Leontine de Wit: Nederlandse ‘kiwi’

Bloggers all over the world! Ik stuitte op de website van Leontine de Wit (1969). Deze Nederlandse is in 2000 naar Nieuw Zeeland geëmigreerd. Daar woont ze met haar man en twee tieners. Ik nam een interview met haar af via de mail.

Wat was de reden om een nieuw leven te beginnen aan de andere kant van de wereld?
“Onze emigratie is eigenlijk als een grapje begonnen.” zegt Leontine. “Mijn stiefbroer woont al sinds 1997 in Nieuw-Zeeland en hij stuurde elke keer kaarten met daarop: ‘Het is hier winter en ik loop lekker in m’n korte broek’. Tijdens een regenachtige zomer kwam er weer een ansicht van hem binnen en toen maakte ik een grapje: “Misschien moesten wij daar ook maar gaan wonen.” We spaarden en boekten in 1998 een zesweekse reis door Nieuw-Zeeland en waren toen verkocht.”

22221995_1300488683410363_714690128199136007_n copy

De berg Te Mata Peak, waar Leontine vaak wandelt.

Wat Leontine in Nederland vooral tegen begon te staan, naast de drukte in het verkeer, was dat het zo veel moeite kostte om met mensen af te spreken. “Iedereen was druk, druk, druk. Overvolle agenda’s. Mensen moeten zoveel. Dat is in Nieuw Zeeland heel anders. Hier is het zo dat je op vrijdagavond een telefoontje krijgt of je ‘s avonds zin hebt om te komen barbecuen. Heerlijk relaxed.”

Leontine mist het Nederlandse weer niet bepaald. “Het klimaat is veel beter. De zon schijnt hier bijna elke dag. In de winter is het vaak nog een heerlijke 15 tot 20 graden en begin je ’s ochtends met een vest, maar in de loop van de dag kun je die dan weer uittrekken. De temperatuurverschillen kunnen wel heel groot zijn. Het kan bijvoorbeeld gevroren hebben ’s nachts en dan kan de temperatuur nog steeds tot bijna 20 graden stijgen gedurende de dag.”

“Wij hebben een eigen software development bedrijf sinds 2000. Ik ondersteun Daan met administratieve zaken en test de software die hij ontwikkelt. Verder schrijf ik graag en houd ik me bezig met fotografie.” Op haar website leontinedewit.com combineert ze haar verhalen met prachtige foto’s van het nieuwe thuisland.

Leontine schreef het boek “Met Open Vizier” over haar belevenissen in Nieuw-Zeeland. Korte verhaaltjes met een humoristische inslag, met de nadruk op familie en vrienden. Recht uit het hart. Het boek kan via deze link besteld worden.

 

IMG_0961

Leontine (uiterst links) met haar gezin.

Herfst in Nieuw-Zeeland.

In de toene

Komkommer in wording

Een nog eenzame roos.

Erysimum ‘Winter Orchid’

Erysimum ‘Bowles Mauve’

Gebroken hartje

Toscaanse jasmijn. Deze groeit langs de paal van onze nieuwe overkapping.

Bij op de bloesem van de bieslook.

Onze vuurdoorn is volop in bloei.

Hommel op de bloesem van de vuurdoorn.

De eerste bloeiers in de tuin: blauwe druifjes (inmiddels uitgebloeid).

AVG

Ik heb een privacyverklaring gemaakt en die kunt u hier lezen. Niet dat er zoveel bijzonders in staat waar u al niet van op de hoogte was. Al die heisa om de AVG vind ik doodvermoeiend, vooral omdat er zoveel onrust ontstaat door de dreiging van torenhoge boetes. Zo’n vaart zal dat niet lopen, maar er zijn zelfs mensen die hun complete website maar uit voorzorg hebben verwijderd om een financieel fiasco uit te sluiten. Ik moet toegeven: het idee dat je als simpele zzp-er een paar miljoen euro moet betalen omdat je e.e.a. niet goed voor elkaar hebt kan nogal beangstigend zijn. Sommige gasten spelen handig in op deze angst en bieden zelfs cursussen of certificaten aan zodat je jezelf AVG-proof kunt noemen. Los van het feit dat deze certificaten vaak niks waard zijn, gaan ze ook voorbij aan waar het eigenlijk om gaat: het beschermen van persoonsgegevens. Daar is op zich natuurlijk niets mis mee. Uiteindelijk draait het allemaal om de vraag: draag je een autogordel omdat je geen bekeuring wilt óf draag je het uit veiligheid.

Kasteel Ruurlo

Op Tweede Pinksterdag togen wij naar Kasteel Ruurlo, gelegen in de Achterhoek. In 1981 zijn daar opnames gemaakt voor de serie ‘De Zevensprong’. Tegenwoordig is er een museum gevestigd met schilderijen van Carel Willink. Een prachtig gebouw op een mooi landgoed, dat het afgelopen jaar een flinke opfrisbeurt heeft gekregen.

De glazen brug leidde naar de entree van het kasteel. Volgens Wikipedia bestaat het gebouw uit een mengelmoes van bouwstijlen. Gebouwd in de eerste helft van de 14e eeuw. Later zijn er nog diverse verbouwingen geweest.

De trouwzaal:

Wapen in de houten vloer:

Kunst op het plafond:

Het mooie van een zoomlens is dat je alles dichtbij kunt halen. Een detail aan de voorkant van het kasteel, wapen en uurwerk.

Eén van de twee bijgebouwen.

Dit is de andere, de oranjerie (voor een hapje en een drankje):

Trapgevel:

Als laatste een wandeling over het landgoed gemaakt.

Volzinnen en kreten

Toen ik dinsdagavond muziek zat te maken met twee begintwintigers besefte ik me twee dingen:
– wat hun leeftijd betreft zouden ze een zoon of dochter van me kunnen zijn.
– in tegenstelling tot mij spreken ze niet in volzinnen maar in losse kreten.

Dat laatste is echt iets van deze tijd. Het lijkt er wel op dat mensen steeds sneller gaan praten en hun zinnen korter maken. Alsof er constant een gevoel is dat er tijd gewonnen moet worden. Ik merk dat het me steeds meer moeite kost om te volgen waar mensen het eigenlijk over hebben. Vooral door nietszeggende toevoegingen als ‘dat is gewoon, eh, zeg maar, best wel awkward’ of ‘ik vind het aan één kant best wel chill, maar aan de andere kant ook best moeilijk om er iets van te vinden’. Deze manier van praten lijkt het tegenovergestelde te zijn van wollig taalgebruik, maar het is naar mijn idee even vaag. Het probleem is dat iemand die wel rustig en in volzinnen praat er amper een woord tussen kan krijgen.

Ik snap best dat dit gejaagde taalgebruik ook komt door TV-programma’s en vloggers op You Tube. Veel mensen lijken te praten alsof er nog een trein gehaald moet worden en zijn blijkbaar bang om niet interessant gevonden te worden als ze het wat rustiger aan doen. Zo maak ik regelmatig mee dat ik tijdens het vertellen van een verhaal door iemand wordt onderbroken die vervolgens een voorbarige conclusie trekt die niet klopt. Zo is het net alsof een verhaal niet te lang mag duren, uit angst om de aandacht van de luisteraar te verliezen.

Ik wil niet overkomen als iemand die klaagt over ‘de jeugd van tegenwoordig’, want oudere mensen doen net zo hard aan de trend van het snelpraten mee. Toen wij een aantal maanden geleden een rondleiding kregen in een museum, vuurde de man zijn woorden als een kanon op ons af en moest je je echt goed concentreren om er een duidelijk verhaal van te kunnen maken.

Nou is het voor velen ook moeilijk om tot de kern te komen; veel details die mensen vertellen leiden af van waar het eigenlijk om gaat. Ik moet ook altijd hard lachen als ik bij mensen op visite ben die al aan het begin van hun verhaal stranden.

Hij: “We waren maandag op weg naar de supermarkt toen…”
Zij: “Nee, dat was dinsdag. Maandag zat jij bij de tandarts.”
Hij: “Nee, dat was woensdag. Want daarna zijn we nog naar jouw moeder geweest.”
Zij: “Nee, we zijn maandag na het boodschappen doen bij ma geweest.”
Hij: “Nee hoor, we hebben de boodschappen gelijk naar huis gebracht.”

Voor de aanhoorder is het helemaal niet zo interessant wanneer het één en ander plaatsvond. Die wil juist een duidelijk verhaal zonder al teveel onbelangrijke details.

Zo blijkt wel dat goed communiceren best een hele toer is. Iedereen worstelt er wel eens mee. Maar ik hoop wel dat de maximale snelheid van het spreken inmiddels bereikt is. Want dan is alles een stuk beter te volgen.

1 2