Aarde

Mijn opa zaliger ging ieder voorjaar de tuin ‘omgraven’. Met een grote spade was hij een hele tijd puffend en steunend bezig totdat de tuin eruit zag als een kaal veld vol molshopen. Mijn moeder had groene vingers en licht verbijsterd vroeg ik haar of deze klus wel nodig was. Zij reageerde een beetje van ‘ach, laat opa maar’ en zo begreep ik dat het meer een jaarlijkse gewoonte van hem was en dat hij zelf waarschijnlijk niet eens wist of het nut had.

Nu weet ik dat er in de winter van alles in de aarde gebeurt, zonder dat je het boven de grond kunt zien en dat opa’s jaarlijkse graafpartij waarschijnlijk niet veel goeds deed. Zelf heb ik dan ook nog nooit de tuin ‘omgegraven’, vooral omdat ik juist niet teveel aarde rondom de planten wil. Het mag er allemaal wel een beetje natuurlijk uitzien, niet te keurig.

Vorige week hebben we een hele lap mos uit oma’s tuin gehaald en aanvankelijk zei ze dat we de kale plek niet hoefden op te vullen. Oma wil namelijk wel graag veel aarde zien, ondanks dat je dan meer kans hebt op onkruid. Toch zijn we even lekker eigenwijs geweest en hebben we drie kleine plantjes gekocht. Deze hebben we gistermorgen gepoot en de tuin ziet er desondanks nog steeds redelijk sober uit. Maar dat wil ze graag, zo zag opa het ook het liefst.

De oudjes moeten zelf hun tuintjes onderhouden. Dat is wel lastig, want sommige mensen hebben overbezette (klein)kinderen en dan komt het er maar niet van. Het is dan ook niet verwonderlijk dat een aantal mensen de tuintjes hebben laten betegelen. Ik vind dat zelf zonde, een klein tuintje geeft meer plezier om naar te kijken en het zorgt er ook nog voor dat het water beter wegzakt.

Nu maar hopen dat het een beetje gaat meevallen met het onkruid. 😉