Firma list en bedrog

Gistermiddag kreeg ik een raar telefoontje. Iemand van een (voor mij) onbekend bedrijf belde op met de mededeling dat een klant van hun de .eu-versie van mijn domeinnaam wilde laten registreren. Het verzoek zou gekomen zijn van een bedrijf uit een dorp dat twintig kilometer verderop ligt. Het leek me erg onwaarschijnlijk dat iemand die zo dichtbij zit precies dezelfde bedrijfsnaam voert. Maar goed, ik liet de man even zijn verhaal doen.

Om te voorkomen dat er dus twee websites met dezelfde naam zouden komen, kon ik het .eu-domein bij hun laten registreren. Voor €19,95 per jaar was het geregeld. Ik moet dan nog wel even een contract tekenen zodat dit allemaal wettelijk dichtgetimmerd zit.

Ik zei tegen de man dat ik zelf wel een domeinnaam kan regelen en dat niet bij hem hoef te doen. Daarop viel een stilte. Ik vroeg naar de naam van dat bedrijf, maar dat wilde hij (uiteraard) niet geven. Na wat heen en weer gepraat trok hij de conclusie dat ik hem niet goed had begrepen. Dat had ik wel. Dit was iemand van de firma List en Bedrog. Nadat ik de telefoon had opgehangen deed ik een korte speurtocht op internet en jawel: ik was niet het enigste ‘slachtoffer’.

Ik ben mondig genoeg om mij te verweren, maar er zijn ongetwijfeld mensen die hier in trappen. Dit komt omdat het, ondanks het onlogische verhaal, allemaal op een redelijk overtuigende manier gebracht wordt. De man aan de andere kant van de lijn sprak duidelijk en beleefd, tot het moment dat ik hem door kreeg. Toen werd hij narrig en kon hij niet wachten om de verbinding te verbreken.

Gelukkig & gezond

Als je een willekeurige boekenwinkel in loopt, valt het op hoeveel zelfhulpboeken er zijn. Ze beloven succes op het gebied van rijkdom, geluk en gezondheid. Ik heb er zelf ook vele gelezen, in tijden dat het minder goed met me ging. Tijdens het lezen krijg je een geruststellend gevoel omdat je het idee krijgt dat je het leven voor de volle honderd procent kunt sturen. Maar dat is natuurlijk een illusie. Er bestaat geen hapklare formule voor een vlekkeloos leven. Toch worden deze boeken veel verkocht.

Het probleem van boeken met titels als “Elke dag geluk”, “Alles op een rijtje” en “The secret” is dat ze zo gericht zijn op het individu. Een mens heeft als sociaal wezen baat bij contact met anderen. Je zult nooit gelukkiger worden door je voornamelijk op je eigen ego te richten, mits je een narcist bent. Volgens mij heb je meer kans om gelukkig te worden door je aandacht naar buiten te richten.

Een kleine tien jaar geleden las ik het boek “Anti-kanker” van David Servan-Schreiber. Hij gaf tips om je geestelijke toestand te verbeteren en beweerde dat je daarmee een ongeneeslijke ziekte als kanker zou kunnen voorkomen of zelfs genezen. Schreiber is zelf inmiddels overleden op 50-jarige leeftijd. Aan kanker. Hoeveel mensen zouden er in zijn verhaal getrapt zijn?

“Denk groot en wordt rijk” van Napoleon Hill is net zo’n soort boek. Je hoeft jezelf alleen maar rijk te denken en het zal gebeuren. Als het niet helpt, dan heb je niet goed genoeg je best gedaan. Tja, als het allemaal zo simpel was waren dit soort boeken niet eens nodig!

De wens om gelukkig te willen zijn onder alle omstandigheden is wat mij betreft een beetje raar. Sommige mensen wijzen emoties af en willen eigenlijk alleen maar lachen en leuke dingen doen. Maar zo is het leven nou eenmaal niet. Af en toe moet je door de zure appel heen bijten. Door alle negatieve dingen die er kunnen gebeuren te ontkennen en jezelf te verbieden om een keer somber of verdrietig te zijn ervaar je juist meer stress. Omarm ook de mindere dingen in het leven, heb je naaste lief en lever je bijdrage. Dat zijn volgens mij punten die je dichter bij een geluksgevoel brengen dan al die hulpboeken bij elkaar.

Alles wordt duurder?

Mijn hele leven hoor ik al hetzelfde: de broekriem moet aangespannen worden en alles wordt duurder. Je zou er bijna aan gewend raken. Ik heb er een gewoonte van gemaakt om tegen het einde van het jaar alle vaste lasten door te nemen en eventueel stappen te ondernemen. Zo veranderde ik een aantal jaren terug van zorg- en energieleverancier. Het terugbrengen van je vaste lasten loont, feitelijk hoeft er minder geld binnen te komen om van te leven. Maar de variabele lasten moet je ook niet vergeten. Zoals kosten aan de auto.

Ik ben al jaren vaste klant bij een grote autogarage hier in de buurt. De kosten voor bandenopslag en wissel zijn best hoog, 90 euro per keer dus 180 euro per jaar. Gistermiddag informeerde ik bij een andere garage wat het daar zou kosten. Bandenopslag gratis (i.p.v. 16 euro bruto) en 36 euro voor de wissel (i.p.v. 56 euro). Scheelt toch weer een dikke 100 euro per jaar!

Onze wasdroger heeft het begeven. Jammer, want het is erg gemakkelijk om je handdoeken en ondergoed op die manier droog te krijgen. Qua stroomverbruik is het een duur apparaat. Even de was op zolder ophangen kan zomaar 30 cent per keer schelen. We gebruikten de droger twee keer per week dus op jaarbasis is dat dus zo’n 30 euro. Voor sommige mensen met hoge inkomens is dat misschien een flutbedrag, maar ik vind dat absoluut de moeite waard.

Ik lees graag en heb dit jaar al tientallen boeken van de bibliotheek geleend. Niet lang geleden kocht ik regelmatig een boek, las het 1 keer en vervolgens kwam het in de kast te liggen. Doodzonde! Ik denk dat ik per jaar zo’n 200 euro bespaar door minder boeken te kopen, in vergelijking met pakweg 3 jaar geleden.

Wat gaat er volgend jaar sowieso duurder worden?

• De zorgverzekering wordt 10 euro duurder. Ook moet ik een lichte tandartsverzekering nemen, aangezien er volgend jaar het e.e.a. aan mijn gebit moet gebeuren. Dit kost 12 euro. Totaal dus 22 euro duurder dan dit jaar.

• De energietarieven gaan omhoog. Hoeveel dat is, is nog onbekend. Maar het zal ongetwijfeld minimaal 10 euro zijn. En dat elke maand weer.

• De rente voor onze hypotheek wordt aangepast. De rente is misschien laag, wat gunstig is voor het aflosvrije deel. Maar de premie voor de spaarhypotheek zal omhoog gaan.

Al met al ga ik met frisse moed het nieuwe jaar in, aangezien we hier en daar toch iets kunnen besparen en het uiteindelijk toch een beetje zal meevallen.

Waarom zou ondernemen topsport moeten zijn?

Oud-schaatscoach Gerard Kemkers vraagt aan het begin van zijn lezing of er pers in de zaal zit. Niet lang geleden is zijn uitspraak dat ‘voetballers verwende mannetjes zijn’ in de media gekomen. Een beetje pijnlijk, aangezien Kemkers sinds twee jaar voor FC Groningen werkt.

kemkers-bij-raboHij distantieerde zich niet helemaal van deze opmerking, die hij naar eigen zeggen terloops had gemaakt. Maar dat hij de mentaliteit van een topvoetballer gemakzuchtiger vindt dan die van zijn eigen topschaatsers Ireen Wüst en Sven Kramer maakte hij op deze lezing meer dan eens duidelijk.

Voetballers moeten volgens hem ook meer een echte winnaarsmentaliteit krijgen. In de voetbalwereld lijkt het alsof ‘gewoon je best doen’ de norm is en dat de spelers niet gemotiveerd worden om beter te worden.

Naast het helpen met het opzetten van een topsportzorgcentrum wil Kemkers de huidige moraal in de voetbalwereld veranderen en spelers opleiden om het beste uit zichzelf te halen.

De kreet ‘ondernemen is ook topsport’ viel weer eens. Ik heb het al zo vaak gelezen en gehoord dat het me 1 oor in en 1 oor uit gaat. Maar vanavond niet. Voor het eerst vraag ik me af hoe dat er werkelijk uit ziet. Als Kemkers een video laat zien van zijn oud-pupil Kramer die fanatiek aan het trainen is en in de weer is met loodzware halters, kan ik niet de vertaalslag maken naar die van een ondernemer. Wat doe ik verkeerd, ga ik me bijna afvragen. Want mijn leven lijkt in de verste verte niet op die van een topsporter en volgens de wet ben ik toch echt ondernemer.

Nog altijd leeft het beeld dat de gemiddelde ondernemer zich een slag in de rondte werkt. 100 uur per week zijn eerder regel dan uitzondering, slapen een noodzakelijk kwaad en een burn-out ligt altijd op de loer. Blijkbaar kan er alleen optimaal gepresteerd worden als je jezelf voor 200 procent inzet en 24 uur per dag bereikbaar bent voor je klanten. Dit mag bij sommigen misschien sympathie opwekken, maar ik heb het gevoel dat er vaak schromelijk overdreven wordt. Bovendien is al die drukdoenerij slecht voor de gezondheid. Zelfs Kemkers gaf aan dat het belangrijk is om je rust te nemen. Iets waar je geen tijd voor hebt als je daadwerkelijk de 100 uur per week wilt halen.

Nu wil ik best geloven dat er mensen zijn die keihard werken. Maar het is ook een beetje hoe je dat zelf definieert. Een oud-collega zei laatst dat wij vijftien jaar terug een enorm drukke periode op het werk beleefden. Helemaal waar, maar ik heb het destijds niet zo ervaren. Ik deed gewoon mijn werk. Gistermorgen moest ik voordat ik ging ontbijten met een slaperige kop na een gebroken nacht een probleem voor een klant oplossen. Sommige mensen zouden dit misschien omschrijven als een bovenmenselijke actie, terwijl ik voor mijn gevoel alleen maar even iets sta te fixen.

Misschien neem ik zaken te letterlijk en moet ik een oortje dichtknijpen als mensen zulke opgeblazen kreten roepen. Maar waar het mij om gaat is dat mensen die niet dagelijks de marathon willen lopen zich geïntimideerd voelen. Het maakt mensen die eigenlijk graag zouden willen ondernemen, maar opzien tegen een zelfopgelegd martelregime onzeker. Ik geloof dat druk zijn vooral in je hoofd zit. Met een rustige leefstijl houd je je geest en lijf niet alleen soepel, maar kun je de drukte ook beter aan en houd je het langer vol.

In de bajes

Sinds kort hebben mijn vrouw en ik een museumjaarkaart. Ik denk dus dat de komende tijd wat blogs zullen verschijnen over onze bezoeken. Het eerste bezoek was een paar weken geleden, in het gevangenismuseum in Veenhuizen. Deze stond boven aan de lijst en het was zeker de moeite waard om daar een kijkje te nemen.

Als je door Veenhuizen rijdt, valt het je op dat de veelal statige huizen aan het kanaal allemaal spreuken bevatten. Meer dan 100 gebouwen zijn rijksmonumenten.

Het voormalig werkgesticht wat nu is omgebouwd tot een museum bevindt zich in een prachtige groene omgeving. Ondanks de drukte van de vele bezoekers heerste er een serene rust. Ook al is de kalme sfeer erg prettig, het voelt ook een beetje sinister. Want je beseft je terdege dat je op een plek bent waar heel wat is gebeurd.

In het eerste deel van het museum wordt je geconfronteerd met de vele pijnlijke en onmenselijke manieren van straffen in de middeleeuwen. Een houten pijnbank, een radbraakkruis, hand- en voetboeien. Vaak vonden deze martelingen in het openbaar plaats. Niet zelden werd er een onschuldige ter dood veroordeeld.

In latere jaren werd het beleid veel milder. Maar eigenlijk pas sinds de twintigste eeuw werden gevangenen gezien als mensen met niet alleen plichten, maar ook rechten. De cellen werden groter en luxer, en gedetineerden kregen de kans om zich te ontwikkelen tijdens hun tijd in de bajes.

Sommige mensen deden een poging om te ontsnappen. In 2010 wist Tottie Kiel uit de Bredase gevangenis te ontsnappen door een tunnel te graven. Na zes weken op vrije voeten te zijn geweest, werd ze weer opgepakt om de rest van haar straf uit te zitten. Er verscheen een boek van haar verhaal.

Door het laatste deel van het museum ben ik anders gaan denken over criminaliteit. In deze ruimte werd aandacht besteed aan het persoonlijke verhaal van een aantal gevangenen. Behalve mensen die door allerlei (geld)problemen het verkeerde pad op zijn gegaan, zijn er ook mensen waarvan het criminele gedrag genetisch bepaald is. Zij hebben moeite met het beheersen van hun impulsen en kennen weinig discipline. Iets om over na te denken.

bajes