Appelscha

Gisteren was het prachtig weer en het leek ons leuk om even weer een bezoekje te brengen aan Appelscha. Deze plaats ligt vlakbij de grens van Friesland en Drenthe.

Op de boerenstreekmarkt is er voor elk wat wils. Ik kocht twee boeken voor 1 euro 50.

Via een wandelpad door het bos kom je langs deze zandvlakte.

Veel paddestoelen gezien… We hebben zelf ook paddo’s in onze voortuin.

We zijn al wel eens verdwaald bij het volgen van een route. Volg de blauwe paaltjes, en dan houden de paaltjes opeens op. Maar op de verharde weg hadden ze volgnummers geplaatst, best handig.

Je ziet ze steeds vaker, ook hier in Borgerswold heb je een zogenaamd ‘boomkroonpad’. Ik heb geen hoogtevrees, maar sta niet te trappelen om hieraan deel te nemen. 😉

Hier koffie met gebak en achter in de zaak bleek een nostaligisch kookmuseum te zitten.

Een ouderwets kookstel met oven.

Gelukkig hoeven we tegenwoordig niet meer met de hand te wassen…

Ouderwetse verpakkingen, ik blijf het mooi vinden.

Twee koffiemolens en een ouderwetse telefoon.

Het kleinste huisje van Kampen

Het ‘kleinste huisje in Kampen’ is al sinds jaar en dag een bezienswaardigheid. Het huisje is slechts 1,4 meter breed en 4,5 meter diep. Het is vermoedelijk in de zeventiende eeuw gebouwd. Ondanks de beperkte ruimte heeft het huisje al eens onderdak geboden aan een gezin met vijf kinderen. Reden genoeg om het huisje te bezoeken.

We werden verwelkomd door de 80-jarige mevrouw Knul. Dankzij haar heeft het huisje, dat al enige tijd leegstond, weer een bestemming gevonden. Nadat het huisje onbewoonbaar was verklaard, voelde zij zich geroepen om het in stand te houden. In 1990 klopte ze bij Stichting Stadsherstel aan om het te laten opknappen. Twee jaar later is het huisje gerestaureerd en kreeg mevrouw Knul toestemming om het huisje in te richten als museum. Er zijn vele spullen uit grootmoeders tijd te vinden. We keken onze ogen uit. Niet alleen vanwege de vele ouderwetse spullen, maar ook gezien de beperkte ruimte. Ooit hebben hier zeven mensen gewoond.
In september vorig jaar kreeg mevrouw Knul een zilveren legpenning uitgereikt, als waardering voor haar goede werk en inzet.
Mevrouw Knul vindt het jammer dat ze nog geen opvolger heeft kunnen vinden. Ze is bang dat het huisje én de kostbare inhoud alsnog tot verval komen.
Dingen gaan voorbij. Mooie verhalen niet. Die gaan van generatie naar generatie. Het is te hopen dat er nog een opvolger komt voor het beheer van het kleinste huisje van Kampen. We gaven mevrouw Knul een kleine donatie en een bloemetje, dat nu in het huisje staat.

Bij The Read Shop in Kampen kunt u een bezoekje aan het huisje regelen. Daar wordt mevrouw Knul gebeld, zij woont vlakbij.

(geschreven in 2015)

De koe van Kampen

We brachten een bezoek aan Kampen, één van de hanzesteden in de provincie Overijssel. Een heerlijke plaats met vele bezienswaardigheden.

Kampen ligt aan de IJssel en op zo’n warme dag is het extra lekker om even op een steiger aan het water te zitten.

Ik hou vooral van een ouderwetse bouwstijl, moderne panden kom je hier nauwelijks tegen.

De koe van Kampen, hij hangt aan de Nieuwe Toren. Volgens de legende om het gras weg te grazen.

Wie hijst nu aan een strop
Een Koe de toren op
Om humusgras te vreten?
Dat deed de Kamperraad
Na lang en wijs gepraat
Die Koe heeft het geweten!
’t Verhaal werd, naar zijn aard
Bij “stukjes” ingeschaard
Die “Kamper Uien” heten.

Even uitzoomen om de Nieuwe Toren in zijn totaal te kunnen zien…

Nostalgische muuropschriften:

Theologisch universiteitsgebouw:

De Koornmarktspoort (met de IJssel op de achtergrond)

De Cellebroederspoort, hier bleek een mooi park achter te liggen.

Een bijzonder kleurrijk park.

Een ‘proeflokaal’, genoemd naar de Stomme van Kampen.

Binnenkort een blogje over het Kleinste huisje van Kampen. Die bezochten we twee jaar geleden.

De boel de boel

Af en toe is het goed om even uit je vertrouwde wereld te zijn. Vooral als je vanuit huis werkt is het fijn om de batterijen op een andere plek op te laden. Thuis is er namelijk altijd wel wat te doen. Nu ben ik niet iemand die wegloopt voor welk huishoudelijk klusje dan ook, maar ik merk wel dat ik het lekker vind om af en toe even de boel de boel te laten. Ik kan mijn werk niet op een laptop doen, dus dan ben ik ook even helemaal vrij als ik de deur van ons huis achter me dichttrek.

We logeerden in een rustige wijk in Rotterdam en deden eigenlijk niets anders dan lezen, muziek luisteren, films kijken en een stukje wandelen en fietsen. Zaterdag maakten we een fietstocht langs de Bergsche Plassen. Het was koud maar toch lekker weer en toen we eenmaal voorbij het drukke verkeer waren, konden we genieten van de tocht langs water en molens.

Gistermiddag reden we weer terug richting het noorden. We lunchten in het Noord-Hollandse Laren. Altijd mooi om een tussenstop te maken, zodat je de benen kunt strekken, even kunt eten en een nieuwe plek kunt bezichtigen.

Onderweg was het prima weer, je kon wel merken dat het eenmaal noordwaarts weer wat witter begon te worden. Toen we Veendam naderden, zaten we opeens in een erg dikke mist. Blij dat we nog maar een klein stukje hoefden te rijden, want in de mist rijden is geen pretje…

De Prinsenmolen in Rotterdam

De Coeswaerde in Laren

Delft

Het is bijna niet voor te stellen dat het nog maar twee dagen geleden is dat de eerste schaatsmarathon van het jaar in het Groningse Noordlaren is gehouden. Hier in Rotterdam ligt geen vlokje sneeuw. We hebben gister niet alleen heel wat kilometers afgelegd; het is net alsof we terug in de tijd zijn gegaan. Vandaag was het mooi helder weer, net zoals bijna een maand geleden toen we in Dokkum waren. 

Vandaag brachten we een bezoek aan Delft. Geïnspireerd door de vele LP’s en CD’s van mijn zwager kon ik het niet laten om de drie platenzaken die Delft rijk is te bezoeken. Uiteindelijk een verzamel-CD gekocht van 10CC, een band waar ik laatst een boeiende documentaire van zag op TV. Gevarieerde muziek en creatieve composities met veel melodie. 

Ook kocht ik een album van de Peter de Wit creatie Sigmund. Ik ben een stripliefhebber en was dus even stil toen ik hoorde dat Jan Kruis was overleden. Een aantal jaren terug werd er een mooie expositie van hem gehouden in het Groninger stripmuseum. Hij bedacht en tekende de overbekende stripreeks “Jan, Jans en de kinderen” en kon ook heel mooi schilderen. Een groot talent.

Heerlijk gegeten in het voormalige postkantoor, wat nu is omgebouwd tot een restaurant. Een plate met zes gerechten: pompoensoep, witlofsalade, teriyaki zalm, aardappelpuree, wildstoofpotje en quiche. Dankzij de iPhone de weg weer terug naar de auto gevonden. We waren anderhalf jaar niet in Delft geweest, maar ze zijn nog steeds druk bezig met werkzaamheden. Wel een prachtig historisch stadscentrum met mooie gebouwen, kerken en grachten.

Delft