Wat een gepuzzel

imageIn de zaterdagkrant voor de kerst stond de puzzel van Dr. Denker weer in het Dagblad van het Noorden. Elk jaar tijdens de kerstdagen laat de dokter de hersenen van duizenden mensen kraken. Als je de veertig cryptische rebussen hebt opgelost, vormen alle woorden onder elkaar een slagzin. Ik had me er nog nooit aan gewaagd, maar toen ik een paar plaatjes had ontcijferd kreeg ik de smaak opeens te pakken. Uiteindelijk wisten we vijftien antwoorden te vinden; dat leverde te weinig letters op voor de slagzin, maar ik kijk nu al uit naar de krant van aankomende zaterdag waar alle antwoorden in staan (en ze ook uitgelegd worden).

Een andere puzzel is de roman waar ik anderhalf jaar geleden mee ben begonnen. Een mysterieus verhaal over vijf oud-klasgenoten en een geheim. Vanmiddag las ik de twintig pagina’s die ik in de zomer van 2016 heb geschreven nog eens door. Ik werd zelf nieuwsgierig naar het vervolg van het verhaal en besloot om de draad weer op te pakken. Ik heb er vier pagina’s bij geschreven én ik heb een aantal dingen in de eerdere pagina’s veranderd omdat ze onlogisch waren. In mijn verhaal spelen de karakters van de mensen die erin voorkomen een grote rol, dus dan is het belangrijk dat er een logica in hun gedrag en uitspraken zit. Geen idee of ik het verhaal nog dit jaar kan afronden, maar het gaat in eerste instantie om het mooie proces van schrijven en het bedenken van een eigen wereld.

Drie dingen

Er komt nooit een tijd dat ik uitgelezen, uitgeschreven of uitgepuzzeld ben.

Lezen
Naast de nodige blogs op internet lees ik heel wat af. Ik heb net het boek ‘De magie van het nietsdoen’ van Jeffrey Wijnberg uit. Deze Groningse psycholoog weet mij altijd weer te boeien met zijn rake bewoordingen en vermakelijke verhalen uit zijn spreekkamer. Af en toe lees ik een thriller of roman en het maakt mij niet uit of de schrijver bekend is of niet.
Ik ben geabonneerd op de zaterdageditie van het Dagblad van het Noorden en ik verheug me er nu al op dat er morgen weer een verse krant in de brievenbus ligt.

foto (2)Schrijven
Je gedachten ordenen, je hoofd leegmaken; schrijven is een bijzonder magisch iets. Hoe tegendraads het ook mag klinken, ik kan de liefde voor het schrijven niet in woorden uitdrukken. Al sinds mijn kindertijd noteer ik mijn gedachten, belevenissen en fantasieën. De afgelopen jaren heb ik heel wat dagboeken van mezelf doorgeworsteld en een aantal passages heb ik in boeken verwerkt. Iemand vroeg me een keer naar het nut daarvan. Tja, voor mij heeft het nut omdat ik een diepe behoefte voel om te schrijven.

Puzzelen
In de avonduren kijk ik weinig TV. Liever zit ik te puzzelen. Woordzoekers, legpuzzels, sudoku’s, Zweedse puzzels. Het mooie van puzzelen is dat je enerzijds je hersenen flink laat kraken en anderzijds ruimte in je hoofd creëert. De dagelijkse beslommeringen ben je even vergeten omdat je concentratie geheel wordt opgeëist.

Goede voornemens

Een beetje een clichévraag rond deze tijd van het jaar, maar hebben jullie goede voornemens voor 2017?

Ik eigenlijk niet. En jaar geleden nam ik me voor om minder te internetten en meer te schrijven. De conclusie is dat het ook gelukt is. Al zit ik zo nu en dan nog steeds te lang op het machtige internet te surfen. Het begint vaak als ik iets wil opzoeken en uiteindelijk blijkt ieder antwoord naar een nieuwe vraag te leiden. Voordat je het weet ben je weer een uur verder. Gelukkig hou ik meer van lezen en puzzelen en daar hoef je niet persé een computer voor te gebruiken.

Als ik dan toch een soort van goede voornemens zou moeten opnoemen is dat het me fijn lijkt om dit jaar weer vaak de natuur op te zoeken, de TV zoveel mogelijk uit te laten, veel te lezen en te schrijven én goed gebruik te maken van onze museumjaarkaarten. Vorige week waren we nog in Dokkum, waar we in het stadsmuseum een uitgebreide expositie zagen van Bonifatius.