Assen en Dwingeloo

Vrijdag namen we een kijkje in Drenthe. We begonnen in Assen, waar we in het stadsarchief ‘De oudste film van Drenthe’ zagen. Prachtige beelden uit de jaren twintig van de vorige eeuw. Er waren vele oude ambachten te zien, zoals het handmatig vervaardigen van klompen en fietsen. Ook het boerenleven kwam aan bod. Als er een varken geslacht werd, maakte men daar een feestje van. De buren kwamen op visite en er werd brandewijn met rozijnen gedronken.In het archief staat het oorspronkelijke beeld van (‘Ik bid niet veur brune bonen!’) Bartje. Deze had ik nog nooit gezien:Het beeld dat buiten staat is dus een replica en ziet er heel anders uit:In het overdekte winkelcentrum staat een prachtig beschilderde piano. Ik kon het natuurlijk niet laten om er ook even op te spelen.We reden langs het lange kanaal, de Drentsche Hoofdvaart, naar het dorp Dwingeloo. En stuitten daar op een mooie kerk:Naast de kerk stond een beeld van de ‘Juffer van Batinghe’. Volgens het volksverhaal had zij een oogje op de bouwmeester en waren de kerk en de bijzondere torenspits niet zo mooi geworden zonder haar invloed.Iedereen een goed uiteinde en het beste voor het nieuwe jaar!

Appelscha

Gisteren was het prachtig weer en het leek ons leuk om even weer een bezoekje te brengen aan Appelscha. Deze plaats ligt vlakbij de grens van Friesland en Drenthe.

Op de boerenstreekmarkt is er voor elk wat wils. Ik kocht twee boeken voor 1 euro 50.

Via een wandelpad door het bos kom je langs deze zandvlakte.

Veel paddestoelen gezien… We hebben zelf ook paddo’s in onze voortuin.

We zijn al wel eens verdwaald bij het volgen van een route. Volg de blauwe paaltjes, en dan houden de paaltjes opeens op. Maar op de verharde weg hadden ze volgnummers geplaatst, best handig.

Je ziet ze steeds vaker, ook hier in Borgerswold heb je een zogenaamd ‘boomkroonpad’. Ik heb geen hoogtevrees, maar sta niet te trappelen om hieraan deel te nemen. 😉

Hier koffie met gebak en achter in de zaak bleek een nostaligisch kookmuseum te zitten.

Een ouderwets kookstel met oven.

Gelukkig hoeven we tegenwoordig niet meer met de hand te wassen…

Ouderwetse verpakkingen, ik blijf het mooi vinden.

Twee koffiemolens en een ouderwetse telefoon.

Het kleinste huisje van Kampen

Het ‘kleinste huisje in Kampen’ is al sinds jaar en dag een bezienswaardigheid. Het huisje is slechts 1,4 meter breed en 4,5 meter diep. Het is vermoedelijk in de zeventiende eeuw gebouwd. Ondanks de beperkte ruimte heeft het huisje al eens onderdak geboden aan een gezin met vijf kinderen. Reden genoeg om het huisje te bezoeken.

We werden verwelkomd door de 80-jarige mevrouw Knul. Dankzij haar heeft het huisje, dat al enige tijd leegstond, weer een bestemming gevonden. Nadat het huisje onbewoonbaar was verklaard, voelde zij zich geroepen om het in stand te houden. In 1990 klopte ze bij Stichting Stadsherstel aan om het te laten opknappen. Twee jaar later is het huisje gerestaureerd en kreeg mevrouw Knul toestemming om het huisje in te richten als museum. Er zijn vele spullen uit grootmoeders tijd te vinden. We keken onze ogen uit. Niet alleen vanwege de vele ouderwetse spullen, maar ook gezien de beperkte ruimte. Ooit hebben hier zeven mensen gewoond.
In september vorig jaar kreeg mevrouw Knul een zilveren legpenning uitgereikt, als waardering voor haar goede werk en inzet.
Mevrouw Knul vindt het jammer dat ze nog geen opvolger heeft kunnen vinden. Ze is bang dat het huisje én de kostbare inhoud alsnog tot verval komen.
Dingen gaan voorbij. Mooie verhalen niet. Die gaan van generatie naar generatie. Het is te hopen dat er nog een opvolger komt voor het beheer van het kleinste huisje van Kampen. We gaven mevrouw Knul een kleine donatie en een bloemetje, dat nu in het huisje staat.

Bij The Read Shop in Kampen kunt u een bezoekje aan het huisje regelen. Daar wordt mevrouw Knul gebeld, zij woont vlakbij.

(geschreven in 2015)

De koe van Kampen

We brachten een bezoek aan Kampen, één van de hanzesteden in de provincie Overijssel. Een heerlijke plaats met vele bezienswaardigheden.

Kampen ligt aan de IJssel en op zo’n warme dag is het extra lekker om even op een steiger aan het water te zitten.

Ik hou vooral van een ouderwetse bouwstijl, moderne panden kom je hier nauwelijks tegen.

De koe van Kampen, hij hangt aan de Nieuwe Toren. Volgens de legende om het gras weg te grazen.

Wie hijst nu aan een strop
Een Koe de toren op
Om humusgras te vreten?
Dat deed de Kamperraad
Na lang en wijs gepraat
Die Koe heeft het geweten!
’t Verhaal werd, naar zijn aard
Bij “stukjes” ingeschaard
Die “Kamper Uien” heten.

Even uitzoomen om de Nieuwe Toren in zijn totaal te kunnen zien…

Nostalgische muuropschriften:

Theologisch universiteitsgebouw:

De Koornmarktspoort (met de IJssel op de achtergrond)

De Cellebroederspoort, hier bleek een mooi park achter te liggen.

Een bijzonder kleurrijk park.

Een ‘proeflokaal’, genoemd naar de Stomme van Kampen.

Binnenkort een blogje over het Kleinste huisje van Kampen. Die bezochten we twee jaar geleden.