Spannende droom

Best een spannende droom vannacht…

Ik zit in een klein kamertje op een laptop te typen. Plotseling klopt er iemand op de deur; het is mijn chef die me vraagt om mee te komen. We betreden een grote ruimte die vol is met mensen. Er staat een camera opgesteld en de directeur van ons bedrijf staat in het midden. Ik krijg de opdracht om een beeld aan mijn baas te overhandigen. Ik heb daar eigenlijk geen zin in want ik heb een hekel aan de man. Toch word ik er min of meer toe gedwongen. De camera staat me tegen. En dan maakt de directeur mij ook nog met een suffe opmerking voor al die mensen belachelijk. Ik bedenk me niet en gooi de pot hete koffie die op een tafel staat naar zijn hoofd. Ik hoor hem schreeuwen van pijn terwijl ik de ruimte uit ren.

Mijn collega’s gaan me zoeken, ik hoor ze praten terwijl ik me schuilhoud in een kleedkamer. De baas is er slecht aan toe, heeft overal brandwonden.
Voordat ik naar buiten kan, moet ik eerst een groot warenhuis doorkruisen. In eerste instantie is het er vrij rustig, totdat ik een aantal bekende gezichten zie. Het zijn mijn collega’s die me willen uitleveren aan de politie. Ik zet het op een lopen, maar zie dat 1 van hen de roltrap blokkeert. Met al mijn kracht til ik hem op en smijt hem over de roltrap naar beneden. Nu heb ik nog een groter probleem. Ik heb iemand vermoord.

Ik vlucht naar een café en praat met vrienden over wat er is gebeurd. Zij zeggen dat ik me in het café mag schuilhouden en dat ze me niet zullen verraden. Maar op het toilet hoor ik iemand over mij praten en dan begrijp ik dat mijn vrienden hun mond toch niet hebben kunnen houden.
Midden in de nacht vlucht ik naar een natuurgebied buiten de stad. Het is er totaal verlaten en ik beraad me op wat ik zal doen. Ik zie een lange dam die precies de richting uit gaat naar de plek waar ik veilig zal zijn (waarschijnlijk in het buitenland). Tijdens mijn wandeling komen er opeens twee honden op me af, die me besnuffelen en blijven achtervolgen. Ik denk dat het afgedwaalde politiehonden zijn. Ik blijf lopen en lopen, maar het lukt me niet om de honden kwijt te raken. De dam gaat over in water en ik blijf even stil staan om te zien dat het eigenlijk onverantwoord is om dat hele stuk te moeten zwemmen. Maar ik heb geen keus. Dus ik spring erin en de honden doen hetzelfde. Als ik een stukje heb gezwommen kijk ik over mijn schouder en zie ik ze in het water spartelen en langzaam verdrinken. Uiteindelijk bereik ik zonder schoenen en in mijn ondergoed de overkant. Ik ben veilig. Vrienden vangen me op en helpen me aan kleding.

Heimwee

We hebben een logeetje: het twaalfjarige achternichtje van mijn vrouw. Gisteravond hebben ze gezellig samen gekookt, vier-op-een-rij gespeeld en gekwartet. Voordat ze ging slapen gaf ze wel aan een beetje last te hebben van heimwee. Ze zei dat ze één nachtje wou blijven in plaats van twee.

Ik moest even denken aan mijn neefje. Inmiddels een grote kerel, maar zo’n 25 jaar geleden kwam hij wel eens bij ons logeren en eigenlijk ging dat altijd goed. Op 1 keer na. Ik lag bijna te slapen, toen ik hem opeens de trap af hoorde sluipen. Hij liep de woonkamer in en zei tegen mijn moeder: ‘Zou het kunnen dat ik last van heimwee heb?’ Ma was verbaasd want dit was nog nooit voorgekomen. Hij had het naar zijn zin bij ons, daar lag het niet aan. Maar hij wist zich geen raad met het eenzame gevoel dat plotseling bij hem was opgekomen. Mijn vader bracht hem in de auto naar huis.

Toen ik als zeventienjarige naar de dienstkeuring moest, hoopte ik stiekem dat ik afgekeurd zou worden. De ellende begon al toen we allemaal in een potje moesten plassen. Voor mij is dat een privé-aangelegenheid en tussen al die jongens wou dat niet lukken. Pas toen ik me heel erg ging concentreren en iedereen al door was naar de volgende test, kreeg ik het voor elkaar.

De rest van de keuring was een makkie. Hier en daar smokkelde ik een beetje. Bij de geluidstest drukte ik een paar keer het knopje niet in, ondanks dat ik alles prima kon horen en tijdens de kijktest deed ik net alsof ik de helft van de letters niet zag.

Bij een persoonlijk gesprek loog ik dat ik last van heimwee had. Iemand had me die tip gegeven. Volgens hem was dit reden genoeg om afgekeurd te worden. Maar, je raadt het al: ik werd goedgekeurd! Ik kreeg wel uitstel, omdat ik naast mijn werk nog een opleiding volgde. Ik zou in 1998 in dienst moeten.

Een paar weken later ontving ik een brief dat ik werd vrijgesteld van de dienstplicht! Had het heimwee-verhaal toch geholpen? Maar goed, in 1998 was de dienstplicht ook afschaft dus het was hem sowieso niet geworden.

Achternichtje zei net dat ze nog een nachtje blijft. Valt dus mee met de heimwee.;-)