Cijfers

Door de zogenaamd vooruitstrevende technologie kan tegenwoordig alles in cijfers uitgedrukt worden en dat levert heel veel kromme informatie op. Zo hoor je in de media vaak dat er allerlei cijfers gedaald of gestegen zijn (koopkracht, werkeloosheid, huizenverkoop) maar dat zijn over het algemeen gemiddelden. Maar als je buurman loonsverhoging krijgt en jij niet, is de koopkracht gemiddeld dus gestegen zonder dat jij daar profijt van hebt. Zo kan het best zijn dat als je leest dat de werkloosheid ergens is gedaald, dat dit komt doordat er mensen zijn overleden, verhuisd of dat hun maximale WW-periode is afgelopen.

Cijfers en gemiddelden zeggen niets over het welzijn van mensen. Zo maak je mij niet wijs dat er iemand is gebaat bij zoveel werkdruk in de zorg; daar draait het alleen maar om cijfers en geld en niet meer om mensen. Toen ik oma’s ongebruikte medicijnen (ter waarde van duizenden euro’s) bij de apotheek inleverde, kreeg ik te horen dat deze allemaal vernietigd worden. Geldverspilling van de ergste soort. Vooral als je nagaat dat er ergens iemand een toilet in 90 seconden moet schoonmaken, omdat een computer heeft uitgerekend dat dit kostendekkend is.

Waarom moest mijn oma 6 uur op een brancard liggen en wilden ze haar liever niet in het ziekenhuis opnemen? Niet alleen om de kosten, maar ook omdat het ziekenhuis het sterftecijfer zo laag mogelijk wil houden.

Pakweg twintig jaar geleden was het doodnormaal als iemand van 55 jaar met de VUT ging. Nu lees ik dat mensen in die categorie, ‘ouderen’, de maatschappij geld kosten omdat ze niet aan het werk zijn. Alsof die mensen daar zelf voor hebben gekozen. Door alle automatisering zijn veel banen overbodig geworden en is het zelfs als 40-plusser al moeilijk om een vaste aanstelling te vinden.

Vrijwilligerswerk doen is een goede zaak, behalve als het gaat om werk wat eerder gedaan werd door een betaalde kracht. Triest is het verhaal van 3 mensen die ontslag kregen bij PostNL in het sorteercentrum in Kolham en hun banen vervolgens overgenomen zagen worden door bijstandgerechtigden. 1 van hen solliciteerde op dezelfde baan die hij op dat moment GRATIS deed en werd afgewezen. Als reden werd gegeven dat hij niet in aanmerking kwam voor een baan omdat hij eerst het bijstandstraject moet afwerken.

Het is een kromme wereld als er met de vingers naar de mensen wordt gewezen. Mensen willen best werken, maar op het moment dat betaald werk verdwijnt dan wordt het hoognodig tijd voor een basisinkomen. Want als de grootste categorie van de mensen zonder werk (en geld) zit dan valt er namelijk niets meer uit te rekenen.

Vrijwilligerswerk

De bassist in onze band wil graag vrijwilligerswerk doen, het liefst iets met muziek. Ik nodigde hem uit om te komen kijken bij een repetitie van mijn zanggroepje bij de Novo. Niet alleen vond hij het zelf leuk om te zien en te horen, ook de cliënten waren in hun nopjes met zijn bezoek. Het is dan ook geen wonder dat hij graag een keer wil terugkomen en dan, net als ik, vrijwilliger voor onbepaalde tijd wordt.

Vanmorgen gelijk mijn contactpersoon ingelicht dat de Novo er weer een vrijwilliger bij kan krijgen. Ik denk dat ze daar wel blij mee zijn, want het heeft (voordat ik kwam) twee jaar geduurd voordat ze iemand konden vinden. Er waren in het verleden ook vrijwilligers voor knutselen, spelletjes doen en wandelen maar het lijkt erop dat het clubje toch aardig uitgedund is. Er zijn nog drie vrijwilligers die met een aantal mensen gaan vissen, maar dan is de koek op. Ik ben het langste ‘in dienst’ en hoop dit nog een poosje te mogen doen. Het kost mij niet zoveel tijd en het is dankbaar werk. En het is altijd weer fijn dat sommige cliënten recht voor zijn raap zijn. Ze hebben niet zo’n grote filter als wij en zijn daarom een stuk eerlijker als het erop aankomt.

Mijn vriend de bassist hoopt dat hij ook zijn bijdrage kan leveren binnen het huidige klantenbestand en zal het zanggroepje in het vervolg met mij gaan leiden. Wellicht leidt dit weer tot nieuwe ideeën en kunnen we samen wat uitwerken. We hebben momenteel een repertoire van 149 nummers en dat is nogal wat, maar wie weet kunnen we toch een uitbreiding maken naar een andere type muziek of iets met improvisatie gaan doen. Wie zal het zeggen. In elk geval is dit een leuk vervolg op iets wat ik al meer dan zes jaar met veel plezier doe.

Het ‘kampvuur-gevoel’

Voor het zesde jaar op rij ga ik weer aan de slag als muziekbegeleider voor mensen met een verstandelijke handicap. Vrijwilligerswerk dat ik ooit ben begonnen nadat ik gefascineerd was door een programma op TV. In dit programma werd duidelijk dat mensen met bijvoorbeeld autisme goed te bereiken waren door muziek met ze te maken. Jarenlang bleef het ergens in mijn hoofd zweven, totdat ik een advertentie zag van de Novo. Ik hoefde er niet lang over na te denken en schreef me in. Inmiddels zijn we dus zes jaar verder en ben ik ondertussen van alle vrijwilligers het langst ‘in dienst’. De begeleiders van de mensen voelen zelfs een beetje aan als collega’s, ondanks dat zij 40 uur per week aanwezig zijn en ik maar 2 uurtjes.

Ik geef een man les op keyboard en daarna leid ik een zanggroepje van 7 mensen. Ik begeleid op gitaar en zing natuurlijk ook mee. We zingen de betere Nederlandse nummers, zoals van Frank Boeijen, Bram Vermeulen, Ramses Shaffy en Doe Maar. Dankbaar werk is het zeker. Het is niet allemaal even zuiver van klank maar daar gaat het ook niet om. Het is in eerste instantie bedoeld om een soort van ‘kampvuur-gevoel’ te creëren. Het geeft gezelligheid en vrolijkheid, niet alleen bij de mensen maar ook bij mij. 

Vrijwilliger

Ik ben al bijna zes jaar vrijwilliger bij de Novo. Deze organisatie ondersteunt mensen met een verstandelijke beperking. Ik probeer vrolijkheid te brengen op mijn manier: via muziek. Ik begeleid twee cliënten op keyboard en ik leid een zanggroepje met acht cliënten.

Elke dinsdagavond rond zeven uur speel ik een kwartier met mijn eerste cliënte op het keyboard en ze heeft er veel plezier in, ook al laat ze dat (door haar autisme) niet blijken. Ze is behoorlijk muzikaal en kan noten lezen. Ze is in de zestig en gaat binnenkort naar een andere locatie verhuizen. Ik zal haar missen. Je gaat je toch hechten aan iemand die je zes jaar lang bijna elke dinsdag ziet.

In mijn jaren als vrijwilliger heb ik zowel personeel als cliënten zien komen en gaan. Misschien heb ik het van alle vrijwilligers het langste volgehouden. Ik ga door zolang ik het leuk vind.