Zakcomputer

20180126_120737.jpg

Toen de meeste mensen er nog niks van wilden weten (’97) had mijn pa er wel eentje: een zakcomputer. Of PDA (Personal Digital Assistant) genaamd. Er zat een adressenboek in, een digitaal notitieblok, volgens mij ook een agenda. Met maar liefst 8 megabyte geheugen. Ik werd er aan herinnerd toen ik een advertentie zag in 1 van de Q-magazines van mijn zwager. Tegenwoordig hebben we bijna allemaal een zakcomputer in de vorm van een smartphone. Die zijn een stuk sneller, kleuriger en kleiner dan die voorgangers. En geen 8 megabyte maar 8 gigabyte. Maar ook veel verslavender. Al heb ik daar niet zoveel last van. Ik laat het ding gemakkelijk een dag met rust. Heb er nauwelijks apps op geïnstalleerd. Geen gepiep, alleen getril. Wel zo fijn.

Schrijven

Ik zeg gekscherend wel eens dat ik eerder kon typen dan schrijven en dat komt vooral omdat ik als kind niet kon wachten om de toetsen met dezelfde snelheid te beroeren als mijn vader. Hij was journalist en had een elektrische schrijfmachine die zoveel lawaai maakte dat je het getik door het hele huis hoorde. Wat het schrijven betreft was hij mijn voorbeeld en daarom ging ik wel eens met hem mee als hij weekenddienst had. Ik zat dan tegenover hem te tikken en maakte mijn eigen boekjes, terwijl hij druk doende was met de maandageditie van de krant. Ik vond het heerlijk om in mijn vrije tijd op een kantoor te zitten, terwijl mijn leeftijdsgenoten zaten te voetballen en te ravotten. Ik was waarschijnlijk een raar kind en misschien ben ik nog steeds een raar mens. Maar wel eentje die van schrijven houdt en dan geeft het niks.

Veel mensen koesteren de wens om een boek te schrijven. Na veel geploeter sturen ze een manuscript naar een uitgever, die het in 99 van de 100 gevallen afwijst. Al dat werk voor niets? Ik vind van niet. Uitgevers kijken vooral naar of iets verkoopbaar is, maar dat zegt niets over de kwaliteit van het werk. Ik heb zelf ook veel gelezen van mensen die niet ‘officieel’ schrijver zijn maar die zeker de moeite van het lezen waard zijn. De echte schrijvers laten zich niet kisten en gaan gewoon door met hun passie; los van de wens om beroemd te worden door een bestseller te schrijven.

Trouwens, er zijn al zoveel boeken; zoveel schrijvers die een dappere poging doen om hun verhaal op papier te zetten. Ieder jaar als ik over de Deventer boekenmarkt loop verwonder ik me over de hoeveelheid boeken die er tentoongespreid zijn. Dit zijn dan alleen nog maar de boeken die goedgekeurd zijn door een uitgever en de berg van afgekeurde manuscripts is vele malen groter.

Iemand die schrijft doet dat vaak omdat hij of zij de behoefte voelt om het hoofd leeg te maken of gedachtes te ordenen. Schrijven is schrappen, hard werken aan zinsopbouw en je afvragen of je boodschap wel overkomt.

Mijn eigen woorden gedrukt zien op papier (of op een beeldscherm) blijf ik nog steeds magisch mooi vinden. Voor iemand die dat niet zo voelt, valt het ook niet uit te leggen. Ik weet wel dat mijn neiging tot mijmeren ook alles met de drang om te schrijven te maken heeft. In het dagelijkse leven ben je vaak zo bezig met werk of andermans verhaal dat je eigen gedachtes soms wat achterop raken. Door te schrijven kun je deze mijmeringen toch een plekje geven.

Webshopaholic

Wijlen mijn vader shopte al online toen ik nog niet eens van het fenomeen ‘webshop’ had gehoord. Hij bestelde CD’s in Amerika en deze werden enkele weken later bij ons thuis bezorgd. Wat dat betreft was ik een stuk conservatiever dan mijn vader want het duurde lang voordat ik zijn advies opvolgde om eindelijk eens een 16-sporen recorder te kopen om mijn eigen muziek mee op te nemen. Hij liep met een PDA rond terwijl ik een notitieboekje gebruikte. Ik heb de laatste jaren een flinke inhaalslag gemaakt wat dat betreft en pa was zijn tijd ver vooruit. 

Ik kan me niet herinneren hoe de betaling bij de webshop van Amazon verliep, maar waarschijnlijk betaalde mijn vader het toen al via zijn Credit Card. Zo gaat dat tegenwoordig nog steeds, al kun je vaak ook via PayPal betalen. Hier in Nederland is iDeal favoriet of je doet het ouderwets ‘op rekening’.

Die laatstgenoemde optie gebruik ik vaak als ik zakelijk moet shoppen. Als ik drukwerk inkoop wil ik graag achteraf betalen en dat ging deze week niet helemaal goed. Ik hoorde al eens over een webshop waar je met een simpele truc alles voor niks kon bestellen en dat is natuurlijk een fiasco en tegelijkertijd ook pure diefstal. 

Na mijn bestelling kreeg ik een mailtje dat ik een aanbetaling zou hebben gedaan van dertig euro, terwijl dat niet het geval was! Sommige mensen zouden waarschijnlijk net doen alsof hun neus bloedt omdat het aankoopbedrag verminderd is. Maar ik ging naar de desbetreffende site, startte een chat met een medewerker en maakte een melding van dit gebeuren. Het duurde niet lang of ik kreeg een mailtje met een bedankje voor mijn betaling van min-dertig euro. Tja, het is feitelijk computertaal maar het betekent dat de fout ongedaan was gemaakt. Eerlijkheid duurt het langst. 

Van de regen in de drup

Wat hebben we veel beleefd in die korte periode. Toen de aandeelhouders op hoge poten het bedrijf binnenvielen en zeiden dat ze de baas wilden spreken. Ik, die stomverbaasd antwoordde dat hij thuis was. Ze waren het zat. Hij nam de telefoon nooit op, zegde afspraken op het laatste moment af en vergat onze salarissen te betalen. Ik was van de regen in de drup beland en hoopte nooit weer een faillissement mee te maken. Maar het hing al een tijdje in de lucht.

Met zijn tweeën liepen we door de stad. We dachten na over de nabije toekomst, wat we zouden gaan doen als het bedrijf op de fles zou gaan. Na die ene inval volgde een belangrijke vergadering. Wij kregen die dag vrij en wisten dat we de baas niet weer zouden zien. De heren zouden hem op staande voet ontslaan. 

Nadat de baas geen voet meer op de werkvloer mocht zetten en ik het verbod kreeg om hem binnen te laten, gingen we verder. Als een wagen waar één wiel van afgehaald is. Ze begrepen niet dat het bedrijf niets waard was zonder de baas. Maar krijg dat aan het verstand bij een stelletje boekhouders. 

Wij stonden erbij en keken ernaar. Het bedrijf ging de afgrond in en wij gingen mee. Het duurde een tijd voordat alles wat afgehandeld. Maar we hadden het samen beleefd. Een drukke, intense periode waarin ik ook nog mijn vader verloor.

Maar leuk om mijn oud-collega even weer te spreken vanmiddag.