“Het verloren paradijs”

Schermafbeelding 2016-12-16 om 16.51.14.png

Ik ben geen liefhebber van standaard Hollywood films met veel explosies en actie. Liever zie ik een film met een verhaal, goed uitgewerkte personages en veel sfeer. Zo kom ik vaak uit op films die in het zogenaamde ‘Arthouse’ genre vallen.

Kasteelheer en burgemeester Benjamin Rolus wil niet dat er een autosnelweg door zijn landgoed komt. Als hij twee landmeters wegjaagt die op zijn terrein bezig zijn, belt hij de minister en maakt duidelijk dat de weg maar dwars door het dorp moet lopen. Maar dat is nadelig voor een aantal mensen, die dan noodgedwongen moeten verkassen omdat hun huizen dan zullen worden afgebroken.

De eenzame man leeft al jaren samen met zijn oude huishoudster, zijn boeken en collectie vogels. Hij lijkt in eerste instantie erg gesteld te zijn op zijn rustige plek, totdat zijn nicht Pascale (gespeeld door Willeke van Ammelrooy) weer in zijn leven verschijnt. Hij was vroeger heimelijk verliefd op haar, maar hij betrapte haar twintig jaar geleden met dorpsgenoot Jan Boelen. Deze probeert Rolus via Pascale op andere gedachten te krijgen wat de snelweg betreft.

Een rustige en sfeervolle Vlaamse film die enerzijds  over de liefdesperikelen tussen één vrouw en twee mannen gaat en anderzijds over de corruptie in de politiek. Sterke acteerprestaties van Willeke van Ammelrooy en Gella Allaert (die de bemoeizuchtige huishoudster Adeline speelt). De film laat de verschillende kanten van de personages goed zien.

De film staat in zijn geheel op YouTube.

Het verloren paradijs (1978)
België
Drama
94 minuten
geregisseerd door Harry Kümel
met Willeke van Ammelrooy, Hugo Van Den Berghe en Bert André

 

Zomerheimwee

Klein beetje heimwee naar de zomer… Vandaar dit fotoblog.

Een vlinder op onze vlinderstruik.

Libelle

Deze krekel zat op onze voordeur.

De hertenkalfjes sprongen in het rond. Hier namen ze even pauze.

Duizenden bijen besloten om een nachtje door te brengen in onze hedera-haag. De volgende ochtend waren ze weer vertrokken.

Een voor mij onbekende bloem, genomen tijdens onze vakantie in Italië.

15 jaar Bob

Bob bestaat alweer 15 jaar! Wie, hoor ik u denken, welke Bob? De Bob die even geen alcohol drinkt om zijn of haar vrienden naar huis te kunnen rijden. Het is in die 15 jaar een begrip geworden. “Wie is de Bob?” Voor sommigen voelt het als een opoffering, zelf vind ik het nooit zo erg om de alcohol te laten staan. Ik ben dus al vaak de Bob geweest. In mijn uitgaansperiode was ik meestal degene die achter het stuur zat en ’s ochtends weer lekker fris uit bed stapte.

Ondanks dat ik zo af en toe wel eens een wijntje drink, geef ik niet veel om drank. Nooit gedaan ook. In mijn puberteit begreep ik niks van leeftijdsgenoten die zichzelf volgoten met bier en barcardi-cola. Bier vond ik sowieso erg smerig en ik had het gevoel dat mensen dat vooral dronken om stoer te willen zijn. Als ik in de trein op weg naar school de weekendverhalen van collega-pubers aanhoorde, werd ik er misselijk van. Ze hadden de heleboel onder gekotst en de ganse zondag op bed gelegen. Stoer! Maar niet heus.

Om toch eens te ervaren hoe het was om dronken te zijn, heb ik mij één keer volgegoten. Het was een grappige ervaring, totdat ik op bed ging liggen. Mijn maag begon te draaien en alle drank vloeide er in een snelle vaart weer uit. Het is ook een beetje sneu, voor het eerst dronken zijn op je 33e.

Een jongen die altijd heel erg verlegen was bij de dames, riep de meest obscene dingen naar ze als hij in beschonken toestand was. Een andere kennis keek me leip aan en vertelde me dingen die ik liever niet had gehoord. Nee, drank en ik, het is nooit helemaal goed gekomen.

De Bob-campagne is wel blijven hangen. Een positieve boodschap, eentje van het motto ‘Samen lossen we het wel op’. Dat werkt beter dan keihard verbieden. Vanavond schenk ik een wijntje in. Vanaf morgen ben ik weer de Bob.

Gesprek met de bank

Onlangs had ik een afspraak met een financieel adviseur van de bank. Meestal word ik éénmaal per jaar gebeld om alle lopende verzekeringen door te nemen. Maar ditmaal werd ik uitgenodigd om langs te komen om het totaalplaatje te bespreken. Want ik heb alles bij één bank lopen: zowel mijn privé als zakelijke rekening, hypotheek en alle verzekeringen.
Zo’n gesprek is tweeledig. Aan de ene kant ben je een klant, aan de andere kant zijn zij een geldverstrekker en is ons huis het onderpand voor de hypotheek. Gelukkig heb ik mij de afgelopen jaren veel ingelezen over financiële zaken en hier en daar stappen genomen (zoals extra aflossen) om risico’s te verkleinen.

De banken hebben niet zo’n goede naam gekregen door de crisis. Ze hebben mensen verleid tot het afsluiten van riskante en ingewikkelde hypotheken. Velen zitten nu met de gebakken peren, want hun huis is minder waard geworden door de crisis, terwijl de hypotheek nog even hoog is als toen het huis gekocht is. Ook al krijg je pas echt last van een huis dat onder water staat als je hem gaat verkopen, het idee van flink in de min staan is niet fijn.

Het is niet lang geleden dat je geld kon verdienen door een huis te verkopen. Vooral de generatie voor mij hebben enorm geprofiteerd van de forse stijging van huizenprijzen en hadden soms wel een ton overwaarde. Aan de andere kant heb je nu mensen die een ton in de min staan en eigenlijk van de bank verwachten dat zij die schuld kwijtschelden. Dat is een naïeve gedachte, want de bank is natuurlijk in de eerste plaats een bedrijf en geen liefdadigheidsinstelling. Bovendien dacht in het verleden niemand erover om de overwaarde aan de bank over te maken.

Dat je over het afsluiten van een hypotheek niet te lichtzinnig moest denken, wist ik al in 2006. Niet alleen sloot ik hem af met Nationale Hypotheek Garantie, maar ik betaalde een kwart van de totaalprijs uit eigen zak. Driekwart moest dus gefinancierd worden. Daarbovenop sloot ik een extra verzekering af om mij te beschermen tegen werkloosheid. Deze heb ik nodig gehad. Helaas kwam ik twee jaar na het afsluiten van de hypotheek op straat te staan, maar gelukkig kreeg ik door deze verzekering twee honderd euro per maand op mijn rekening gestort, een mooie aanvulling op de karige WW-uitkering.

Vier jaar geleden heb ik een extra aflossing gedaan, waardoor de schuld nog verder daalde. Ik heb een arbeidsongeschiktheids- en aansprakelijkheidsverzekering afgesloten, omdat je daar als zzp-er normaliter niet voor verzekerd bent (zoals iemand in loondienst dat wel is).

De adviseur vond dat ik alles goed geregeld had. Een gezonde buffer, een relatief lage hypotheek die over 20 jaar voor het grootste deel afgelost zal zijn en goed verzekerd… Aan één kant wist ik wel dat het goed zat, maar het is wel fijn om het ook van een ander te horen, vooral van iemand die gespecialiseerd is in financiën.

Firma list en bedrog

Gistermiddag kreeg ik een raar telefoontje. Iemand van een (voor mij) onbekend bedrijf belde op met de mededeling dat een klant van hun de .eu-versie van mijn domeinnaam wilde laten registreren. Het verzoek zou gekomen zijn van een bedrijf uit een dorp dat twintig kilometer verderop ligt. Het leek me erg onwaarschijnlijk dat iemand die zo dichtbij zit precies dezelfde bedrijfsnaam voert. Maar goed, ik liet de man even zijn verhaal doen.

Om te voorkomen dat er dus twee websites met dezelfde naam zouden komen, kon ik het .eu-domein bij hun laten registreren. Voor €19,95 per jaar was het geregeld. Ik moet dan nog wel even een contract tekenen zodat dit allemaal wettelijk dichtgetimmerd zit.

Ik zei tegen de man dat ik zelf wel een domeinnaam kan regelen en dat niet bij hem hoef te doen. Daarop viel een stilte. Ik vroeg naar de naam van dat bedrijf, maar dat wilde hij (uiteraard) niet geven. Na wat heen en weer gepraat trok hij de conclusie dat ik hem niet goed had begrepen. Dat had ik wel. Dit was iemand van de firma List en Bedrog. Nadat ik de telefoon had opgehangen deed ik een korte speurtocht op internet en jawel: ik was niet het enigste ‘slachtoffer’.

Ik ben mondig genoeg om mij te verweren, maar er zijn ongetwijfeld mensen die hier in trappen. Dit komt omdat het, ondanks het onlogische verhaal, allemaal op een redelijk overtuigende manier gebracht wordt. De man aan de andere kant van de lijn sprak duidelijk en beleefd, tot het moment dat ik hem door kreeg. Toen werd hij narrig en kon hij niet wachten om de verbinding te verbreken.