Da’s geen excuus

Op een vrije middag zat ik een krantje te lezen in de bibliotheek. Er zat nog een andere man tegenover me in een tijdschrift te bladeren en er waren een paar klanten tussen de boeken aan het snuffelen. Een vredig tafereeltje, totdat er een stel bijna-pubers de trap op rende en elkaar achterna ging zitten. Ze renden tussen de stellingen en tafels door en ik voelde de vloer bewegen. Een dame van de bieb zei tegen de jongens: “Kunnen jullie het even wat rustiger aan doen?”. Ze bleef niet staan om te controleren of ze er ook daadwerkelijk mee ophielden, maar ze draaide zich na haar vraag gelijk weer om. Ze verstond waarschijnlijk niet wat één van de jochies zei: “Ja, maar ik heb ADHD!”. Alsof hij verwachtte dat dit reden genoeg was voor verzachtende omstandigheden: “Oh, ren in dat geval maar door en breek de boel maar lekker af.”

Ik ben een kalm persoon en heb een hekel aan gezeur. Maar ik kreeg na een paar minuten kabaal zin om er wat van te zeggen. Die gedachte verdween gauw weer, want als je tegenwoordig als buitenstaander een kind een verbaal pak slaag geeft, dan ben je aan de beurt en heb je een kwaaie vader of moeder voor de deur staan. Want hun bloedje heeft ADHD en daar moet je niet te licht over denken.

Gelukkig gingen ze op een gegeven moment weer weg en was de rust wedergekeerd. Ik was vroeger als kind ook druk, maar tegenwoordig wordt er dan gelijk een stempel op gedrukt.

Zakelijk roddelen

Elke zzp-er wordt ermee geconfronteerd: er moeten nieuwe klanten worden gezocht, bestaande klanten moeten tevreden gehouden worden én er zijn legio bedrijven die bereid zijn om je (vooral met het eerste) te willen helpen. Dat doen ze op verschillende manieren; via een website met een ‘handige’ zoekfunctie, voor een betere vindbaarheid in Google te zorgen of je een vermelding in een bedrijvengids te verkopen.

Vandaag zat er een vertegenwoordiger uit die laatste categorie bij ons op de bank. Hij kwam in eerste instantie voor mijn vrouw, maar ik zat er ook bij omdat ik altijd benieuwd ben wat mensen voor verhaal afsteken. Nu is dat ook een beetje flauw van mij, want ik ben altijd zo sceptisch als het maar kan als het op zulke dingen aankomt. Maar goed, iedereen krijgt een eerlijke kans en wie weet is deze bedrijvengids wel een kip die gouden eieren legt.

Toch knapten we al in een vroeg stadium op de man af, omdat hij begon te roddelen over een startende ondernemer uit een klein dorp in onze provincie. Hij vertelde dat deze man min of meer door het UWV werd gedwongen om zelfstandig ondernemer te worden, terwijl het werk in zijn vakgebied niet bepaald voor het oprapen ligt. Hij dreigt door een tekort aan klanten in financiële problemen te komen.

Het is voor niemand goed om éénpitter te worden terwijl je daar zelf niet eens de mogelijkheden voor ziet. Maar goed, dit was informatie die niet voor onze oren bestemd was. Hij noemde de naam niet, maar met een simpele zoekactie in combinatie met het beroep zou het een peulenschil zijn om zijn telefoonnummer te vinden. Toen we de verkoper hadden uitgelaten zei ik tegen mijn vrouw, eigenlijk zouden we die man moeten opzoeken op internet en vertellen dat er door de verkoper van de bedrijvengids over hem wordt geroddeld. Dit soort geroddel zorgt ervoor dat je op je hoede blijft en nooit en te nimmer met zo’n bedrijf in zee gaat.

Gezelschapsspelletjes

Toen ik twee weken geleden tegen een 25-jarige knul zei dat ik op mijn 35e al zo goed als afgeschreven was voor de arbeidsmarkt, zag ik zijn gezicht betrekken. Ook al overdreef ik een beetje toen ik dat gegeven als een reden gaf om kleine zelfstandige te worden; het was wel het gevoel dat ik kreeg na de zoveelste afwijzing. Maar zo nu en dan kijk ik uit nieuwsgierigheid nog wel eens of er vacatures zijn en dan valt het me op dat de gestelde eisen niet alleen meer over het werk zelf gaan. Stiekem wordt er ook gekeken of iemand in een ‘team’ past en of hij of zij het ziet zitten om op vrijdagmiddag ‘ongedwongen’ een potje te tafelvoetballen of te biljarten. Van zoveel gezelligheid op het werk keert mijn maag zich om.

Op de website van een reclamebureau waar ik laatst contact mee had, staat het verslag van een feest dat ze onlangs hadden. Een foto van hun deelname aan een ‘real life game’, compleet met malle pakken en helmen op en ze schoten op elkaar met speelgoedwapens. “Het was supervet” staat er te lezen. Noem mij een zuurpruim, maar voor geen geld zou ik aan zoiets meedoen. Dit heeft helemaal niets met werken te maken en als dit onder ‘teambuilding’ valt zie ik er al helemaal geen heil in. Je collega’s hoeven geen vrienden te zijn. Ik werkte in het verleden prima samen met mensen waar ik totaal geen band mee had.

Tegenwoordig moet alles altijd maar gezellig zijn en o wee als er zich een zuurpruim onder het personeel bevindt. Voordat diegene het weet wordt ie afgeserveerd omdat er ‘geen klik’ meer is of omdat er een ‘verschil in visie’ is. Hardop zeggen dat je vooral werkt voor het geld is ook een taboe, want volgens sommigen is werk zo zaligmakend dat ze het desnoods gratis en 24 uur per dag zouden willen doen. Pas als ze na een tijd weer van hun burn-out bekomen zijn, denken ze er opeens anders over. Of staan ze weer in de startblokken om dezelfde fouten opnieuw te maken.

Iemand een ‘baas’ noemen zou ouderwets zijn, net zoals het begrip hiërarchie zijn beste tijd heeft gehad. Maar de man die met een glimlach op zijn gezicht zegt ‘dat we het allemaal samen moeten doen’ kan jou er zo uit knikkeren. Dus een beetje afstand houden is helemaal niet zo onverstandig. Door al die gezelschapsspelletjes op het werk kunnen mensen dat wel eens vergeten.

Welke collega’s?

Firma list en bedrog

Gistermiddag kreeg ik een raar telefoontje. Iemand van een (voor mij) onbekend bedrijf belde op met de mededeling dat een klant van hun de .eu-versie van mijn domeinnaam wilde laten registreren. Het verzoek zou gekomen zijn van een bedrijf uit een dorp dat twintig kilometer verderop ligt. Het leek me erg onwaarschijnlijk dat iemand die zo dichtbij zit precies dezelfde bedrijfsnaam voert. Maar goed, ik liet de man even zijn verhaal doen.

Om te voorkomen dat er dus twee websites met dezelfde naam zouden komen, kon ik het .eu-domein bij hun laten registreren. Voor €19,95 per jaar was het geregeld. Ik moet dan nog wel even een contract tekenen zodat dit allemaal wettelijk dichtgetimmerd zit.

Ik zei tegen de man dat ik zelf wel een domeinnaam kan regelen en dat niet bij hem hoef te doen. Daarop viel een stilte. Ik vroeg naar de naam van dat bedrijf, maar dat wilde hij (uiteraard) niet geven. Na wat heen en weer gepraat trok hij de conclusie dat ik hem niet goed had begrepen. Dat had ik wel. Dit was iemand van de firma List en Bedrog. Nadat ik de telefoon had opgehangen deed ik een korte speurtocht op internet en jawel: ik was niet het enigste ‘slachtoffer’.

Ik ben mondig genoeg om mij te verweren, maar er zijn ongetwijfeld mensen die hier in trappen. Dit komt omdat het, ondanks het onlogische verhaal, allemaal op een redelijk overtuigende manier gebracht wordt. De man aan de andere kant van de lijn sprak duidelijk en beleefd, tot het moment dat ik hem door kreeg. Toen werd hij narrig en kon hij niet wachten om de verbinding te verbreken.

Telefonische verkoop

Iemand probeerde me laatst weer iets telefonisch te verkopen. Stomvervelend. De man aan de andere kant van de lijn vroeg wat ik zou doen als er brand in ‘mijn bedrijfspand’ zou uitbreken. Ik zei dat ik altijd alle brandjes zelf blus. En waarmee ik dan ging blussen: water, zand of CO2. Ik zei: ‘Meestal met alle drie, zodat ik zeker weet dat het allemaal goed komt.’ Nog een paar woorden ter afronding en toen was het gesprek alweer afgelopen. Ik geef toe, een beetje kinderachtig van mij om zo te reageren. En ik ben zeker een voorstander van brandpreventie en sta ook geheel achter het feit dat je hier niet te licht over moet denken. Maar het gaat om het principe. Ik koop niet aan de deur en ook niet aan de telefoon. Vooral niet van iemand die is ingehuurd door een bedrijf om een bepaald target te halen.

Jaren geleden belde er iemand van een factoringsbedrijf. Toevallig had ik net te maken gehad met een niet-betalende klant en ik zat daar op dat moment mee in mijn maag. Anders had ik allang opgehangen. De beller had een vasthoudendheid om ¨u¨ tegen te zeggen. Het lukte mij niet om een zinnig antwoord op zijn vragen te geven en hij hield me maar aan de praat. Op een gegeven moment wist de man me het gevoel te geven dat ik een torenhoog probleem had. Alsof niemand mijn facturen betaalt. Terwijl dat juist heel erg meevalt. In al die jaren slechts 1 debiteur die niet betaald heeft. Uit verhalen heb ik gehoord dat sommige factoringsbedrijven ook wel erg voortvarend te werk gaan en 1 dag na de verstreken termijn al actie ondernemen. Vaak wordt de ondernemer daar dan zelf op aangekeken.

Vlak nadat ik mij als zzp-er had ingeschreven, werd ik gebeld door iemand of mijn bedrijfsnaam op hun site vermeld mocht worden. Ik zou dan de vindbaarheid van mijn bedrijf vergroten en ze garandeerden 10 nieuwe klanten voor het komende jaar. De prijs van 360 euro vond ik aan de hoge kant. Toen ik het gesprek wou afronden, deed de dame een nieuw aanbod: het mocht ook voor 200 euro. Dat er in een paar minuten zomaar 160 euro afging, had me aan het denken moeten zetten. Maar naïef als ik was ging ik akkoord. Een jaar lang stond ik op een bedrijvenpagina. Een jaar later werd ik gebeld met de vraag of ik het contract wou verlengen. Ik zei dat het me geen goed plan leek. De vermelding had mij geen nieuwe klanten opgeleverd, zoals beloofd. De dame zei dat er weliswaar veel verwijzingen naar mijn site waren geweest. Maar dat had in elk geval niks opgeleverd! Een leuk staaltje van bedrog. Gemakkelijk geld verdienen.

Nog brutaler was de dame die meldde dat ik al op hun website vermeld stond, terwijl een snelle check van mijn kant het tegendeel bewees. ¨We hebben uw vermelding er tijdelijk afgehaald, omdat uw contract voorbij is.¨
Ik zei dat er geen sprake is van een contract; ik had van het hele bedrijf zelfs nog niet gehoord. Alhoewel, toch. Een jaar eerder hadden ze me ook al gebeld met de vraag of ik mijn contract wou verlengen. Maar toen was ik nog niet eens met mijn bedrijf begonnen!

Misschien dwaal ik af en zijn dit soort wanpraktijken niet te vergelijken met het brandpreventiebedrijf waarmee ik dit stukje begon. Maar telefonische verkoop is en blijft vervelend. Eigenlijk zou het verboden moeten worden. Want bij iedere aankoop heb je recht op een redelijke bedenktijd. En die wordt er dan vaak niet bij vermeld.