Rienne va Plus in Amen

Ernst Jansz is een druk baasje. Op zijn 70e treed hij op met zijn soloshow, met de band CCC Inc. en met Rienne va Plus. Ik had zelf nog nooit van de laatstgenoemde band gehoord, maar dit trio is vier jaar na de Doe Maar breuk opgericht en bestaat naast Ernst uit Jan Hendriks op gitaar en zijn vriendin Rieany Janssen op zang. De band viert het dertigjarig jubileum met een serie concerten door het hele land. Vanmiddag traden ze op in het Drentse dorp Amen, in cultureel café De Amer. Dit is een sfeervolle bruine kroeg met zaaltje en dus een heerlijke plek om een bandje te zien.

De liedjes lijken uit de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw te komen, maar zijn allemaal zelfgeschreven (door Jansz) en swingen af en toe de pan uit. De bandleden hadden er lol in en dat werkte gelijk door naar het publiek.

We maakten na afloop nog een korte wandeling in de buurt van het café en op de terugweg naar de auto liepen we langs Ernst die aan het inladen was. We hebben hem een hand gegeven en gezegd dat we het erg mooi vonden!

Fragmentjes uit de begintijd van de band.

Ernst

Jaren geleden signeerde Ernst Jansz op de Mega Platen en CD beurs in Utrecht en een paar uur daarna zag ik hem tussen wat antieke spulletjes snuisteren. Het eerste wat in me opkwam was om hem aan te spreken en te vertellen dat ik hem als muzikant bewonder. Maar iets hield me tegen. Want ik besefte me dat je, hoe tegenstrijdig het ook mag klinken, door een bekende aan te klampen de aandacht ook op jezelf richt. Dat staat me altijd een beetje tegen als ik een selfie zie van iemand met een beroemd persoon naast zich. Ik liet Ernst in alle rust tussen de oude spulletjes staan en liep weer verder.

Afgelopen vrijdagavond woonden we het optreden van Ernst in de Oosterpoort bij. Hij deed dit om zijn nieuwste boek en album ‘De Neerkant’ te promoten. Boek en CD gaan over de tijd vóórdat hij in ‘dat bekende bandje’ speelde. Begin jaren zeventig woonde hij in een commune in een grote boerderij in Brabant. Met zijn vrienden vormde hij de band CCC Inc. en ze maakten bijna dag en nacht muziek. De hippies deelden alles samen en ze leefden van het geld dat er met optreden verdiend werd. Ze waren redelijk succesvol en speelden op diverse festivals, zoals Lowlands en Pinkpop.

Ernst deelde zijn herinneringen met ons. Achter hem stond een scherm waarop hij oude foto’s vertoonde. Met drie virtuoze muzikanten speelde hij liedjes van toen en nu. Belle Hélène kwam voorbij, in een speciale ingetogen versie. Hij speelde ook een paar vertaalde CCC-nummers. Het instrumentarium van viool, gitaar, slidegitaar, ukelele, piano, mondharmonica, bas en banjo zorgde voor een melancholisch kabbelende en Americana-achtige sfeer. Het geluid was perfect. De sfeer intiem. Tussen de nummers door vertelde hij mooie verhalen.

Na het optreden hebben we het boek en het album aangeschaft. Uiteraard laten signeren. Ik wist niet veel zinnigs te zeggen.
ik: ‘We vonden het erg leuk.’
Ernst: ‘Aah, mooi!’
ik: ‘Vond je het zelf ook leuk?’
Ernst: ‘Ja, ik vond het heerlijk!’

In mei wordt hij 70. Je zou het niet zeggen.

20180209_203736