Appelscha

Gisteren was het prachtig weer en het leek ons leuk om even weer een bezoekje te brengen aan Appelscha. Deze plaats ligt vlakbij de grens van Friesland en Drenthe.

Op de boerenstreekmarkt is er voor elk wat wils. Ik kocht twee boeken voor 1 euro 50.

Via een wandelpad door het bos kom je langs deze zandvlakte.

Veel paddestoelen gezien… We hebben zelf ook paddo’s in onze voortuin.

We zijn al wel eens verdwaald bij het volgen van een route. Volg de blauwe paaltjes, en dan houden de paaltjes opeens op. Maar op de verharde weg hadden ze volgnummers geplaatst, best handig.

Je ziet ze steeds vaker, ook hier in Borgerswold heb je een zogenaamd ‘boomkroonpad’. Ik heb geen hoogtevrees, maar sta niet te trappelen om hieraan deel te nemen. 😉

Hier koffie met gebak en achter in de zaak bleek een nostaligisch kookmuseum te zitten.

Een ouderwets kookstel met oven.

Gelukkig hoeven we tegenwoordig niet meer met de hand te wassen…

Ouderwetse verpakkingen, ik blijf het mooi vinden.

Twee koffiemolens en een ouderwetse telefoon.

Het kleinste huisje van Kampen

Het ‘kleinste huisje in Kampen’ is al sinds jaar en dag een bezienswaardigheid. Het huisje is slechts 1,4 meter breed en 4,5 meter diep. Het is vermoedelijk in de zeventiende eeuw gebouwd. Ondanks de beperkte ruimte heeft het huisje al eens onderdak geboden aan een gezin met vijf kinderen. Reden genoeg om het huisje te bezoeken.

We werden verwelkomd door de 80-jarige mevrouw Knul. Dankzij haar heeft het huisje, dat al enige tijd leegstond, weer een bestemming gevonden. Nadat het huisje onbewoonbaar was verklaard, voelde zij zich geroepen om het in stand te houden. In 1990 klopte ze bij Stichting Stadsherstel aan om het te laten opknappen. Twee jaar later is het huisje gerestaureerd en kreeg mevrouw Knul toestemming om het huisje in te richten als museum. Er zijn vele spullen uit grootmoeders tijd te vinden. We keken onze ogen uit. Niet alleen vanwege de vele ouderwetse spullen, maar ook gezien de beperkte ruimte. Ooit hebben hier zeven mensen gewoond.
In september vorig jaar kreeg mevrouw Knul een zilveren legpenning uitgereikt, als waardering voor haar goede werk en inzet.
Mevrouw Knul vindt het jammer dat ze nog geen opvolger heeft kunnen vinden. Ze is bang dat het huisje én de kostbare inhoud alsnog tot verval komen.
Dingen gaan voorbij. Mooie verhalen niet. Die gaan van generatie naar generatie. Het is te hopen dat er nog een opvolger komt voor het beheer van het kleinste huisje van Kampen. We gaven mevrouw Knul een kleine donatie en een bloemetje, dat nu in het huisje staat.

Bij The Read Shop in Kampen kunt u een bezoekje aan het huisje regelen. Daar wordt mevrouw Knul gebeld, zij woont vlakbij.

(geschreven in 2015)

Grafisch museum

Een wonder dat ik er nog nooit was geweest: het grafische museum in Groningen. Gistermiddag toch maar eens een kijkje genomen. Dit jaar zit ik 25 jaar in het (grafische) vak en daarom extra leuk om even in de historie van de drukkerswereld te duiken.

Zo begon het allemaal. Uit de losse pols. Geen drukpers nodig. Monnikenwerk.

Een handpers voor het simpele werk.

Bijzonder fraaie pers voor grotere formaten.

Een zetraam met cliché (in het midden), dat op zijn plek wordt gehouden door de metalen stukken opvulwit. Doordat het cliché hoger ligt dan het wit komt hier alleen inkt op en met een tegendruk wordt het beeld zo overgezet op papier.

Een zetkast met letterbakken. Je kunt je het nu niet meer voorstellen, maar ooit werden alle gedrukte teksten letter voor letter gezet.

Een letterbak. Je komt ze nog wel eens tegen op rommelmarkten. Iedere letter heeft zijn eigen vakje.

Oud drukwerk.

Met deze machine werd het mogelijk om complete regels te zetten. Een hele verbetering!

Geen losse letters meer, maar complete regels.

Genoeg te zien voor de liefhebber. Maar het Drukkerijmuseum in Meppel is ook een aanrader. Daar is ook aandacht voor modernere technieken, zoals grafische film, offsetdruk en DTP (Desk Top Publishing – het opmaken van documenten voor drukwerk per computer).

Tijden veranderen

IMG_3778Vanmiddag kocht ik voor het vorstelijke bedrag van 50 cent een leuk boek vol artikelen uit oude Panorama’s uit de periode 1913-1973. Verhalen over o.a. de eerste Amerikaanse zelfbedieningswinkel, de opkomst van Hitler, de bouw van de afsluitdijk en een expositie van Karel Appel. De laatstgenoemde kunstenaar wordt in het artikel tot de grond toe afgebrand. Zijn werk werd in eerste instantie niet begrepen. Dat geldt ook voor de rock en roll, dat in een artikel een ‘kannibalenorgie’ genoemd wordt en een niet bepaald vlijende recensie van een optreden van The Beatles werkt op de lachspieren. “Ze rammen op hun gitaren en hun drummer beukt op het kalfsvel.” Grappig dat bepaalde dingen in het verleden heel anders werden gezien dan nu. Zo is het opvallend dat veel albums die we nu als klassiekers zien, in de tijd toen ze uitkwamen soms als middelmatig werden beschouwd.

Maar goed, los van alle bijzondere verhalen en geschiedenis vind ik de vormgeving ook erg mooi. Ik heb wel wat met ouderwetse letters en nostalgische foto’s.

Panorama foto's2

Borg

Gistermiddag bezochten we de Fraeylemaborg in Slochteren. De in de 13e eeuw gebouwde borg ligt op een eilandje en het oorspronkelijke park heet nu het Slochterbos en is 20 hectare groot. Voordat we gingen wandelen bezochten we de borg, dat nu als museum gebruikt wordt. Alle kamers zijn in de stijl van de negentiende eeuw ingericht en het hoogtepunt was de werkelijk prachtige bibliotheek, vol met oude boeken en een prachtig groot bureau. Veel meubilair is afkomstig uit andere borgen uit de provincie.
Er werd ook een film vertoond over de laatste bewoonster van de borg. Louise Thomassen à Thuessink van der Hoop van Slochteren erfde het samen met haar zuster, maar ze moesten het verkopen omdat de lasten op den duur te zwaar werden. Louise overleed in 2008 op 92-jarige leeftijd. Voor de bewoners van Slochteren was zij de laatste ‘vrouw op stand’ en iedereen keek een beetje naar haar op.

De borg wordt nu beheerd door Stichting Landgoed Fraeylemaborg.

1 2