Wandelen, fietsen, bewegen

Als je zoals ons elke avond na de warme maaltijd een blokje om gaat, dan is het extra fijn dat de zomertijd weer is ingegaan. ‘s Winters is het soms net alsof je geblinddoekt over straat loopt. Nu is het nog lekker licht en voorlopig valt de duisternis pas rond een uur of acht in. Maandagavond gingen we in plaats van wandelen een rondje fietsen, met mooie uitzichten als op onderstaande foto.

Er zijn meer van dit soort plekken in Veendam en de goudachtige tint van het licht is bijzonder. Langzamerhand zijn onze wandelingen en fietstochten vaste dagelijkse handelingen geworden. Fijn voor de spijsvertering, ontspannend voor de geest en goed voor de nachtrust. Mooi is het ook dat je je door zo’n gewoonte niet meer hoeft af te vragen of je wel voldoende beweging krijgt.

Naast die vaste avondwandeling ga ik overdag ook graag even de deur uit. Als eigen baas kan ik mijn eigen moment kiezen; toen ik nog in loondienst was liep ik vaak in de middagpauze naar het natuurgebied vlakbij mijn werk. Als je wandelt kun je je gedachten ordenen en heb je een mooie onderbreking van je dag. Zo heb ik al mijmerend heel wat oplossingen voor problemen gevonden of ideeën gekregen om over te schrijven.

Veel mensen lijken het te vergeten, maar bewegen is zó belangrijk. Ook voor jongelui die zich tijdens het wandelen of fietsen afzonderen door een koptelefoon op te zetten. Zij geven zichzelf geen kans om hun gedachtes te ‘luchten’ maar hun lichaam profiteert wél van de beweging. Dat scheelt weer. Maar het meest verkwikkend is het geluid van de wind, de vogels en de stilte.

Hardlopen

De broer van mijn tante doet mee aan de Spartathlon. Een hardlooptraject van maar liefst 246 kilometer die binnen 36 uur afgelegd moet worden. Een hele prestatie als je dat redt. Hij is dan ook al maanden aan het trainen. Op de verjaardag van mijn oom vertelde hij er het één en ander over. Een buurvrouw zei dat het toch niet gezond was, om zo ver en zo lang hard te lopen. Toch hoor ik vaak dat de endorfine die hardlopers en wielrenners aanmaken licht verslavend is. Daarom is het vast moeilijk te begrijpen voor mensen die niet tot nauwelijks aan sport doen.

Ik doe zelf niet aan sport. De enigste sport die ik ooit heb beoefend is tannis. Geen idee hoe ik op het idee kwam. Ik was beter in hardlopen. Tijdens schoolsportdag was ik één van de snelste. Ik heb mij er nooit in ontwikkeld, bang voor blessures aan mijn knieën. Een oud-collega heeft ooit zijn been gebroken tijdens een hardloopsessie. Reden genoeg om het bij wandelen en fietsen te houden, wat ik tot op de dag van vandaag met vaste regelmaat doe.

Jaren geleden liep ik na een dagje Zwolle terug naar de auto. Tot mijn verbazing was het hele centrum door hekken afgesloten. Geüniformeerde mannen en vrouwen die het verkeer omleidden. Bleek dat er een halve marathon gehouden werd! Ik kon dus nog lang niet naar huis!
Ik bleef langs de kant staan kijken en filmde de internationale renners met mijn compact-camera.  De Kenianen liepen er het vloeiendst over. Hun benen leken uitgerust te zijn met een vering zodat hun knieën minder belast werden. Toen viel me voor het eerst op dat iedereen een andere hardlooptechniek heeft. Sommige mensen hielden het niet lang vol en liepen het laatste stukje steunend en puffend.

Tegen elf uur was het afgelopen. Een Keniaan had gewonnen. Dat was geen verrassing. Ik reed weer naar huis. Ik wou nog een filmpje monteren van het gebeuren, maar dat is er nooit van gekomen. Maar het maakte wel indruk. Wat een uithoudingsvermogen. En dit was nog maar een stukje (21 km), vergeleken met de 246 kilometer die D. gaat lopen…