Milieu

Gister stemde ik op een partij die het opneemt voor natuur en milieu (PvdD) en al een tijdje vraag ik me af of ik zelf wel milieubewust bezig ben. Ondanks dat het altijd beter kan scoor ik toch wel een aantal punten als je nagaat dat ik:

  • thuis werk en dus weinig gebruik hoef te maken van de auto.
  • bij boodschappen in principe altijd de benenwagen pak of de fiets.
  • minder vlees eet en zo weinig mogelijk eten weggooi.
  • sinds mijn printer kaduuk is eigenlijk nauwelijks meer iets print, alleen het noodzakelijke.
  • geen overbodige spullen meer koop en liever een bezoekje breng aan een winkel of markt die tweedehands spullen verkoopt.

IMG_1346Ik probeer in elk geval mijn best te doen, al krijg je soms het idee dat de mensheid een behoorlijke puinhoop van planeet Aarde heeft gemaakt. Dat je defecte apparaten beter kunt vervangen dan repareren is eigenlijk een schande en daar zouden onze voorouders behoorlijk van opkijken.

Wat mij betreft mogen ze smartphones, tablets en laptops nog veel duurder maken, want dan wordt er misschien niet zo nonchalant mee omgegaan. Laatst was ik op een verjaardagsfeest en toen maakte iemand een opmerking over mijn ‘oude smartphone’. Blijkbaar is het opvallend dat ik al vier jaar een iPhone 4 heb, die het overigens nog steeds prima doet. Een aantal op het feest hadden in die vier jaar evenveel telefoons versleten en sommige waren zelfs onverkoopbaar geworden omdat ze het nauwelijks meer deden.

Wat dat betreft gruwel ik van het woordje ‘koopkracht’ dat te pas en te onpas door welke politieke partij dan ook wordt gebruikt. Want als het op den duur écht weer beter met de economie gaat, dan hoop ik niet dat er weer een consumptie-explosie komt. Daar is het milieu niet bij gebaat. En wij zelf ook niet.

(On)duidelijk

Ik houd van duidelijkheid en kan me enorm storen aan vaag gedoe. Ik snap heus wel dat je dat moeilijk van onze drukke en onoverzichtelijke maatschappij kunt verwachten, maar hopelijk kan ik dat verwerken door dingen van me af te schrijven op een weblog.

Ik heb gister de stemwijzer geraadpleegd, maar ben daar niet ‘wijzer’ van geworden. De hoogste match met een partij was 63 procent (Partij voor de Dieren), wat tegelijkertijd ook betekent dat ik het blijkbaar voor 37 procent met ze oneens ben. Bij alle andere partijen scoor ik tussen de veertig en vijftig procent, en zo lukt het mij dus niet om op deze manier een goed stemadvies te krijgen. Ik ben het dus met de meeste partijen zowel eens als oneens, in vergelijkbare percentages.

De belastingdienst stuurde vorig jaar een brief dat ze in het vervolg minder brieven gaan sturen, heel handig denk ik dan, want via de mail kan het ook. Vorige week kreeg ik echter een mailtje dat ze mij een mailtje hadden gestuurd (via de overheidsinbox, waar je apart op moet inloggen). Dat mailtje bleek een aanslagbiljet voor de inkomstenbelasting te zijn. Vandaag twee blauwe enveloppen bij de post. Exact dezelfde brief! Niet alleen geldverspilling, maar ook totaal onduidelijk. Waarom moet dat twee keer verstuurd worden?

Maar goed, misschien ligt het wel aan mij en hebben zij een geheime logica die ik niet snap…

Stemgedrag

De stembiljetten liggen weer op tafel. Ik kan niet zeggen dat ik sta te trappelen om mijn stem uit te brengen. Dat is wel eens anders geweest. Vijftien jaar terug stemde ik zo links mogelijk, vanuit de gedachte dat de toenmalige partij de LPF dan niet de grootste zou worden. Ik voel me nog steeds een socialist, maar ik merk bij het ouder worden dat er eigenlijk bij alle partijen wel punten zijn waar ik het mee eens of oneens ben. Als ik naar mijn positie als ondernemer kijk, doe ik er waarschijnlijk beter aan om op de VVD te stemmen dan op de SP. Ik vind het milieu belangrijk, dus dan denk je aan Groen Links. Maar tegenwoordig hebben alle partijen wel iets van milieubeleid op hun program staan. Ik vind het lastig, lastiger dan ooit.

Jaren geleden kon ik bijna pissig worden als iemand zei dat ie niet ging stemmen (“Ach, één stem meer of minder”), maar nu betrap ik mijzelf op die gedachte. Het voelt soms zo zinloos. Het huidige kabinet VVD/PVDA is toch een beetje tegenstrijdig. Want zijn de mensen die op die partijen hebben gestemd wel tevreden met die formatie? 

De verschillen tussen de partijen zijn kleiner geworden. In de aanloop naar de verkiezingen worden de verschillen door de heren en dames politici overdreven en benadrukt, terwijl het compromissen gaat regenen wanneer er geregeerd moet worden. Want zo zit de politiek in Nederland nu eenmaal wel in elkaar. Het is en blijft een spel van meer partijen, die ook nog eens de toestemming van de Eerste Kamer nodig hebben om er een wetsvoorstel door te kunnen krijgen.

Een groot deel van de bevolking zal op Wilders gaan stemmen; hoogstwaarschijnlijk meer als tegenstem dan dat ze hem als leider van dit land willen zien. Dat mag de politiek zich best aantrekken: dat veel mensen er geen chocola meer van kunnen maken. Want was is je stem waard wanneer je in je staart gebeten wordt door de partij van jouw keuze? 

Nog een paar weken… Tijd om de stemwijzer raad te plegen.

Pensioen en ZZP

Sommige politici zeggen dat ze zich ‘oprecht’ zorgen maken over ZZP-ers die enerzijds onverzekerd zijn tegen arbeidsongeschiktheid en anderzijds geen pensioen opbouwen. Wat het eerste punt betreft vind ik het wel verstandig om je te verzekeren, mits het betaalbaar is (wat qua beroepsgroep nogal verschilt). Wat het tweede punt betreft vind ik dat de regering zich hier niet mee moet bemoeien. Veel ZZP-ers hebben eerst jarenlang in loondienst gezeten (net als ik) en hebben dus wel pensioen opgebouwd. Ik kan op de site mijnpensioenoverzicht.nl zien dat ik vanaf mijn 65e pensioen krijg uitgekeerd. Geen enorm bedrag, maar met de wetenschap dat tegen die tijd mijn hypotheek zo goed als afgelost is, maak ik me geen zorgen. Iedereen moet het voor zichzelf uitmaken, maar als je zowel premies voor arbeidsongeschiktheid én pensioen moet ophoesten, dan blijft er voor veel mensen wel erg weinig geld over om van te leven.

Al die bemoeienissen van de overheid staan haaks op wat de heren en dames politici een jaar of tien geleden zeiden: het was prima als mensen een eigen bedrijf begonnen. Nu er ruim 1 miljoen éénpitters zijn, beginnen ze te piepen dat de zelfstandigenaftrek  (van 7500 euro) toch wel een dure post is. Kinderachtig. Ik zie die aftrek juist als een compensatie voor het ondernemersrisico. Je hebt wisselende inkomsten en wordt niet betaald als er geen werk is. Maar goed, het is al een tijdje rustig op dit vlak dus ik hoop dat dit een gesloten boek is.