Nood breekt wet

Ik probeer mij zoveel mogelijk aan de wet te houden, want ik heb een hekel aan een knagend geweten, dure boetes en wil zeker geen ongehoorzame burger zijn. Zeker wat het nieuws betreft over mailen of Whatsappen in de auto kan ik niet anders concluderen dan dat ik aan de kant van de wet sta. Al hoorde ik laatst dat je je mobiel niet eens mag aanraken als je rijdt, wat ook weer een beetje overdreven is. Snel werd eraan toegevoegd dat je eigenlijk niets mag aanraken in de auto, behalve het stuur dan. Tja…

Het is alweer twee maanden geleden toen ik onderweg naar huis gebeld werd door een vrouw van de thuiszorg. Ik stond al een aantal dagen in de standby-modus en maakte niet eens de afweging van wel of niet opnemen. Ik nam op en reed gelijktijdig naar een weggetje waar ik mijn auto kon stilzetten. Oma had een beroerte gekregen en waarschijnlijk ook een tia. Foute boel. De dame wist te vertellen dat ze naar het ziekenhuis van Winschoten gebracht zou worden, maar dat ze voorlopig nog met haar bezig waren in haar aanleunwoning in Scheemda.

Na dit gesprek startte ik mijn auto en reed richting Scheemda. Vlak voordat ik de snelweg moest oprijden werd ik weer gebeld. Toen dacht ik wel even bij mezelf dat het eigenlijk niet verstandig was om op te nemen, maar nadat de beltoon een paar keer was overgegaan nam ik toch op. Ook al liep ik het risico om een flinke boete te krijgen. De dame van de thuiszorg belde dat oma naar het ziekenhuis in Groningen werd gebracht. Ik kon bij het kruispunt van Zuidbroek gelijk linksaf de snelweg opgaan in plaats van rechtsaf. Natuurlijk had ik eerst mijn auto ergens kunnen parkeren, maar ik vond dat de situatie mijn keuze om mobiel te gaan bellen rechtvaardigde. Het mag duidelijk zijn dat de politie daar anders over had gedacht.

Denk ik nu opeens anders over mensen die in het verkeer met hun telefoon bezig zijn? Eigenlijk niet. Want vaak gaat het om berichtjes schrijven of lezen en dat zijn toch andere handelingen dan spreken. Tijdens het bellen heb ik mijn ogen de hele tijd op de weg kunnen houden en in de meeste gevallen gaat het juist fout doordat mensen hun blik enkele seconden (!) op het kleine schermpje van hun smartphone hebben. En dat kan erg gevaarlijk zijn. 

Ik ga er geen gewoonte van maken. Maar op die zaterdag was het even niet anders. Gelukkig zonder ongelukken.

Smart of dumb?

Laatst sprak ik iemand die nog niet in het bezit was van een smartphone. Hij zag het nut er niet van in en zweerde bij zijn dumbphone. Nou is het ook absoluut waar dat je meestal niets mist als je het nooit hebt gehad. Om die reden heeft het ook jaren geduurd voordat ik zelf een iPhone kocht. Maar ook de hoge aanschafprijs van 400 euro zorgde ervoor dat ik er eerst een paar nachtjes over ging slapen in plaats van mij ‘s ochtends vroeg tussen de hongerige wolven voor de Apple Store te begeven. De wetenschap dat een smartphone meer een zakcomputer is dan een telefoon trok me uiteindelijk over de streep, want het leek me handig om voor kleine handelingen niet steeds de iMac op te hoeven starten.

Voor de jeugd is het inmiddels zo vanzelfsprekend om een smartphone op zak te hebben dat ze waarschijnlijk liever hun broertje of zusje zouden willen inruilen dan hun favoriete apparaatje. Ik zag laatst een pubermeisje onhandig haar fiets parkeren terwijl ze haar phone in haar hand had en moest denken aan mijn opa, die altijd een brandende sigaret bij zich had terwijl hij aan het klussen was. Handig is het niet en op mij komt het even verslavend over als roken, maar goed.

IMG_1346Dat niet alleen een groot deel van de jeugd verslaafd is aan hun smartphone, bleek zaterdag uit een artikel van een dagbladjournalist. Hij had zijn mobiele gebruik gemeten met behulp van een app en kwam tot de conclusie dat hij wel twee uur per dag besteedde aan het checken van zijn statussen op Feestboek en Twieter. Al zijn dagelijkse handelingen onderbrak hij door gelijk te reageren op de meldingen van zijn telefoon. Zijn vrienden en vriendin kregen het gevoel dat ze er niet meer toe deden en nu wil hij zijn verslaving onder handen nemen.

Opvallend vond ik dat er in zijn artikel stond dat mensen als Steve Jobs hun kinderen weghielden van mobiele apparaten. Stel je voor dat ze eraan verslaafd zouden raken…

Ik vind zowel mijn iPhone als iPad erg handig, maar gebruik ze met mate. Af en toe zet ik alles uit en dat vind ik heerlijk. Sommige mensen kunnen zichzelf niet bedwingen en gaan over tot hardere maatregelen: ze heffen hun Feestboek account op en kopen weer een dumbphone. Binnenkort verschijnt de nieuwe versie van een oude klassieker, de Nokia 3310. Misschien dat een categorie mensen de telefoon aanschaffen en de smartphone weg doen. En dan is het cirkeltje weer rond.

Volgens mij is de kunst vooral om de baas te blijven over je smartphone in plaats van andersom. Niet teveel apps gebruiken die meldingen geven (en stiekem in de bestanden op je telefoon kunnen loeren) en af en toe gewoon uitzetten. Dan is het stil. Net als vroeger.

Milieu

Gister stemde ik op een partij die het opneemt voor natuur en milieu (PvdD) en al een tijdje vraag ik me af of ik zelf wel milieubewust bezig ben. Ondanks dat het altijd beter kan scoor ik toch wel een aantal punten als je nagaat dat ik:

  • thuis werk en dus weinig gebruik hoef te maken van de auto.
  • bij boodschappen in principe altijd de benenwagen pak of de fiets.
  • minder vlees eet en zo weinig mogelijk eten weggooi.
  • sinds mijn printer kaduuk is eigenlijk nauwelijks meer iets print, alleen het noodzakelijke.
  • geen overbodige spullen meer koop en liever een bezoekje breng aan een winkel of markt die tweedehands spullen verkoopt.

IMG_1346Ik probeer in elk geval mijn best te doen, al krijg je soms het idee dat de mensheid een behoorlijke puinhoop van planeet Aarde heeft gemaakt. Dat je defecte apparaten beter kunt vervangen dan repareren is eigenlijk een schande en daar zouden onze voorouders behoorlijk van opkijken.

Wat mij betreft mogen ze smartphones, tablets en laptops nog veel duurder maken, want dan wordt er misschien niet zo nonchalant mee omgegaan. Laatst was ik op een verjaardagsfeest en toen maakte iemand een opmerking over mijn ‘oude smartphone’. Blijkbaar is het opvallend dat ik al vier jaar een iPhone 4 heb, die het overigens nog steeds prima doet. Een aantal op het feest hadden in die vier jaar evenveel telefoons versleten en sommige waren zelfs onverkoopbaar geworden omdat ze het nauwelijks meer deden.

Wat dat betreft gruwel ik van het woordje ‘koopkracht’ dat te pas en te onpas door welke politieke partij dan ook wordt gebruikt. Want als het op den duur écht weer beter met de economie gaat, dan hoop ik niet dat er weer een consumptie-explosie komt. Daar is het milieu niet bij gebaat. En wij zelf ook niet.