ik had toen een digitale camera die qua uiterlijk meer van een USB-stick weg had dan van een echt fototoestel. De kwaliteit van de foto’s was niet geweldig, maar toch ben ik blij dat ik ze al die jaren op mijn harde schijf heb bewaard. Want niet alleen geven ze de sfeer van die dag goed weer, ze zijn in zekere zin ook genomen in een tijd ‘toen er nog niks ergs was gebeurd.’ Op dat moment wist ik natuurlijk niet dat het gelijk de eerste als ook de laatste keer zou zijn dat ik met mijn ouders op het veld zou komen. En we waren natuurlijk nog onbekend met het vreselijke lot wat hen stond te wachten.

Zes jaar later liep ik in mijn eentje op het Balloërveld en waren mijn pa en ma allebei al overleden. Zo zie je maar dat de mensen om je heen en waar je van houdt zomaar om wat voor reden dan ook uit beeld kunnen verdwijnen. Het is dus best denkbaar dat ik (of iemand anders uit ons gezelschap) met hetzelfde weemoedige gevoel aan de dag van gisteren zou kunnen denken omdat iemand er niet meer is. Daar moet je niet teveel aan denken of van wakker liggen, maar het helpt misschien wel om je geliefden wat meer te waarderen zolang ze er nog zijn.

2004

Tijd of prioriteit

Gisteren zag ik dit filmpje waarin Karin Luiten (van “Koken met Karin”) in gesprek is met twee dames die geen heil zien in het zelf koken van maaltijden. Als reden wordt genoemd dat zij als millennials het al zo druk hebben met hun banen en geen trek meer hebben om ‘s avonds ook nog een maaltijd op tafel te zetten. Eén van de dames noemt zichzelf ‘foodblogger’, maar zegt het liefst buiten de deur te eten. Karin wijst ze erop dat koken heel erg ontspannend kan zijn, maar de dames zien het koken vooral als een tijdrovende en vervelende klus.

Aanleiding voor dit gesprek is het bericht dat de AH hun dienst gaat uitbreiden met een afhaal- en bezorgservice voor maaltijden. Dit om de jongere generatie tegemoet te komen, want die zouden minder tijd en behoefte hebben om zelf te koken.

Nu hoor ik ook niet tot de generatie van ‘millenials’ (al scheelt het niet veel) en kan ik me volledig aansluiten bij de mening van Karin Luiten. Maar ik vraag me wel af waar deze generatie het dan zo druk mee heeft. Want het zijn niet alleen oudere mensen die al vanaf zes uur ‘s avonds als een zoutzak voor de TV zitten en pas weer van de bank komen om een plas te plegen of om naar bed te gaan. Is dat idee van drukte niet vooral gebaseerd op een gevoel?

Zo weet ik uit ervaring dat het heel erg gunstig kan zijn om eens een soort van boekhouding van je tijd bij te houden. Hoe lang ben je ergens mee bezig en waarom. Dankzij bepaalde apps komen mensen erachter dat zij elke dag wel 4 uur op hun mobiel bezig zijn en vaak gaat het dan niet om ‘nuttige zaken’ maar om het doelloos scrollen langs de eindeloze tijdlijnen van social media.

Bovendien zeggen sommige mensen het veel te druk te hebben om een courgette te snijden, terwijl ze wel urenlang naar een scherm zitten te turen en van de ene prikkel naar de andere worden geleid.

Zo vind ik de factor ‘tijd’ helemaal niet zo overtuigend en is het woord ‘prioriteit’ veel meer op zijn plaats. De millenial is gericht op gemak en beslist graag op het laatste moment. Karin denkt dat het vooral om een levensfase gaat, want als deze generatie gesetteld is zullen ze andere keuzes maken. Ze stelt dat het niet handig is om als ouders met vier kinderen elke dag zes maaltijden af te halen.

Zelf vind ik koken geestelijk ontspannend; Karin noemt het een gratis cursus Mindfullness. Wat dat betreft is zelf koken net zoiets als fietsen of wandelen, want dan spaar je een sportschool uit. En door zelf gezond te koken spaar je misschien ook nog een bezoek aan de dokter uit.

R.I.P. Pete Shelley

Gisteren is Pete Shelley, de zanger en oprichter van Buzzcocks overleden. Hij werd slechts 63 jaar. Een bijzondere band die een mix maakte van punk met romantische teksten. Ik zag ze in 2009 op Parkpop (Shelley is de man in de groene trui).