Trouwen

Een achter-achternicht van mij heeft samen met haar vriendin een bedrijf voor huiswerkbegeleiding en psychische ondersteuning. Ze doen dit al zo’n dertig jaar en zijn verhuisd van het zuiden naar het noorden van ons land. Ik ga hun helpen met het maken van een flyer, naamkaart en website. Leuk om te doen. We hebben alles doorgesproken en binnenkort maken we een afspraak voor een eerste proefronde.

In september gaan ze trouwen. Misschien is het anno 2017 niet meer zo heel bijzonder als twee dames in het huwelijksbootje willen stappen, maar het ging in hun dorp toch een beetje minder vlot dan verwacht. Gelukkig werd het huwelijk én de trouwlocatie (in hun grote achtertuin) goedgekeurd en kunnen de uitnodigingen t.z.t. de deur uit.

Ze lopen tegen de zestig en treden nu ‘pas’ in het huwelijksbootje. “Trouw niet voor je veertig bent” gaat het bekende liedje en ik kan me daar volledig bij aansluiten. Ik trouwde vandaag een jaar geleden op mijn 40e. We gaan het met zijn tweeën vieren bij de Wok. Het jaar is omgevlogen, volgens mij een goed teken. En na zo lang vrijgezel te zijn geweest, kan ik alleen maar zeggen dat het goed bevalt om met zijn tweeën te zijn. Je deelt niet alleen je herinneringen, maar je kunt ook je gedachtes en gevoelens met elkaar delen. Dat is heel wat waard!

Die ene dag

Het was triestig weer; glad, mistig en grijs. Ik had niet zoveel zin om te gaan, maar wilde toch graag mijn nieuwe cameralens testen. De “plastic fantastic” lens ging in de tas mee en ik reed naar het grand café in Winschoten.

1150140_451128558348622_225007772_n

Joris Bos van JeeBee

Naast het schieten van foto’s van de band JeeBee was ik ook gevraagd om wat mensen uit het publiek op de gevoelige plaat vast te leggen. Een taak die ik een beetje morrend uitvoerde, want wat mij betreft ging het vooral om de muziek. Ik zat nogal wat te stuntelen. Het is altijd even wennen als je met iets nieuws moet werken. Je voelt je een beetje een amateur. Maar ik merkte wel dat ik dankzij mijn nieuwe lens niet meer hoefde te flitsen, terwijl de lichtomstandigheden verre van ideaal waren.

Haar vriendin wilde niet op de foto. Ik vroeg waarom dat was. Ze vertelde een heel verhaal, dat volledig los stond van de vraag of ze gefotografeerd wilde worden of niet. Als ík die vraag zou moeten beantwoorden: ik sta liever achter de camera dan ervoor. Ik kon haar niet overhalen maar haar vriendin wel. Die zette ik op de foto. De eerste die ik van haar maakte. Er zouden nog vele volgen. Maar dat wist ik toen natuurlijk nog niet.

Op de terugreis besloegen mijn ramen en moest ik onderweg zelfs stoppen om de voorruit opnieuw te krabben. Deze was alweer bevroren geraakt tijdens het rijden. Met de verwarming vol op de ruiten vervolgde ik mijn weg.

Bijna was ik niet gegaan. Maar gelukkig wel. Ik had mijn toekomstige vrouw namelijk voor het eerst gezien. Vandaag 3 jaar geleden.

De zon

Ik kan me niet herinneren dat we ooit zo’n mooie nazomer hebben gehad als dit jaar. Het was vandaag gemiddeld zo’n 26 graden! Ook nog Monumentendag dus leuk om er even uit te gaan.

Bij de monumentale boerderij Hermans Dijkstra in Midwolda liepen mensen in oude boerenkleding rond, werden oude ambachten getoond en was er een kleine markt in één van de ruimtes van de grote schuur. Ik herkende hem meteen, mijn oud-collega J. die kalenders verkocht van zijn zelfgemaakte foto’s van de gemeente Oldambt. Heel af en toe komen we elkaar tegen en dan is het leuk om even bij te praten. Hij was midden vijftig toen het bedrijf failliet ging en heeft sindsdien geen werk meer gevonden. Maar hij redt zich prima. Met de verkoop van zijn kalenders kan hij een klein centje bijverdienen.

Hij keek ervan op dat ik inmiddels getrouwd ben. “Mooi,” zei hij, “zeker na de moeilijke periode toen je ouders korte tijd na elkaar overleden.” Zelf heeft hij dertien jaar geleden zijn vrouw verloren. Ze stapte uit bed en viel neer, 47 jaar was ze. Dat het leven zulke dingen voor je in petto kan hebben, sta je eigenlijk niet bij stil. Het voelt zo oneerlijk. Maar het leven is nou eenmaal niet fair. Voor niemand. Iedereen krijgt zijn of haar portie, vroeg of laat.

Hij heeft inmiddels een nieuwe partner gevonden. Een nieuwe liefde kan veel helpen bij het verwerken van het verdriet. Ik heb dat zelf ondervonden. De zon gaat dan vanzelf weer schijnen. Net als vandaag.