Het ware leven

Gistermorgen woonde ik een event van Google bij in een oude leegstaande fabriek in de stad Groningen. Tijdens de “Digitale Werkplaats” kon je lezingen volgen, netwerken en inspiratie opdoen om meer uit je eigen website te halen. Tijdens het welkomstwoord werd nadrukkelijk vermeld dat het evenement geen vermomde reclame-campagne van Google was en dat de sprekers zich voornamelijk richten op het helpen van het vergroten van de online zichtbaarheid van ondernemers. Ten dele was dit ook waar, al viel het wel op dat er bij iedere lezing melding gemaakt werd van een Google product.

De eerste lezing die ik bijwoonde heette “Groei dankzij zoekmachinemarketing”. Iedereen die een website heeft doet er goed aan om die site ook daadwerkelijk goed vindbaar op het (overvolle) internet te maken. Er komen dagelijks websites bij en dat zorgt ervoor dat jouw site ook dagelijks minder kans maakt om gevonden te worden door jouw potentiële klant. Uiteraard werd de mogelijkheid om te adverteren via Google ook genoemd. Dit is zelfs een grote inkomstenbron van het bedrijf. Sommige ‘clicks’ op advertenties leveren zelfs 3 euro per keer op. Stel je voor als dat honderden of zelfs duizenden keren per dag gebeurt. Dat gaat om duizelingwekkende getallen.

De tweede lezing ging over het creëren van je eigen digitale werkplaats. Oftewel: werken in de ‘cloud’. De jongeman die deze lezing gaf vertelde in een razend tempo over alle voordelen die het internet biedt en dat het zo fijn is om altijd en overal ter wereld te beschikken over je eigen gegevens. Google Drive werd gepromoot en concurrent Dropbox werd ook nog even zijlings vermeld. De jongeman vertelde dat hij zijn MacBook laptop (1000 euro) gisteren te hard had dichtgeklapt, het apparaat was daardoor stuk gegaan. Gelukkig had hij alle bestanden ‘in de cloud’ staan en was het volgens hem daardoor minder erg. Dit geeft wat mij betreft aan in wat voor een wegwerpmaatschappij we leven en tegelijkertijd maak ik me zorgen over deze generatie twintigers die werkelijk lijkt te geloven dat alle problemen in deze wereld op te lossen zijn door de mogelijkheden van het internet.

Er werd een nostalgische foto getoond van een gezin dat voor de beeldbuis zit, gevolgd door een foto uit de huidige tijd waarin de gezinsleden met allerlei apparatuur op schoot zitten en de platte TV ook nog aan staat. De meeste mensen leken in de tweede foto hun eigen situatie te herkennen, terwijl ik dat had bij de eerste foto. Met het verschil dat de televisie hier meestal uit staat.

In de derde lezing leek er een brug geslagen te worden naar social media. Wie is je doelgroep op Facebook of Instagram en hoe kun je je daarop aanpassen. Dit vond ik zelf de meest geslaagde lezing. Een zakelijk stuk plaatsen op een medium waar mensen vooral komen om iets ter ontspanning te lezen heeft vaak niet zoveel zin.

Google talkGoogle is een bedrijf dat vooral denkt in groei en ze lijken er vanuit te gaan dat iedere ondernemer uit hetzelfde hout gesneden is. Maar het is maar de vraag hoe de aanwezige deelnemers daarover denken. Tijdens een gesprek met een lokale ondernemer die klein begonnen was en nu groot is geworden, bleek dat het volgens hem vooral ging om “hard werken en dichtbij jezelf blijven”. Deze conclusie hoor ik wel vaker en ik kan daar heel erg weinig mee. Ik kan me namelijk niet indenken dat het allemaal zo simpel is, want dan waren er veel meer succesvolle bedrijven en personen. Ook is het begrip ‘succes’ relatief; ik denk dat de meeste aanwezige zzp-ers al blij zijn als ze in hun levensonderhoud kunnen voorzien. Dat is dan niet het torenhoge succes waar Google op lijkt aan te sturen, maar dat kan voor iemand die zijn lievelingsvak uitoefent een persoonlijk succes zijn.

Al met al een ochtend vol inspiratie, al ben ik altijd een beetje sceptisch als ik mensen hoor die een rotsvast geloof hebben in alles wat digitaal is. Tegelijkertijd weet ik ook dat het in mijn aard zit om dingen om te draaien en ter discussie te stellen. Zo werd ik tijdens het welkomstwoord prettig afgeleid door een nest zwaluwen die hoog in het gebouw zaten en luid kwetterend de spierballentaal overstemden. Dat is voor mij het ware leven.

Ooievaar

image

Donderdagmiddag zagen wij een ooievaar. Struinend door het gras, op zoek naar voedsel voor zijn kroost. Een vrouw wist te vertellen dat het nest zich in een dorpje verderop bevindt. Bijzondere dieren. Vooral omdat ze nog steeds zo schaars zijn. Jaren geleden werden ze met uitsterven bedreigd. Ik heb er tot nu toe in mijn leven nog maar drie of vier gezien. De eerste was tijdens een vakantie in het voormalige Joegoslavië. Dat maakte wel indruk op mij als kind.

Voor sommige mensen staat een ooievaar symbool voor de geboorte. Het idee dat ze baby’s zouden afleveren is al behoorlijk oud, maar toch zie je nog vaak raamstickers of ooievaarspoppen bij huizen waar een kindje geboren is.

Het tegenovergestelde van geboorte is de dood en die kwam vorige week ook even om de hoek kijken. Eens in de zoveel tijd is er een begrafenis en soms heeft de overledene geen kans gekregen om een ‘gezegende’ leeftijd te bereiken. Nu is dat misschien een onduidelijke term, zeker in een tijd waarin er beweerd wordt dat mensen ouder dan ooit worden. Maar vorige week was de uitvaart van de zus van een vriend en zij werd maar 48 jaar. Ze stond nog middenin het leven. Maar ze moest vroegtijdig afscheid nemen van haar man, haar twee tieners, haar broer en haar ouders. Het blijft een schok als zo’n jong iemand overlijdt en je blijft je beseffen dat het leven wat dat betreft een loterij is.

Mijn oma is inmiddels 89 jaar en dat zou je een ‘gezegende’ leeftijd kunnen noemen. Zij leeft gestaag door, maar ze heeft al een behoorlijke tijd last van vochtproblemen. Haar benen en voeten zijn helemaal opgezwollen en ze is benauwd. De plastabletten werken niet meer goed en het kost haar steeds meer moeite om op te staan. Een groot contrast met een jaar geleden, toen dat nog wel gemakkelijk ging. Mede door haar weigering om haar benen te laten zwachtelen en steunkousen te dragen is het probleem groter geworden dan het al was. Een dame van de thuiszorg nam me apart en zei dat de situatie van oma zorgwekkend is. Er moet een wonder gebeuren om al dat vocht weer kwijt te raken. Vooral omdat ze geen hulp meer wil. Geen bezoek aan het ziekenhuis (voor een blaas- of nierenscan) en geen polonaise aan haar lijf. Het is onmogelijk om haar te overtuigen. Hoe dit gaat aflopen moge duidelijk zijn. Maar het kan een kort of lang traject zijn. Laten we voor oma hopen dat het geen lijdensweg gaat worden, want daar is ze al haar hele leven bang voor.

Op de ene plek gaat er iemand dood en op een andere plek wordt er iemand geboren. Zo gaat het leven.

Kostganger

IMG_1281 - Edited

Goedemiddag. Mijn vriendjes en ik komen hier regelmatig op visite bij de Veendammerman en doen ons tegoed aan alle zaadjes, stukjes brood, fruit en vetbolletjes. Af en toe zie ik wat collega-vogels, zoals vinkjes, kool- en pimpelmeesjes, musjes en kauwtjes. Die laatste maken soms ruzie, vandaar dat ik meestal in mijn eentje kom. Trouwens, ik laat me ook niet wegsturen. De tuin is redelijk beschut en ik heb hier een goed uitzicht over naderend gevaar en onheil. Zie ik de Veendammerman nu zijn camera pakken? Nee hé, niet weer. Nou, nog één fotootje dan en dan vervolg ik mijn weg. Tot gauw!

p.s. Een goede kennis van de Veendammerman heeft een leuk boek geschreven over onze soort. Want wij vogels zijn eigenlijk best wel van de liefde en hebben daar ook een eigen mening over…