Minibieb

minibieb ommelanderwijkEen minibieb is een kastje of (konijne)hok met afgedankte boeken die je kunt lenen of ruilen.

We fietsten laatst naar Ommelanderwijk, waar bij iemand een minibieb in de voortuin staat. Mijn vrouw en ik hadden allebei een boek meegenomen om voor een andere om te ruilen.

Ik zag een boek van de schrijver Gabriel García Márquez. Voor de derde keer in twee weken tijd dat ik boeken van hem tegenkom. Een prachtige omslag met een bijzondere titel: “De kolonel krijgt nooit post”. Het speelt in het fictieve plaatsje Macondo en het gaat over een 75-jarige kolonel die samen met zijn zwaar astmatische vrouw in grote armoede leeft. Iedere vrijdag gaat hij naar de haven, waar de post per boot aankomt. Hij wacht in het postkantoor op een brief, waarin staat dat hij een veteranenpensioen krijgt. Maar je raadt het al: die brief komt niet. Hij en zijn vrouw proberen zoveel mogelijk spullen te verkopen om een beetje rond te kunnen komen. Maar op een gegeven moment is hun huis bijna leeg. Het enige waardevolle dat ze nog hebben is een magere vechthaan. Maar de kolonel krijgt het niet over zijn hart om die te verkopen, aangezien deze haan aan hun overleden zoon toebehoorde.

Ondanks het sombere uitgangspunt krijgt het boek door de schrijfstijl van Márquez toch wat lucht. Hier en daar valt er zelfs wat humor te bespeuren. In eerste instantie is het moeilijk om je als lezer in de beschreven setting in te leven. Ze wonen in een huis met een dak van palmbladeren en afgebladderde kalkmuren, het is 1957 en het speelt zich in een fictief plaatsje in Colombia af. Een andere wereld dan de onze. Dat is ook het mooie van lezen. Door taal worden de beelden gevormd. Een goede ruil!

IMG_2771

Leiden

Laatst brachten we een bezoek aan de stad Leiden. Nog nooit geweest dus geheel blanco de stad betreden. Het was zeer de moeite waard! Prachtige gebouwen, kerken, poorten en een burcht en bijzondere planten in de Hortus botanicus.

De Morspoort

Stadhuis van Leiden, inclusief mooie toren.

De Hartebrugkerk

De Breestraat

Pieterskerk-Choorsteeg

Sebastiaansdoelen

De zandstenen poort van de burcht van Leiden. Het bouwwerk bevindt zich op een heuvel, vanwaar je een mooi uitzicht hebt over de stad.

Uitzicht vanaf de burcht (1)

Uitzicht vanaf de burcht (2)

De oudste botanische tuin van Nederland: de hortus botanicus in Leiden. De tour begon in een aantal grote kassen, waar vele tropische planten- en boomsoorten te zien waren.

Kleurrijke varen

Bijzonder…

De opvallende bladeren van de orchidee Ludicia Discolor (China)

Pachystachys lutea (India)

Very nice…

In de zomer zal de tuin uiteraard veel kleurrijker zijn.

We logeerden in Rotterdam en pasten op de kat Maria ‘Maraki’.

 

Gasterse duinen

Lekker weertje gisteren. Gewandeld in de Gasterse Duinen.

De bovenste vier foto’s hebben we gisteren gemaakt, de onderste vier zijn van vorig jaar mei.

Schotse hooglander

En een ooievaar

Noord

Tijdens de eerste vakantie zonder mijn ouders stelde ik mezelf voor aan de mensen die naast ons appartement zaten. Ik zei dat ik uit ‘Groningen’ kwam. De man begon te proesten van het lachen en keek me aan alsof ik een geintje maakte. ‘Zo, zo, uit Groningen.’ Het gesprek was daarna snel ten einde. Ik ging naar binnen en vroeg me af wat ik verkeerd had gezegd. Toen drong het tot me door: op een eerdere vakantie riep iemand me na toen ik tegen mijn vader zei dat het “viefendatteg groaden!” was. Dat was blijkbaar zo amusant dat het me de rest van de vakantie achterna werd geroepen.

Nou ben ik niet zo snel van mijn stuk gebracht als iemand me beledigt of op wat voor manier dan ook uit de tent probeert te lokken. Maar er zijn legio Groningers die zich gediscrimineerd voelen als ze door iemand uit (bijvoorbeeld) de Randstad als een soort van inboorlingen van Nederland worden beschouwd. Volgens sommigen houdt alles boven Zwolle op. Daniël Lohues schreef eens in een column dat hij een stel uit ‘het westen’ hoorde zeggen dat ze het belangrijk vinden om een achtergebleven gebied als Drenthe een financiële impuls te geven door ons vakantiegeld er uit te geven.” Econome Heleen Mees stelde al eens voor dat wij Noorderlingen beter konden emigreren naar de grote steden in het westen, dan hadden we ook geen last van de aardbevingen. Jort Kelder zei laatst bij Jinek dat ‘niemand vrijwillig in Oost-Groningen gaat wonen’.

Er zijn zelfs mensen die ons Noorderlingen maar een bekrompen volkje vinden terwijl ze Amsterdam nog nooit uit zijn geweest.

Laat ze maar praten, denk ik vaak. Maar heel af en toe begint het mij ook te irriteren. Harde grappen maken over de problematiek die is ontstaan door de gasboringen zijn wat mij betreft ongewenst. Zeker omdat heel Nederland profiteert van het gas dat hier wordt gewonnen. Heel veel mensen zitten met de gebakken peren en zien de scheuren in hun huis met iedere nieuwe aardbeving groter worden. Hopelijk is een beetje respect niet teveel gevraagd; de Amsterdammer Theodor Holman heeft de Groningers in elk geval met deze column een steuntje in de rug gegeven. Dank u.

Overbodige spullen

imageIets meer dan een jaar geleden begaf onze wasdroger het. We besloten niet gelijk om deze te laten repareren of een nieuwe te kopen, maar gooiden het over een andere boeg. Want een wasdroger is een behoorlijke stroomvreter en ik heb het stof- en pluisvrij maken altijd als een zeer vervelend klusje beschouwd. Reden genoeg om het eens een maandje zonder droger te proberen. We kochten een extra wasrek en hingen alle was op onze zolder op en kwamen tot de conclusie dat we het in het vervolg zo gingen doen. Het ding ging de deur uit en we zijn nu een jaar verder en hebben de wasdroger geen seconde gemist. Dankzij de vrijgekomen ruimte kon ik een kast rond de wasmachine maken.

Zo hadden we ook een huistelefoon. Toen ik een jaar of vijf geleden een nieuwe modem kreeg van het kabelbedrijf, vroegen de monteurs waarom ik geen huistelefoon had aangezien dat wel in mijn alles-in-1-pakket zat. Ik ging er vanuit dat er dus geen kosten aan waren verbonden, maar al snel bleek dat tegen te vallen. Niet dat het enorm veel geld kostte, maar als je nagaat dat ik nog nooit de bundel van mijn mobiele telefoonabonnement heb overschreden, is het alsnog zonde om ook nog een huistelefoon te hebben. Eind november besloot ik dat de huistelefoon de deur uit moest. Los van de maandelijkse kosten scheelt het stroom en batterijen. En ook geen ergenissen meer dat de toestellen soms zomaar uitvielen tijdens een gesprek.

Het is dus best nuttig en ook leuk om af en toe eens in je huis te kijken wat overbodig is en weg kan.