Phil

Veel autobiografieën van bekende musici gaan vooral over de schaduwkanten van hun bestaan. Wagonladingen drugs, drank en gesloopte hotelkamers behoren tot het vaste repertoire van velen die zich geen raad wisten met het extreme leven als popster. In het grootste deel van de autobio van Phil Collins gaat het vooral over de muziek en de weg naar het succes. Reden genoeg voor een aantal doorgewinterde rockbiografie-lezers om dit boek links te laten liggen. Zij missen de wilde verhalen en vinden “Not dead yet” eentonig. Voor mij was dit boek vanwege het ontbreken van allerlei rock-clichés juist zo interessant.

Het verhaal van een arme jongen die eerst in verschillende bands drumt en jaren later opklimt als zanger en bovengemiddeld songschrijver is naar mijn idee heel bijzonder. Aanvankelijk staat hij bij Genesis in de schaduw van frontman Peter Gabriel. Als die vertrekt, is het in eerste instantie ondenkbaar dat hij diens plek zal overnemen. Maar als de zangaudities tegenvallen probeert Phil het zelf. Wat mij betreft één van de grootste metamorfoses in de rock: de drummer wordt frontman. En dat niet alleen. Hij start ook nog een succesvolle solo-carrière op.

Hoogte- en dieptepunten volgen elkaar op. Op Live Aid stapt hij na een optreden met Sting in het vliegtuig om zich op tijd bij Led Zeppelin te voegen. Het wordt een hectische en teleurstellende dag en als lezer wordt je daarin meegezogen. De andere kant van de medaille is de kwetsbaarheid van een artiest. Met kromme tenen lees je dat een persoonlijke fax aan zijn vrouw in handen valt van de (riool)pers. Op zulke momenten leef je echt met Collins mee.

Er valt ook veel te lezen over Phils woelige liefdesleven en de invloed daarop in zijn muziek. Een gedreven man die zichzelf niet spaart in dit openhartige boek. In het laatste stuk raakt hij, na jaren redelijk sober te hebben geleefd voor een rockster, toch nog aan de alcohol verslaafd. Hij krabbelde weer op en keerde terug bij zijn derde (ex) vrouw. Een voorlopig happy end in een mooi boek dat eens een andere kant belicht van het leven van een rockartiest. En het bewijs dat zelftwijfel en zelfvertrouwen soms best hand in hand kunnen gaan.

Ravage (deel 2)

De sloopwerkzaamheden aan het ontplofte appartement zijn begonnen. Het is net alsof er een hap uit het gebouw is genomen. Ik denk dat ze uiteindelijk het hele rechterdeel moeten afbreken. Twee appartementen zijn in elk geval helemaal weggevaagd. 

De omgekomen veroorzaker werd door een oude vrouw omschreven als ‘lief’ en ‘zacht’ maar wel heel erg in de war. Uit betrouwbare bron heb ik gehoord dat hij enorme psychische problemen had. De instanties hebben misschien ook gefaald maar hij wilde zelf ook niet meewerken. Het lag niet aan hem zelf maar aan alle anderen. Hij heeft jaren geleden al aangekondigd dat hij van plan was om ‘het gas open te draaien en dan een dikke joint op te steken’. 

Door de explosie raakte het huis aan de overkant zo beschadigd dat er gelijk een illegale wietplantage werd blootgelegd. 

De veelal oudere bewoners zijn opgevangen door familie, vrienden en de gemeente die woningen beschikbaar heeft gesteld. Ondanks dat het allemaal goed afgehandeld lijkt te worden is het een drama voor tientallen mensen die van het ene op het andere moment hun woning moesten verlaten. Een gebeurtenis die je nooit weer vergeet. 

Ravage

Toen ik vanmorgen de foto’s van de gasexplosie in een appartementencomplex hier in Veendam zag voorbij komen, kon ik mijn ogen én mijn oren niet geloven. Want ondanks dat de knal zeer luid moet zijn geweest zijn we er niet wakker van geworden. En dat op nog geen kilometer afstand. Om kwart voor zeven vlogen de bakstenen, balken, dakpannen en ramen door de lucht en zo kwam er gelijk ook een einde aan het leven van de 37-jarige man die de explosie had veroorzaakt. Volgens buren had hij psychische problemen en had hij al twee jaar geleden gezegd dat hij op deze manier zijn eigen leven wou nemen. Hij is de enige die omgekomen is en de ravage is groot. Niet alleen is een deel van het complex verwoest, ook bij de overburen zijn de ramen eruit gesprongen. De medebewoners zijn gelijk geëvacueerd en kunnen hun huis voorlopig niet meer in. In en in triest dat iemand door zo’n persoonlijke beslissing zoveel anderen het ongeluk mee heeft ingesleurd.

Bollen en Bergen

IMG_1464

Eigenlijk is het een beetje vaste prik geworden om rond deze tijd van het jaar een weekend te logeren in het Noord-Hollandse Bergen. We logeerden in een pension niet ver van het centrum en we kennen de eigenaresse al jaren. We genoten van het kunstenaarsdorp, bezichtigden het museum Kranenburg, struinden over de markt, liepen over het strand langs de zee en dronken een glaasje in de ‘Taverne’, een gezellig muziekcafé. Er werd een rock-karaoke met band gehouden en het leek me leuk om ook een nummer te zingen. Dat werd ‘All right now’ van de band Free. Helaas waren er niet veel deelnemers, naast mij nog drie om precies te zijn, dus we waren redelijk op tijd weer terug in het pension.

Gistermiddag brachten we een bezoek aan Alkmaar, dat op 4 kilometer afstand van Bergen ligt. Het was natuurlijk erg rustig aangezien het eerste Paasdag was. Hier en daar zag je dat mensen aan de paasbrunch zaten. De straten waren vrijwel leeg en alleen de horeca deed goede zaken. Het is op zich ook wel prettig als alle winkels gesloten zijn, dan kun je je echt concentreren op het bezichtigen van de mooie gebouwen, de straatjes, het groen en de vele monumenten (400 in totaal!). Op de onderste foto zie je het oudste huis van Alkmaar, gebouwd in 1540.

 

IMG_1455 - Edited

Borg

Gistermiddag bezochten we de Fraeylemaborg in Slochteren. De in de 13e eeuw gebouwde borg ligt op een eilandje en het oorspronkelijke park heet nu het Slochterbos en is 20 hectare groot. Voordat we gingen wandelen bezochten we de borg, dat nu als museum gebruikt wordt. Alle kamers zijn in de stijl van de negentiende eeuw ingericht en het hoogtepunt was de werkelijk prachtige bibliotheek, vol met oude boeken en een prachtig groot bureau. Veel meubilair is afkomstig uit andere borgen uit de provincie.
Er werd ook een film vertoond over de laatste bewoonster van de borg. Louise Thomassen à Thuessink van der Hoop van Slochteren erfde het samen met haar zuster, maar ze moesten het verkopen omdat de lasten op den duur te zwaar werden. Louise overleed in 2008 op 92-jarige leeftijd. Voor de bewoners van Slochteren was zij de laatste ‘vrouw op stand’ en iedereen keek een beetje naar haar op.

De borg wordt nu beheerd door Stichting Landgoed Fraeylemaborg.

1 2