Weekendje Zuid-Holland

Soms verbaas ik mezelf over het feit dat ik in no time in een soort van vakantiemodus kan komen zonder een lange vliegtuigreis naar een verre vakantiebestemming te maken. Zaterdagmiddag stapten we in de auto en reden we naar Rotterdam en voor mij is een ontspannen weekendje dan al gelijk begonnen. We hadden dan ook de mazzel dat we tijdig door hadden dat er verkeerschaos rondom Utrecht was en dat we beter via een andere route konden rijden. Geen straf, want we reden een groot stuk langs de veluwe en het weer werd beter en beter.

We logeerden in Rotterdam bij schoonzus en zwager en gingen gister op verjaardagsvisite naar mijn neefje die vijf was geworden. Een tante had een mooie verjaardagstaart voor hem gemaakt:

Kinderen zijn kinderen, dus er werd wat gekibbeld over wie welk stuk kreeg en waarom. Toen de zon halverwege de middag echt ging doorbreken gingen we met zijn allen buiten zitten. Na de nodige hapjes en drankjes was het tijd om op te stappen. Maar voordat we richting het noorden gingen wilden we nog even wat zeelucht opsnuiven. We reden naar het voor ons onbekende plaatsje ‘s Gravenzande en zochten het strand op. Het was er vrij rustig en we genoten van het mooie weer en de zilte zeelucht. Aan het strand voel je je longen gewoon open gaan. Na een pizza bij een strandpaviljoen gingen we weer noordwaarts.

De boel de boel

Af en toe is het goed om even uit je vertrouwde wereld te zijn. Vooral als je vanuit huis werkt is het fijn om de batterijen op een andere plek op te laden. Thuis is er namelijk altijd wel wat te doen. Nu ben ik niet iemand die wegloopt voor welk huishoudelijk klusje dan ook, maar ik merk wel dat ik het lekker vind om af en toe even de boel de boel te laten. Ik kan mijn werk niet op een laptop doen, dus dan ben ik ook even helemaal vrij als ik de deur van ons huis achter me dichttrek.

We logeerden in een rustige wijk in Rotterdam en deden eigenlijk niets anders dan lezen, muziek luisteren, films kijken en een stukje wandelen en fietsen. Zaterdag maakten we een fietstocht langs de Bergsche Plassen. Het was koud maar toch lekker weer en toen we eenmaal voorbij het drukke verkeer waren, konden we genieten van de tocht langs water en molens.

Gistermiddag reden we weer terug richting het noorden. We lunchten in het Noord-Hollandse Laren. Altijd mooi om een tussenstop te maken, zodat je de benen kunt strekken, even kunt eten en een nieuwe plek kunt bezichtigen.

Onderweg was het prima weer, je kon wel merken dat het eenmaal noordwaarts weer wat witter begon te worden. Toen we Veendam naderden, zaten we opeens in een erg dikke mist. Blij dat we nog maar een klein stukje hoefden te rijden, want in de mist rijden is geen pretje…

De Prinsenmolen in Rotterdam

De Coeswaerde in Laren

Rotjeknor

We logeren een paar dagen in Rotterdam in het huis van mijn schoonzus en zwager. Ik kan weer genieten van zwager zijn grote LP- en CD-collectie en het is ook fijn om even weer in het Zuid-Westen van ons land te zijn. Normaal zitten we zoals jullie weten in het Noord-Oosten en dat betekent dus dat we het land vandaag diagonaal hebben doorkruist. Het was redelijk rustig op de weg, maar we hebben de spits dan ook vermeden. Onderweg naar de supermarkt werden we door 3 van de 5 mensen die we onderweg tegenkwamen begroet. En dan zeggen ze dat “westerlingen” dat niet doen…

We passen op de kat Maria. Zij is jaren geleden door haar baasjes meegenomen uit Griekenland, waar zij op vakantie waren. Het was toen nog een jong poesje, maar Maria is door de jaren heen uitgegroeid tot een stoere kat met een imposante staart. Ze dwingt heel wat respect af bij de buurtkatten. Wij logeren hier niet zo vaak, maar Maria is binnen een kwartier weer aan ons gewend. 

We gingen net een blokje om en zij volgde ons onderweg. We naderden een flatje waar een klein keffend hondje op het gras zat. Toen het kleine diertje (volgens mij een tekkel) Maria zag naderen, begon het nog harder te keffen. Maria bleef even op straat zitten en liet zich niet intimideren. Het hondje rende zenuwachtig heen en weer, kefte nog steeds alsof zijn leven ervan af hing maar durfde eigenlijk niet dichterbij te komen. Baasje stond te kijken en zei: “Je durft niet hè, schijterd!” Op een gegeven moment was Maria het gekef waarschijnlijk zat en stond ze op om weer door te lopen. Het hondje schrok zich het apezuur van Maria’s minuscule beweging en wist niet hoe snel hij naar huis moest rennen. Maria vervolgde stoer haar weg.