Minder afval

Niet zo lang geleden was het doodnormaal dat je bij elke aankoop een gratis plastic tasje meekreeg. Vaak had de dame of heer bij de kassa het door jou gekochte product zó snel voorzien van een ‘puutje’ dat het bijna vervelend was om te zeggen dat je al een tasje had. Het is dan ook vaak voorgekomen dat men het weer moest uitpakken omdat ondergetekende zelf al een stoffen tasje had meegenomen, eentje uit de winkel van De Vrek.

Als je tegenwoordig een plastic tasje wilt moet je ervoor betalen en dat zorgt er in elk geval voor dat mensen er meer over na gaan denken. Maar dat neemt niet weg dat er nog steeds teveel plastic in omloop is en dat veel producten nog steeds verpakt zijn terwijl dat niet persé hoeft. Bovendien zijn sommige verpakkingen veel te groot. Het doosje voor de adapter voor mijn iPad was tien keer zo groot als het ding zelf.

We leven in een wereld waarin zelfs gepelde sinaasappels in plastic verpakt worden.

Als ik een tros bananen koop, zit daar min of meer al een natuurlijke verpakking omheen. Niet nodig om er dan ook nog een zakje om te doen. Het is misschien niet slim om 10 appels los op de boodschappenband te leggen, maar de Lidl heeft daar in de vorm van nylon zakjes een duurzame oplossing voor gevonden.

Vandaag kocht ik een ongesneden pompoenbrood en ik verzocht de verkoopster om hem zó aan me mee te geven. Ik deed hem in een stoffen tas. Dat voelt misschien even onwennig, maar mijn vrouw en ik hebben ons voorgenomen om minder afval te produceren.

De leukste winkel…

… van Veendam bestaat twee jaar. Jouw Winkel begon in maart 2016 met het verhuren van stellingen waarop je jouw afgedankte spullen kunt verkopen. Wij hebben destijds een legplank gehuurd en we hebben in een half jaar tijd heel wat dingen verkocht. Ook als koper is het een fijne winkel. Voor een klein prijsje heb je vaak al iets leuks. Muziekliefhebbers komen aan hun trekken op het gebied van vinyl, singles en CD’s. Wat hebben ze eigenlijk niet? Er is voor elk wat wils…

Ze zijn ook al een keer in het nieuws geweest…

Een winkel die duurzaamheid promoot door tweedehands spullen aan de man/vrouw te brengen verdient wat mij betreft een pluim. Goed voor mens en milieu.

image

Minibieb

minibieb ommelanderwijkEen minibieb is een kastje of (konijne)hok met afgedankte boeken die je kunt lenen of ruilen.

We fietsten laatst naar Ommelanderwijk, waar bij iemand een minibieb in de voortuin staat. Mijn vrouw en ik hadden allebei een boek meegenomen om voor een andere om te ruilen.

Ik zag een boek van de schrijver Gabriel García Márquez. Voor de derde keer in twee weken tijd dat ik boeken van hem tegenkom. Een prachtige omslag met een bijzondere titel: “De kolonel krijgt nooit post”. Het speelt in het fictieve plaatsje Macondo en het gaat over een 75-jarige kolonel die samen met zijn zwaar astmatische vrouw in grote armoede leeft. Iedere vrijdag gaat hij naar de haven, waar de post per boot aankomt. Hij wacht in het postkantoor op een brief, waarin staat dat hij een veteranenpensioen krijgt. Maar je raadt het al: die brief komt niet. Hij en zijn vrouw proberen zoveel mogelijk spullen te verkopen om een beetje rond te kunnen komen. Maar op een gegeven moment is hun huis bijna leeg. Het enige waardevolle dat ze nog hebben is een magere vechthaan. Maar de kolonel krijgt het niet over zijn hart om die te verkopen, aangezien deze haan aan hun overleden zoon toebehoorde.

Ondanks het sombere uitgangspunt krijgt het boek door de schrijfstijl van Márquez toch wat lucht. Hier en daar valt er zelfs wat humor te bespeuren. In eerste instantie is het moeilijk om je als lezer in de beschreven setting in te leven. Ze wonen in een huis met een dak van palmbladeren en afgebladderde kalkmuren, het is 1957 en het speelt zich in een fictief plaatsje in Colombia af. Een andere wereld dan de onze. Dat is ook het mooie van lezen. Door taal worden de beelden gevormd. Een goede ruil!

IMG_2771

Overbodige spullen

imageIets meer dan een jaar geleden begaf onze wasdroger het. We besloten niet gelijk om deze te laten repareren of een nieuwe te kopen, maar gooiden het over een andere boeg. Want een wasdroger is een behoorlijke stroomvreter en ik heb het stof- en pluisvrij maken altijd als een zeer vervelend klusje beschouwd. Reden genoeg om het eens een maandje zonder droger te proberen. We kochten een extra wasrek en hingen alle was op onze zolder op en kwamen tot de conclusie dat we het in het vervolg zo gingen doen. Het ding ging de deur uit en we zijn nu een jaar verder en hebben de wasdroger geen seconde gemist. Dankzij de vrijgekomen ruimte kon ik een kast rond de wasmachine maken.

Zo hadden we ook een huistelefoon. Toen ik een jaar of vijf geleden een nieuwe modem kreeg van het kabelbedrijf, vroegen de monteurs waarom ik geen huistelefoon had aangezien dat wel in mijn alles-in-1-pakket zat. Ik ging er vanuit dat er dus geen kosten aan waren verbonden, maar al snel bleek dat tegen te vallen. Niet dat het enorm veel geld kostte, maar als je nagaat dat ik nog nooit de bundel van mijn mobiele telefoonabonnement heb overschreden, is het alsnog zonde om ook nog een huistelefoon te hebben. Eind november besloot ik dat de huistelefoon de deur uit moest. Los van de maandelijkse kosten scheelt het stroom en batterijen. En ook geen ergenissen meer dat de toestellen soms zomaar uitvielen tijdens een gesprek.

Het is dus best nuttig en ook leuk om af en toe eens in je huis te kijken wat overbodig is en weg kan.

Appelscha

Gisteren was het prachtig weer en het leek ons leuk om even weer een bezoekje te brengen aan Appelscha. Deze plaats ligt vlakbij de grens van Friesland en Drenthe.

Op de boerenstreekmarkt is er voor elk wat wils. Ik kocht twee boeken voor 1 euro 50.

Via een wandelpad door het bos kom je langs deze zandvlakte.

Veel paddestoelen gezien… We hebben zelf ook paddo’s in onze voortuin.

We zijn al wel eens verdwaald bij het volgen van een route. Volg de blauwe paaltjes, en dan houden de paaltjes opeens op. Maar op de verharde weg hadden ze volgnummers geplaatst, best handig.

Je ziet ze steeds vaker, ook hier in Borgerswold heb je een zogenaamd ‘boomkroonpad’. Ik heb geen hoogtevrees, maar sta niet te trappelen om hieraan deel te nemen. 😉

Hier koffie met gebak en achter in de zaak bleek een nostaligisch kookmuseum te zitten.

Een ouderwets kookstel met oven.

Gelukkig hoeven we tegenwoordig niet meer met de hand te wassen…

Ouderwetse verpakkingen, ik blijf het mooi vinden.

Twee koffiemolens en een ouderwetse telefoon.

1 2