Auteursrecht

Ik hoor steeds vaker verhalen van mensen die enorme bedragen moeten aftikken wanneer zij een foto of illustratie van iemand anders op hun website hebben gezet. 800 euro is niks voor een plaatje op postzegelformaat en het blijkt ook nog legaal te zijn om zulke bedragen te vragen aangezien het onder het schenden van het auteursrecht valt.

Aan één kant leven wij in een tijd waarin het normaal is om van alles en nog wat met elkaar te delen en daar is ook helemaal niets mis mee. Maar aan de andere kant zijn er mensen die hun inkomsten in rook zien opgaan doordat hun creaties gratis en voor niets her en der verspreid worden. Dat is natuurlijk al gebeurd in de muziek- en filmbusiness en het gebeurt gewoon in allerlei branches wat dat betreft.

Er ontstaat een indruk dat alles maar gratis moet zijn en dat is geen goede ontwikkeling. Als een fotograaf een goede foto heeft gemaakt en deze verkoopt op sites als bijvoorbeeld Fotolia, dan is het in elk geval afgedekt en dan zijn beide partijen (verkoper en gebruiker) tevreden.

Wat mij wel verbaast zijn de groottes van de boetes die worden opgelegd. Ik vind het prima als iemand een vergoeding krijgt als zijn of haar werk gebruikt wordt, maar het moet wel een beetje redelijk blijven. Ik probeer mij er op deze site in elk geval aan te houden, alleen eigen fotowerk en anders een bronvermelding.

Rotpost

De tijd dat ik halverwege januari de lange rij kerstkaarten van de kast haalde en twee verdroogde plantjes ontdekte die al bijna een maand geen water hadden gekregen ligt ver achter me. Ik heb gisteravond de kaarten van dit jaar al opgeborgen om ruimte te maken voor mijn vrouws miniatuurhuisjes. Bij het verstrijken der jaren ben ik kerst- en nieuwjaarsgroeten ook een beetje vanzelfsprekend gaan vinden. Waarom zou ik iemand geen gelukkig nieuwjaar wensen? In principe gun ik het iedereen, niet alleen de mensen die een kaartje van me krijgen.

Om die reden heb ik een stuk minder kaarten verstuurd dan normaal. Maar ook omdat het een dure aangelegenheid is. Vooral door de hoge prijs van postzegels. Decemberzegels zijn dan misschien goedkoper dan normale postzegels (8 cent per stuk om precies te zijn), maar dan nog vind ik het prijzig. Ik moest 13 euro neertellen voor een velletje van 21 zegels. Vorig jaar heb ik zelfs nog twee velletjes gekocht, 26 euro aan zegels, wat eigenlijk te belachelijk voor woorden is. Ik gun een ander best wat, maar heb geen zin om de PostNL B.V. te spekken.

Eén van de kaarten die wij hebben ontvangen was onvoldoende gefrankeerd. Blijkbaar had de afzender, een dame op leeftijd, niet goed gekeken en een verouderde postzegel geplakt. Het was mij in elk geval niet opgevallen en er stond ook geen vermelding op de envelop. Twee dagen lager kreeg ik echter een kaart van de post dat ik 2,90 aan hun verschuldigd ben. Feitelijk krijg ik dus een boete voor de fout van een ander.

Laatst sprak ik met een accountant over de prijs van postzegels. In tien jaar tijd is die verdubbeld. Omdat de prijs niet meer op de zegel vermeld staat, kunnen ze die zonder dat het opvalt verhogen. De accountant grapte dat hij zijn geld beter in postzegels had kunnen stoppen dan in aandelen.

Recalcitrant

image-8-1024x800

Ik moest even lachen toen ik vanmorgen het bovenstaande tafereel aanschouwde: er staat duidelijk dat er geen afval naast de container mag staan, maar de oudjes van het bejaardentehuis hebben zich daar niets van aangetrokken.
Het is ook wel een beetje typisch Nederlands om recalcitrant te zijn. Het anti-rook beleid heeft hier meer voeten in de aarde gehad vergeleken met andere landen.

Maar waarschijnlijk is het gewoon menselijk om de regels af en toe te willen negeren. Als we een bekeuring krijgen voor te hard rijden bijvoorbeeld. Vooral als het gaat om een kleine overtreding van hooguit tien kilometer per uur, voelt het alsof we niks fout hebben gedaan. Terwijl anderen bellen en Whatsappend door het verkeer scheuren, moet jij als kleine overtreder boeten voor hun gedrag. De politie zou zich eens met echte misdaad moeten bezighouden. Je betaalt de boete uiteindelijk wel, maar vindt eigenlijk dat het oneerlijk is.

Maar zo gaat dat nu eenmaal. Er moet een grens zijn. Sommige mensen zitten net boven een bepaalde grens, zodat ze huur- of zorgtoeslag mislopen of vermogensbelasting moeten betalen.
De ondeugende oudjes hebben voorlopig niets te vrezen… Hun plastic afval is gewoon opgehaald. Geen boete of waarschuwing, niks. Wellicht hebben zij ook een grens bereikt. Een leeftijdsgrens.