Op slot

Ik kom het ook tegen bij mijn eigen klanten: iedereen wil graag zo hoog mogelijk in Google staan. Als je beter vindbaar bent, krijg je meer klanten. In deze tijd zoeken mensen steeds vaker via internet en belandt het telefoonboek al gauw bij het oud papier. Toch staan er af en toe malafide bedrijven bovenaan in Google; iets wat mijzelf nog nooit was opgevallen maar waar ik door onze slotenmaker op werd gewezen.

Het slot van onze voordeur was kapot en ook de deurklink leek aan vervanging toe te zijn. Reden genoeg om in mijn privé-archief te duiken (ordner met oude facturen) en een oude bekende op te bellen. Anderhalf jaar geleden was de beste man ook langs geweest om een probleem aan onze achterdeur te verhelpen.

Ik zoek ook vaak via internet, maar in dit geval had ik aan mijn eigen administratie genoeg. Meestal zijn kleine ondernemers als hij bij een grotere organisatie aangesloten die de marketing voor ze doet, maar waar zij een behoorlijk bedrag voor moeten neertellen wanneer zij de opdracht eenmaal aannemen.

De slotenmaker wees me erop dat hij enorm te lijden heeft aan de concurrentie van grotere bedrijven, die bovenaan Google staan en dus als eerste in het blikveld van de potentiële klant komen. Ze lokken klanten met kreten als ‘vanaf 12 euro maken wij uw slot’ en gebruiken een foto van een oudere, betrouwbare uitziende man die blijkbaar voor slotenmaker moet doorgaan.

Onze klusser zei dat je voor die 12 euro natuurlijk geen fatsoenlijk slot kunt repareren. Zeker niet als je de reparatiekosten er nog bij moet rekenen. Een aantal mensen schijnen hier ook al flink mee op de koffie te zijn gekomen. En het gaat zeker niet alleen om websites op internet, maar ook lijken sommige advertenties in de Gouden Gids naar bedenkelijke bedrijven te leiden. Mensen moeten veel te hoge bedragen betalen, terwijl de sloten niet goed worden hersteld.

Blijkbaar is het toch beter om niet altijd voor de bovenste advertenties in Google te kiezen én moeten we onszelf realiseren dat een slot niet gerepareerd kan worden voor slechts twaalf euro.

Webshopaholic

Wijlen mijn vader shopte al online toen ik nog niet eens van het fenomeen ‘webshop’ had gehoord. Hij bestelde CD’s in Amerika en deze werden enkele weken later bij ons thuis bezorgd. Wat dat betreft was ik een stuk conservatiever dan mijn vader want het duurde lang voordat ik zijn advies opvolgde om eindelijk eens een 16-sporen recorder te kopen om mijn eigen muziek mee op te nemen. Hij liep met een PDA rond terwijl ik een notitieboekje gebruikte. Ik heb de laatste jaren een flinke inhaalslag gemaakt wat dat betreft en pa was zijn tijd ver vooruit. 

Ik kan me niet herinneren hoe de betaling bij de webshop van Amazon verliep, maar waarschijnlijk betaalde mijn vader het toen al via zijn Credit Card. Zo gaat dat tegenwoordig nog steeds, al kun je vaak ook via PayPal betalen. Hier in Nederland is iDeal favoriet of je doet het ouderwets ‘op rekening’.

Die laatstgenoemde optie gebruik ik vaak als ik zakelijk moet shoppen. Als ik drukwerk inkoop wil ik graag achteraf betalen en dat ging deze week niet helemaal goed. Ik hoorde al eens over een webshop waar je met een simpele truc alles voor niks kon bestellen en dat is natuurlijk een fiasco en tegelijkertijd ook pure diefstal. 

Na mijn bestelling kreeg ik een mailtje dat ik een aanbetaling zou hebben gedaan van dertig euro, terwijl dat niet het geval was! Sommige mensen zouden waarschijnlijk net doen alsof hun neus bloedt omdat het aankoopbedrag verminderd is. Maar ik ging naar de desbetreffende site, startte een chat met een medewerker en maakte een melding van dit gebeuren. Het duurde niet lang of ik kreeg een mailtje met een bedankje voor mijn betaling van min-dertig euro. Tja, het is feitelijk computertaal maar het betekent dat de fout ongedaan was gemaakt. Eerlijkheid duurt het langst. 

Podium

Dankzij Social Media hebben veel mensen tegenwoordig een podium. Deze wordt niet alleen gebruikt om gebeurtenissen met anderen te delen, maar ook om meningen en gedachtes te ventileren. Laatst verwonderde een Facebook vriend van mij zich erover dat sommige mensen over ‘teveel vrije tijd’ zouden beschikken, omdat ze allerlei dwingende zaken delen waar zij niet op zat te wachten. Ik denk dan bij mezelf, scroll snel door als je iets ziet wat je niet bevalt. Maar iedereen vindt natuurlijk zijn eigen berichten het belangrijkst, terwijl niemand eigenlijk kan bepalen wat de moeite van het delen waard is. Dat is nou eenmaal persoonlijk en het recht van een ieder die zich op Social Media begeeft.

Maar goed, ik snap wel wat ze bedoelt. Ik betrap me er ook wel eens op dat ik de tijd zit te doden als ik status-updates lees als ‘Vanavond ga ik lekker met mijn mannetje op de bank TV kijken’. Voor de persoon die zoiets op internet zet is het leuk dat het kan, maar het is maar de vraag of er iemand is die zoiets wil lezen.

Het is ook een stukje psychologie. We zijn allemaal nieuwsgierige wezens en als het gedrukt (of op internet) staat, lijkt het een beetje alsof het belangrijk is. Zo kun je na een half uurtje Social Media het gevoel hebben dat je weer helemaal op de hoogte bent, maar weet je tegelijkertijd eigenlijk niet wat je met al die informatie moet. En of de doelbewuste informatie ook klopt.

Er zijn veel eet-goeroes die ons willen overhalen om op hun manier te eten, maar is dat niet vooral omdat ze bevestiging zoeken? Soms ontstaan er allerlei discussies, zoals of het eten van broccoli nu wel of niet kanker kan voorkomen. Zo is het moeilijk om feiten van fabels te onderscheiden, omdat het allemaal ergens wordt vermeld en wanen mensen zich deskundig omdat ze iets op Facebook hebben gelezen. Mensen gaan de discussie aan met iemand die gestudeerd heeft over iets wat voor hen heel aannemelijk klinkt maar wat totaal ongefundeerd op het wereld wijde web is gezet.

We zijn als mensen afhankelijk van anderen om ons beeld te kunnen vormen. Maar wat gebeurt er als je met zoveel informatie wordt bestookt dat dat steeds onduidelijker wordt? Heel veel dingen in het leven zijn niet zwart/wit en veelal relatief. Desondanks ga je door Social Media toch nadenken over zaken waar je je normaliter verre van zou houden. Het idee ontstaat dat je eigenlijk over van alles een mening zou moeten hebben. Iemand die meldt dat hij tegen een bepaald wetsvoorstel is, wil eigenlijk vooral bijval van zijn trouwe volgers. Zo kom je uit op het doel van het hebben van een podium: het verlangen naar applaus.