Ik hoorde dat er op social media nostalgisch wordt teruggekeken naar het jaar 2016, terwijl ik me meen te herinneren dat er op Twitter destijds een hashtag was met ‘fuck2016′. Het verleden wordt wel vaker mooier gemaakt dan het eigenlijk was. Toch betrap ik mezelf erop dat ik de afgelopen weken ook vaak heb teruggedacht naar dat jaar. Je zou bijna kunnen zeggen dat het voor mij persoonlijk zelfs een beetje een mysterieus jaar is, want mijn fotomapje van 2016 is verontrustend leeg. Ik denk dat ik een keer bij een digitale schoonmaakbeurt per ongeluk foto’s uit dat jaar heb weggegooid. Ik schreef ook niet veel in mijn dagboek, dus wat er allemaal in mij omging is me ook een raadsel.
In 2016:
- ben ik getrouwd
- ben ik begonnen met dit blog
- ben ik in het bandje gaan spelen waar ik nog steeds in speel
Aan de ijzel in januari 2016 heb ik ook nog een herinnering, die ik in dit blogje heb opgeschreven. Vandaag is het nog gladder dan toen. We keken vanmorgen uit het raam en zagen dat onze hoogbejaarde overbuurman zijn hond ging uitlaten. We durfden bijna niet te kijken, want de stoep was net een spiegel. Gelukkig is hij weer heelhuids thuisgekomen. Zelf gaan we er niet uit vandaag.
Foto: ons dakraam lijkt wel van matglas te zijn…
Een aantal jaar geleden deelde mensen als een hype foto’s va 10 jaar geleden van zichzelf, daar had ik weinig zin in en dus begon ik de serie de 10 van 10 jaar geleden. Over een paar maanden kijk ik eens terug;)
Ja, ik zag het ook hier en daar opduiken. 2016 was voor mij een jaar met een grote verandering, in jaar waarin mijn vermoeden bevestigd werd dat mijn mijn aan dementie leed. Er volgde een paar woelige jaren tot hij in juni 2020 stierf.