Ernst

Jaren geleden signeerde Ernst Jansz op de Mega Platen en CD beurs in Utrecht en een paar uur daarna zag ik hem tussen wat antieke spulletjes snuisteren. Het eerste wat in me opkwam was om hem aan te spreken en te vertellen dat ik hem als muzikant bewonder. Maar iets hield me tegen. Want ik besefte me dat je, hoe tegenstrijdig het ook mag klinken, door een bekende aan te klampen de aandacht ook op jezelf richt. Dat staat me altijd een beetje tegen als ik een selfie zie van iemand met een beroemd persoon naast zich. Ik liet Ernst in alle rust tussen de oude spulletjes staan en liep weer verder.

Afgelopen vrijdagavond woonden we het optreden van Ernst in de Oosterpoort bij. Hij deed dit om zijn nieuwste boek en album ‘De Neerkant’ te promoten. Boek en CD gaan over de tijd vóórdat hij in ‘dat bekende bandje’ speelde. Begin jaren zeventig woonde hij in een commune in een grote boerderij in Brabant. Met zijn vrienden vormde hij de band CCC Inc. en ze maakten bijna dag en nacht muziek. De hippies deelden alles samen en ze leefden van het geld dat er met optreden verdiend werd. Ze waren redelijk succesvol en speelden op diverse festivals, zoals Lowlands en Pinkpop.

Ernst deelde zijn herinneringen met ons. Achter hem stond een scherm waarop hij oude foto’s vertoonde. Met drie virtuoze muzikanten speelde hij liedjes van toen en nu. Belle Hélène kwam voorbij, in een speciale ingetogen versie. Hij speelde ook een paar vertaalde CCC-nummers. Het instrumentarium van viool, gitaar, slidegitaar, ukelele, piano, mondharmonica, bas en banjo zorgde voor een melancholisch kabbelende en Americana-achtige sfeer. Het geluid was perfect. De sfeer intiem. Tussen de nummers door vertelde hij mooie verhalen.

Na het optreden hebben we het boek en het album aangeschaft. Uiteraard laten signeren. Ik wist niet veel zinnigs te zeggen.
ik: ‘We vonden het erg leuk.’
Ernst: ‘Aah, mooi!’
ik: ‘Vond je het zelf ook leuk?’
Ernst: ‘Ja, ik vond het heerlijk!’

In mei wordt hij 70. Je zou het niet zeggen.

20180209_203736

‘Band’ en Night of the Guitars 2017

“Band” van een auto.

Gisteren zag ik dat mijn autoband ondanks het nieuwe ventiel alweer was leeggelopen, van 2 bar naar 0,7 bar in 1 dag tijd. Vanmorgen maar weer gelijk naar de garage gebracht met het verzoek om de oorzaak op te zoeken. Je raadt het al: er zit een klein gaatje in de band en het kan niet meer gerepareerd worden. Morgen wordt er een nieuwe band op gezet.

“Band” als in muziek.

Het stormachtige weer maakte duidelijk dat de zomer nu écht afgelopen is. Die zomer was gelukkig vol van bandjes, straatmuzikanten en het muziekfestival “Night of the Guitars”. Dit festival vindt twee keer per jaar plaats, in januari is er een ‘binnenversie’ en in juli een ‘buitenversie’ op het grote plein hier in het centrum. De veelal Veendammer muzikanten spelen dan een set van rocknummers uit de jaren zestig en zeventig. Ik bevind mij het liefst vlakbij het podium en maak meestal wat foto’s. Best een uitdaging om van de snel bewegende muzikanten geslaagde plaatjes te schieten.

image

Marianne van der Velde en Christof Bauwens

Gerry Wolthof

Koos Cramer en Christof Bauwens

Christof Bauwens

Koos Cramer

Coos Grevelink

Ilona van Veen

Ilona van Veen, Marianne van der Velde en Irene Wilkens

Frank Giordano

Djai-Mac Wolthof

Marianne van der Velde

Ad Antonisse

Bé Brakke

Michelle Veldhuis en Marcel Wolthof

Evert Erents

Peter Bloem

Hans Steneker

Narcissen

Narcissen voor het Veenkoloniaal Museum

Gistermiddag was het hier nogal regenachtig en dan is de verleiding groot om de hele dag binnen te blijven, daar waar het warm is, waar voldoende lectuur te vinden is en de muziek zachtjes op staat. Maar toch zijn we nog even een blokje om gegaan. Na een wandeling van een kwartiertje of drie voel je je toch een stuk meer opgefrist dan als je de hele dag binnen zit. Mooi om de narcissen op de bovenstaande foto te zien. De meeste krokussen waren geplet door de vele regen.

‘s Avonds draaide ik een album van Belle and Sebastian, een band uit Schotland, die ik tien jaar geleden op Lowlands heb zien optreden. Er stonden wel tien musici op het podium, maar het was het zachtste concert dat ik ooit heb gehoord. Meestal doe ik standaard mijn oordoppen in als ik naar een bandje ga, maar die waren niet nodig. (Later wel, toen ik naar Claw Boys Claw ging, maar dat terzijde)

Ik help een collega zzp-er met de aangifte van haar inkomstenbelasting. Ik heb dit vanmorgen voorbereid, alle cijfers in een overzicht verwerkt zodat ik het zelf kan terugvinden als we het woensdag gaan invullen. Zij doet ook wel eens iets voor mij en zo kun je elkaar een beetje helpen, nietwaar…

Tja ik spring van de hak op de tak, maar dat hoort nu eenmaal bij een logje in de categorie ‘gebabbel’. 😉