Freelancer

Ik zie mezelf vooral als freelancer, maar voor de belastingdienst bestaat die term niet. Voor hen bestaan er alleen werknemers en bedrijven. Nu heb ik altijd al moeite gehad om mezelf als bedrijf te zien, want dat is zo abstract. Vooral omdat ik vanuit huis werk. Bij een bedrijf denk ik zelf altijd meer aan een gebouw, een tastbare plek.

Soms word ik gebeld door iemand die stage wil komen lopen. Of zelfs vraagt of ik nog een vacature heb. Mijn antwoord is altijd ontkennend. Ik heb geeneens een plek voor een stagiaire of een andere medewerker. Bovendien probeer ik mensen altijd te waarschuwen: de spoeling in de grafische industrie is erg dun. Veel bedrijven besteden de ontwerpwerkzaamheden niet meer uit en doen het in eigen huis. Wat overigens niks zegt over de kwaliteit van het werk.

Mijn concurrent is allang niet meer dat ene gerenommeerde grafische bureau, maar de jongen om de hoek die voor een dumptarief een logo in elkaar draait. Zo wordt het steeds moeilijker om geld voor je diensten te vragen. Waarom vijfhonderd euro uitgeven aan een website als je neefje van vijftien het doet voor de prijs van een kaartje naar de dierentuin.

Ik kan wel komen met antwoorden als: ‘je krijgt meer kwaliteit en service bij een echt bedrijf’, maar dat weet je nooit zeker. Sommige bedrijven behandelen hun klanten echt als nummers en dan voel je je aardig bekocht terwijl je misschien honderden euro’s uit hebt gegeven in het geloof dat het allemaal goed komt.

Zolang wij ondernemers een goede service geven, onze afspraken nakomen én een goede prijs/kwaliteitsverhouding hanteren, is er een kans om de huidige moeilijke tijd te overleven. Behalve wanneer robots ons werk overnemen. En die dag lijkt elke dag dichterbij te komen.

Thuiszorg

Gistermorgen kwam er een leidinggevende van de thuiszorg bij mijn oma langs om door te nemen of alles nog naar wens was. Even daarvoor was oma weer voorzien van de pilletjes die twee andere dames haar kwamen toedienen. Voor iemand van bijna 89 slikt ze weinig medicijnen. De thuiszorgdame keek ook wel op dat ze toch weer behoorlijk was opgeknapt na haar valpartij begin dit jaar.

Het is hard werken voor weinig geld in de thuiszorg. Steeds meer bezuinigingen, er moet meer gebeuren in minder tijd. Eigenlijk een beetje onmenselijk. Als er een branche is waar juist meer geld naar toe moet en waar mensen meer aandacht zouden moeten krijgen, dan is het wel in de zorg. Maar de boekhouders regeren en zo lang als die het voor het zeggen hebben krimpt de zorg verder in.

Ik heb respect voor de dames die oma, en andere bejaarden, ondersteunen. Het is geen gemakkelijk werk. Ik hoor wel eens geluiden van lastige cliënten die behoorlijk dwars kunnen liggen en dan moet je als helpende toch professioneel blijven en af en toe je trots inslikken. Een vriend van me die ook in de zorg werkt, heeft wel eens wakker gelegen van een beledigende opmerking van een oude man. Door de jaren heen heeft hij een dikkere huid kunnen kweken. Maar gemakkelijk zal het zeker niet zijn.

Klanten zoeken

Vandaag voor het eerst in tijden mijn acquisitieboeken er weer bij gepakt. De komende tijd wil ik een aantal verkoopbrieven versturen. Het klantenbestand moet groeien. Ik wil me meer gaan richten op de wat grotere bedrijven. Deze hebben vaak toch wat meer budget voor design dan de kleinere.

Halverwege de middag kreeg ik bezoek van een jongen waar ik ooit mee in een band heb gezeten. Hij heeft een nieuwe baan en is buitendienstmedewerker. Hij probeert klanten te werven voor energieleveranciers. Zo zijn we allebei op zoek naar cliënten, hij in loondienst en ik als zelfstandige.

Acquisitie doen is niet het leukste werk, maar wel noodzakelijk. Zonder klanten namelijk geen bedrijf. Ik mag niet klagen. Maar met het oog op de toekomst wil ik de olievlek wat vergroten. Te beginnen met vandaag.