Hork of heks

Het gaat de laatste tijd vaak over de relatie tussen mannen en vrouwen onderling, waarschijnlijk geholpen door de hele #metoo kwestie. Vaak zitten de haantjes in een positie om de andere sekse gemakkelijk te kunnen kleineren, of dat nu geldt voor priesters of schoolmeesters die hun handen niet thuis kunnen houden of hitsige filmproducenten. Het gevolg is dat veel mannen zich door al dit mediageweld gaan schamen voor hun eigen geslacht. Aan 1 kant is dat begrijpelijk, want als ik een verhaal hoor over loverboys of kinderverkrachters ben ik bijna dankbaar dat ik geen kinderen heb. De wereld zou heel wat beter af zijn zonder mannen die hun lusten niet kunnen beheersen en wat mij betreft mogen ze misbruik en verkrachting nog veel hoger bestraffen dan nu al gebeurt. Aan de andere kant is het gevoel van schaamte een beetje bizar, want waarom zou je alle brave mannen op 1 lijn zetten met die viespeuken die hun fatsoen niet kunnen houden?

Toen ik vanmorgen het opiniestuk van André Doorlag in het Dagblad van het Noorden las, vroeg ik mij af waarom hij het zo voor het mannelijk geslacht opneemt. Is dat om te benadrukken dat er heus nog wel verstandige exemplaren rondlopen óf om aan te kaarten dat mannen ondanks hun ‘tekortkomingen’ ook nog wel hun goede kanten hebben. Geen wonder dat een aantal mensen al flink uit hun slof zijn geschoten en ik kan me dan ook voorstellen dat er morgen in diezelfde krant wel een aantal boze brieven zijn te lezen.

Ik moest even denken aan die andere psycholoog uit Groningen, Jeffrey Wijnberg, die regelmatig boeken publiceert en eentje heeft geschreven over mannen en vrouwen. De prachtige titel is ‘Horken en heksen, de strijd tussen de seksen’. Een aanrader voor iedereen die zich niet alleen maar blind opwindt over de verschillen tussen mannen en vrouwen maar er ook van kan genieten en er zelfs om kan lachen. Wijnberg neemt het in dit boek, in tegenstelling tot het opiniestuk van Doorlag, juist voor vrouwen op. Ieder hoofdstuk begint met de regel: ‘Vrouwen hebben altijd gelijk en mannen worstelen daarmee’. Wijnberg schuwt de provocatie niet en ik vraag me af hoe serieus het stuk van Doorlag is. Maar ik weet wel dat de discussie nog lang niet ten einde is. Zelf denk ik dat we elkaar nodig hebben. Mannen en vrouwen. Zonder de ene niet het andere. Behalve de verschillen zijn er veel meer overeenkomsten. Misschien goed om daar eens naar te kijken.

Parkeer uw man

Mannen houden over het algemeen een stuk minder van winkelen dan vrouwen. Daarom is het handig dat er in sommige winkels speciale ‘mannentafels’ zijn. Zo kan vrouwlief relaxed shoppen terwijl de man zich al zittende vermaakt met allerlei tijdschriften of kranten. Iedereen tevreden, toch? Een croissanterie hier in de buurt heeft het zelfs op een bord staan: parkeer uw man hier in de ‘echtgenoot-crèche’ en haal hem weer af als u klaar bent. Wel even betalen natuurlijk … 😉

image

Bescheidenheid

Ik was weer eens aan het netwerken, deze keer bij een vrouwenclub. Ik was, op 1 na, de enige aanwezige man. Een woeste vrouw klom op het podium en zei dat we in een mannenwereld leven en dat vrouwen te onzeker zijn. Ze pleitte voor meer vrouwen in topfuncties en alle aanwezige dames luisterden vol aandacht. Als het aan haar lag, zouden vrouwen een soort mannen moeten worden. Meer zelfvertrouwen uitstralen, meer werkuren draaien en topfuncties bekleden. Waarom iemand, man of vrouw, überhaupt een topfunctie zou willen hebben ontgaat mij sowieso. Alsof dat soort posities ‘zomaar’ te bereiken zijn en alsof het leuk is om zoveel verantwoordelijkheid te dragen en overuren te maken.

“Sommige vrouwelijke ondernemers zeggen dat ze een ‘bedrijfje’ hebben maar cijferen zichzelf daarmee volledig weg.” Kan best, maar ik vind het als eenmansputter ook vaak lachwekkend om te zeggen dat ik een ‘bedrijf’ heb, terwijl ik bij dat woord eerder moet denken aan een pand met een aantal werknemers. Dat je als zzp-er formeel een ‘bedrijf’ hebt, is alleen maar handig voor de belastingdienst zodat zij weten in welke categorie jij valt. Ik vind het zeker geen schande om hardop te zeggen dat ik een ‘bedrijfje’ heb, omdat dat gewoon de realiteit is. Het heeft niets te maken met bescheidenheid, maar ik vind mijn eigen toko toch heel wat anders dan een Ikea of MediaMarkt. Ik bedoel maar te zeggen dat het helemaal niet zo raar is om het woord ‘bedrijfje’ te gebruiken in plaats van ‘bedrijf’.

Je zou het ook kunnen omdraaien. Ik bewonder vrouwen juist om diezelfde bescheidenheid, want mannen doen zich (zeker in een groep) vaak beter en succesvoller voor dan ze in werkelijkheid zijn. Soms kan ik mijn gezicht met moeite in een plooi houden wanneer een soortgenoot staat te brallen over zijn geweldige prestaties, terwijl ik er geen bal van geloof.

Als iemand bescheiden is, betekent dat niet gelijk dat diegene naar een assertiviteitscursus moet. Of het nu een man of vrouw is. Maar wat dit punt aangaat, kunnen mannen zeker iets leren van vrouwen.