Stemgedrag

De stembiljetten liggen weer op tafel. Ik kan niet zeggen dat ik sta te trappelen om mijn stem uit te brengen. Dat is wel eens anders geweest. Vijftien jaar terug stemde ik zo links mogelijk, vanuit de gedachte dat de toenmalige partij de LPF dan niet de grootste zou worden. Ik voel me nog steeds een socialist, maar ik merk bij het ouder worden dat er eigenlijk bij alle partijen wel punten zijn waar ik het mee eens of oneens ben. Als ik naar mijn positie als ondernemer kijk, doe ik er waarschijnlijk beter aan om op de VVD te stemmen dan op de SP. Ik vind het milieu belangrijk, dus dan denk je aan Groen Links. Maar tegenwoordig hebben alle partijen wel iets van milieubeleid op hun program staan. Ik vind het lastig, lastiger dan ooit.

Jaren geleden kon ik bijna pissig worden als iemand zei dat ie niet ging stemmen (“Ach, één stem meer of minder”), maar nu betrap ik mijzelf op die gedachte. Het voelt soms zo zinloos. Het huidige kabinet VVD/PVDA is toch een beetje tegenstrijdig. Want zijn de mensen die op die partijen hebben gestemd wel tevreden met die formatie? 

De verschillen tussen de partijen zijn kleiner geworden. In de aanloop naar de verkiezingen worden de verschillen door de heren en dames politici overdreven en benadrukt, terwijl het compromissen gaat regenen wanneer er geregeerd moet worden. Want zo zit de politiek in Nederland nu eenmaal wel in elkaar. Het is en blijft een spel van meer partijen, die ook nog eens de toestemming van de Eerste Kamer nodig hebben om er een wetsvoorstel door te kunnen krijgen.

Een groot deel van de bevolking zal op Wilders gaan stemmen; hoogstwaarschijnlijk meer als tegenstem dan dat ze hem als leider van dit land willen zien. Dat mag de politiek zich best aantrekken: dat veel mensen er geen chocola meer van kunnen maken. Want was is je stem waard wanneer je in je staart gebeten wordt door de partij van jouw keuze? 

Nog een paar weken… Tijd om de stemwijzer raad te plegen.

Tegenstem

De schok was vanmorgen groot: Trump wordt de nieuwe president van de Verenigde Staten. Veel mensen (waaronder ikzelf ook) hadden niet gedacht dat hij zou winnen van zijn rivale Hillary Clinton. Wat was het mooi geweest als de VS voor het eerst een vrouwelijke president zou krijgen. Een mooie prestatie na Barack Obama, de eerste zwarte Amerikaanse president.

De Amerikaanse droom is niet opeens aan duigen, die was al jarenlang voor veel mensen ongeloofwaardig geworden. In veel gevallen worden dubbeltjes geen kwartjes in het land van Uncle Sam. De frustratie onder het volk is alleen maar gegroeid. Mensen hebben soms drie baantjes om rond te komen en zelfs dan raken ze nog in de problemen. Trump heeft deze mensen blijkbaar hoop gegeven op een betere toekomst. Naar mijn idee is hij vooral zo groot geworden omdat mensen door op hem te stemmen feitelijk een tegenstem gaven. Een stem tegen het systeem. Hetzelfde wat Wilders-stemmers vaak ook doen.

In maart gaan wij stemmen.

Ik denk dat het grootste probleem is dat de reguliere politieke partijen geen antwoord hebben op de frustraties waar veel mensen mee zitten. Ik voel mij ook niet vertegenwoordigd door de Nederlandse regering. Zij richten zich, naar mijn idee, alleen op het rijkere deel van de bevolking.

Op een gegeven moment ben je het zat om altijd maar hetzelfde liedje te horen dat onze regering al decennia lang zingt: lastenverzwaringen, bezuinigingen en werkloze mensen moeten achter de broek gezeten worden. Daar win je op een gegeven moment geen kiezers meer mee. Niet dat iedereen maar op de populistische toer moet gaan. Maar ook in ons land worden de rijker nog steeds rijker en de armen armer en je ziet waar dit tot kan leiden. Tijd voor een partij die niet zozeer populistische taal uitslaat, maar écht opkomt voor de mensen die buiten de boot vallen. En die groep is groter dan ooit.