Pensioen en ZZP

Sommige politici zeggen dat ze zich ‘oprecht’ zorgen maken over ZZP-ers die enerzijds onverzekerd zijn tegen arbeidsongeschiktheid en anderzijds geen pensioen opbouwen. Wat het eerste punt betreft vind ik het wel verstandig om je te verzekeren, mits het betaalbaar is (wat qua beroepsgroep nogal verschilt). Wat het tweede punt betreft vind ik dat de regering zich hier niet mee moet bemoeien. Veel ZZP-ers hebben eerst jarenlang in loondienst gezeten (net als ik) en hebben dus wel pensioen opgebouwd. Ik kan op de site mijnpensioenoverzicht.nl zien dat ik vanaf mijn 65e pensioen krijg uitgekeerd. Geen enorm bedrag, maar met de wetenschap dat tegen die tijd mijn hypotheek zo goed als afgelost is, maak ik me geen zorgen. Iedereen moet het voor zichzelf uitmaken, maar als je zowel premies voor arbeidsongeschiktheid én pensioen moet ophoesten, dan blijft er voor veel mensen wel erg weinig geld over om van te leven.

Al die bemoeienissen van de overheid staan haaks op wat de heren en dames politici een jaar of tien geleden zeiden: het was prima als mensen een eigen bedrijf begonnen. Nu er ruim 1 miljoen éénpitters zijn, beginnen ze te piepen dat de zelfstandigenaftrek  (van 7500 euro) toch wel een dure post is. Kinderachtig. Ik zie die aftrek juist als een compensatie voor het ondernemersrisico. Je hebt wisselende inkomsten en wordt niet betaald als er geen werk is. Maar goed, het is al een tijdje rustig op dit vlak dus ik hoop dat dit een gesloten boek is.

Sneeuwpret?

Ik kreeg even een déjà vu toen ik vanmorgen aan het sneeuwruimen was… Vorig jaar rond deze tijd was het nog een stukje heftiger en toen moest ik de auto letterlijk uitgraven. Aangezien ik normaliter niet zoveel hoef te rijden had ik het sneeuwvrij maken van de auto toen tot het laatste moment uitgesteld. Niet zo verstandig, want het ijs zat helemaal vastgevroren op de wagen en het kostte me enorm veel moeite om het weer schoon te krijgen. Daarom heb ik me voorgenomen om met zulke sneeuwdagen de auto niet te vergeten, ook al hoeven we de weg niet op.

De postvrouw zei nog dat juist de sneeuwvrije gedeeltes op straat glad zijn; vaak is het veiliger om door de sneeuw te lopen. Dat konden wij vanmiddag zelf ondervinden toen we even wat boodschappen gingen halen. Sommige stukken van de straat waren nattig en andere delen waren opgevroren en spekglad.

Voor de kinderen in de buurt was het wel dikke pret. Vroeg in de ochtend zag ik al een kindje op een slee zitten. Eind van de middag zette de dooi in… Regenachtig en een half graad boven nul. Denk dat de sneeuw binnenkort wel weg is. Best een mooi gezicht, maar ik heb er verder niet zoveel mee.

Kreeg ook een bericht dat mijn stiefbroer een dochtertje heeft gekregen. Zijn vriendin was rond nieuwjaarsdag uitgeteld. Ze grapte dat de weeën misschien wel tijdens het wokken zouden komen. Volgende week dus op kraamvisite.

Uitgedroogd

Onze droger heeft het een maand geleden begeven en eigenlijk waren we het er gelijk over eens: weg met dat ding. Het schijnt behoorlijk wat energie te kosten om zo’n apparaat te laten draaien. We gebruikten hem niet voor alles, maar wel voor de witte was. Die hangen we nu gewoon ouderwets op een wasrekje op. Alles voelt een beetje ruwer aan (vooral de handdoeken). We hebben al eens wasverzachter gebruikt, maar van dat parfumluchtje moest ik niesen. Nu ben ik er wel aan gewend dat ik me iets minder fanatiek moet afdrogen zonder mijn lichaam open te halen 😉

Het is een raar idee om een defect apparaat te koop aan te bieden, maar een handige klusser kan er misschien nog iets mee. Wellicht zijn er nog losse onderdelen te gebruiken. Vorig jaar heb ik mijn oude printer voor vijf piek verkocht. Hij drukte niet meer goed af, maar de koper zei dat hij er nog wel raad mee wist. Sommige mensen hebben het talent om haperende machines weer aan de praat te krijgen en dan hebben zij voor een prikje iets waar ik graag van af wil.

Ik had de advertentie voor de droger nog maar net op Marktplaats gezet, of er was al een reactie. Diegene bood 20 euro. Leek mij een prima deal. Een paar uur later kwam hij met zijn vrouw langs om de droger in de auto te laden. Hij zei dat hij dit wel vaker deed.  Kapotte apparaten repareren en weer doorverkopen. Heb ik geen problemen mee. Ieder zijn hobby en zo hebben wij weer wat meer ruimte in onze berging.

Het onvermijdelijke

We willen er eigenlijk niet aan denken, maar eenmaal houdt het op. Dan gaat het licht uit en blijft er iemand achter die chocola moet maken van wat jij hebt nagelaten. Wij dachten daar gisteravond aan. We wonen nu twee jaar samen, maar bepaalde dingen hebben we nog niet besproken en geregeld. Heel veel financiële zaken regel ik en het is goed om dat samen door te nemen, want ooit zal het onvermijdelijke gebeuren. Aan de dood is immers nog niemand ontkomen.

Vanmiddag heb ik een checklist gemaakt van alle instanties die geïnformeerd moeten worden wanneer ik er niet meer ben, evenals alle zaken die afgehandeld moeten worden. Ik weet uit ervaring dat het fijn is dat bepaalde dingen op papier staan zodat je niet hoeft te zoeken in een verdrietige periode. Ik ben nu 41 en wil nog graag een tijdje doorgaan, maar dat wil niet zeggen dat je er automatisch vanuit kunt gaan dat je hetzelfde aantal jaren nog voor de boeg hebt. Ik heb teveel voorbeelden in mijn leven gezien van mensen die de zestig niet eens hebben gehaald. Dus het is zeker niet verkeerd om erbij stil te staan en alvast dingen vast te leggen voor je nabestaande(n). Tegelijkertijd genietend van het feit dat je nu gezond en gelukkig bent en dat het hopelijk volkomen voorbarig is wat je doet. Voorbarig maar niet overbodig.

Heimwee

We hebben een logeetje: het twaalfjarige achternichtje van mijn vrouw. Gisteravond hebben ze gezellig samen gekookt, vier-op-een-rij gespeeld en gekwartet. Voordat ze ging slapen gaf ze wel aan een beetje last te hebben van heimwee. Ze zei dat ze één nachtje wou blijven in plaats van twee.

Ik moest even denken aan mijn neefje. Inmiddels een grote kerel, maar zo’n 25 jaar geleden kwam hij wel eens bij ons logeren en eigenlijk ging dat altijd goed. Op 1 keer na. Ik lag bijna te slapen, toen ik hem opeens de trap af hoorde sluipen. Hij liep de woonkamer in en zei tegen mijn moeder: ‘Zou het kunnen dat ik last van heimwee heb?’ Ma was verbaasd want dit was nog nooit voorgekomen. Hij had het naar zijn zin bij ons, daar lag het niet aan. Maar hij wist zich geen raad met het eenzame gevoel dat plotseling bij hem was opgekomen. Mijn vader bracht hem in de auto naar huis.

Toen ik als zeventienjarige naar de dienstkeuring moest, hoopte ik stiekem dat ik afgekeurd zou worden. De ellende begon al toen we allemaal in een potje moesten plassen. Voor mij is dat een privé-aangelegenheid en tussen al die jongens wou dat niet lukken. Pas toen ik me heel erg ging concentreren en iedereen al door was naar de volgende test, kreeg ik het voor elkaar.

De rest van de keuring was een makkie. Hier en daar smokkelde ik een beetje. Bij de geluidstest drukte ik een paar keer het knopje niet in, ondanks dat ik alles prima kon horen en tijdens de kijktest deed ik net alsof ik de helft van de letters niet zag.

Bij een persoonlijk gesprek loog ik dat ik last van heimwee had. Iemand had me die tip gegeven. Volgens hem was dit reden genoeg om afgekeurd te worden. Maar, je raadt het al: ik werd goedgekeurd! Ik kreeg wel uitstel, omdat ik naast mijn werk nog een opleiding volgde. Ik zou in 1998 in dienst moeten.

Een paar weken later ontving ik een brief dat ik werd vrijgesteld van de dienstplicht! Had het heimwee-verhaal toch geholpen? Maar goed, in 1998 was de dienstplicht ook afschaft dus het was hem sowieso niet geworden.

Achternichtje zei net dat ze nog een nachtje blijft. Valt dus mee met de heimwee.;-)