Minder afval

Niet zo lang geleden was het doodnormaal dat je bij elke aankoop een gratis plastic tasje meekreeg. Vaak had de dame of heer bij de kassa het door jou gekochte product zó snel voorzien van een ‘puutje’ dat het bijna vervelend was om te zeggen dat je al een tasje had. Het is dan ook vaak voorgekomen dat men het weer moest uitpakken omdat ondergetekende zelf al een stoffen tasje had meegenomen, eentje uit de winkel van De Vrek.

Als je tegenwoordig een plastic tasje wilt moet je ervoor betalen en dat zorgt er in elk geval voor dat mensen er meer over na gaan denken. Maar dat neemt niet weg dat er nog steeds teveel plastic in omloop is en dat veel producten nog steeds verpakt zijn terwijl dat niet persé hoeft. Bovendien zijn sommige verpakkingen veel te groot. Het doosje voor de adapter voor mijn iPad was tien keer zo groot als het ding zelf.

We leven in een wereld waarin zelfs gepelde sinaasappels in plastic verpakt worden.

Als ik een tros bananen koop, zit daar min of meer al een natuurlijke verpakking omheen. Niet nodig om er dan ook nog een zakje om te doen. Het is misschien niet slim om 10 appels los op de boodschappenband te leggen, maar de Lidl heeft daar in de vorm van nylon zakjes een duurzame oplossing voor gevonden.

Vandaag kocht ik een ongesneden pompoenbrood en ik verzocht de verkoopster om hem zó aan me mee te geven. Ik deed hem in een stoffen tas. Dat voelt misschien even onwennig, maar mijn vrouw en ik hebben ons voorgenomen om minder afval te produceren.

Twee maanden

Deze site bestaat nog maar twee maanden, maar de lijst van gearchiveerde berichten is al wat langer. Dat komt door het volgende. Ik heb vorig jaar enorm zitten switchen tussen blogs. Zo had ik als naam ‘De Bankhangman’ bedacht en zat ik onder een WordPress account te werken. Dat beviel mij niet zo en ook de naam ging mij meer en meer tegenstaan. Terug naar de oude schuilnaam die ik gebruikte van 2006 tot en met 2011 wou ik ook niet; “Mikeboy” was destijds al een belachelijke naam voor een begin-dertiger en nu ik tien jaar ouder ben is het helemaal ongeschikt.

In maart had ik ‘De vrolijke Groninger’ verzonnen en die registreerde ik onder Blogspot. Na een aantal weken trok ik de conclusie dat die naam niet representatief was vanwege de serieuze toon van de site. Maar goed, de latere berichten die ik onder die naam schreef heb ik kunnen meenemen naar dit Veendammerman blog. Eerst weer onder een WordPress account, totdat ik me realiseerde dat alle content pas écht van jezelf is als je het onderbrengt onder een eigen domeinnaam.

Een blogje uit de “Mikeboy”-tijd (maart 2008). Klik voor de grotere versie.

Tijdens de vijf jaar dat ik onder de naam ‘Mikeboy’ blogde, gebeurde er van alles. Ik kocht mijn eerste huis, verloor mijn beide ouders, raakte tot twee keer toe werkloos en begon met mijn eigen bedrijf. Mijn site was in het begin licht humoristisch van toon maar dat veranderde uiteraard door alle ervaringen die ik had. Ik kon veel van me afschrijven, maar de glans was er wel vanaf. Toen ook nog twee medebloggers kwamen te overlijden (1 aan kanker en 1 aan zelfmoord, de laatste kende ik redelijk goed in het echte leven) had ik het gevoel dat het tijd was om te stoppen en trok ik de stekker uit de site. De leukste verhaaltjes heb ik wel gebundeld in een boekje.

Nu hopen dat ik weer jaren vooruit kan, hier op Veendammerman. In elk geval leuk dat jullie komen kijken 🙂