Technologie-moe

Rietepietz haalde het eergister al aan, het cassettebandje is (na de langspeelplaat) weer helemaal terug van weggeweest. Ik las een aantal maanden geleden een artikel in de krant dat chrome audio cassettes nog steeds gemaakt worden en zeer geliefd zijn bij een select groepje audiofielen. Het schijnt zelfs dat deze hoge kwaliteitstapes een langere levensduur hebben dan de ondertussen verguisde compact disc.

Nou ben ik sowieso al niet iemand die achter elke nieuwe technologische uitvinding aan holt. Het is dus niet zo vreemd dat ik nog regelmatig bandjes en LP’s koop. Sterker nog, daar ben ik nooit mee gestopt. Ik kocht mijn eerste LP op 14-jarige leeftijd (“A single man” van Elton John) en heb de platenspeler nooit de deur uit gedaan. Er zijn mensen die eerst al hun LP’s bij het grofvuil hebben gezet, daarna alles op CD hebben aangeschaft en nu vinyl herontdekken en weer een nieuwe platencollectie aanleggen. Zo blijf je bezig. Door je totaal niks aan te trekken van wat er in de reclame wordt verkondigd en wat de waan van de dag is, realiseer je je dat het eigenlijk maar om 1 ding draait: muziek. Of het nou op een zwarte schijf, tape, spaigelploatje (CD in het Gronings) of digitaal bestand staat. Het zijn alleen maar middelen om jou aan het kopen te houden. Wat mij betreft was de CD nooit uitgevonden en om eerlijk te zijn was ik heel tevreden met de VHS videoband.

Dat je op den duur toch overstag gaat om ‘mee’ te gaan met de mode, is vaak omdat je er in zekere zin tot toe gedwongen wordt. Opeens is jouw favoriete artiest of film niet meer verkrijgbaar via het oude medium en moet je wel. Zij winnen en jij zit met vier verschillende geluidsdragers opgescheept.

Maar goed, laat ik niet op mijn 41e als een ouwe kerel gaan zeuren. Het punt wat ik wil maken is: ik ben een beetje technologie-moe. En het milieu ook. Laten we ons de komende tijd gaan richten op hergebruik en niet meer dingen gaan uitvinden die totaal overbodig zijn.

Een aantal van mijn LP’s.

De zelfscanner

Ik was eerst sceptisch om ook zo’n ding te gebruiken: een zelfscanner in de supermarkt. Weer een technologisch vernuft erbij, dit keer om het beroep van kassamedewerker uit te wissen. Op die manier hou je niemand meer aan het werk. Bovendien wist een kennis te vertellen dat er steekproeven worden gehouden en dat de politie wordt gebeld als je een artikel hebt vergeten te scannen. 

Iedere keer liep ik straal langs de wand vol met scanapparaten en keek vol onbegrip naar de klanten die ze wel gebruikten. Dat ze het risico willen lopen… Met de beste wil van de wereld alle producten ‘blieben’ en als het apparaat hapert en iets vergeet te registreren krijg jij de schuld…

De laatste tijd merkte ik dat mijn nieuwsgierigheid groeide. Zo leuk is het niet om al die boodschappen op de band te leggen en daarna weer in de tassen te doen. Er is maar één manier om die tijdrovende stap te vermijden: door de zelfscanner te gebruiken. 

Een paar weken terug was mijn debuut. Vlak voordat ik naar de kassa reed controleerde ik tien keer de inhoud van mijn boodschappenkrat. Geen fouten maken. Anders politie. Gearresteerd worden. Een strafblad. Ach, zo heet zou de soep niet worden gegeten. Maar toch, iets vergeten komt over als stelen.

Sindsdien scan ik zelf! Wat een gemak om de boodschappen na het scannen gelijk in je krat of tas op te bergen! Gister kreeg ik echter een steekproef! Even schoot het door me heen: als dat maar goed gaat. De kassajuffrouw ging met haar scanner op ons karretje af. Ik was in de veronderstelling dat ze alles opnieuw ging scannen maar ze scande maar een paar producten. Dat was blijkbaar genoeg. Na deze check kon ik betalen. Toch een beetje opgelucht.