Cijfers

Door de zogenaamd vooruitstrevende technologie kan tegenwoordig alles in cijfers uitgedrukt worden en dat levert heel veel kromme informatie op. Zo hoor je in de media vaak dat er allerlei cijfers gedaald of gestegen zijn (koopkracht, werkeloosheid, huizenverkoop) maar dat zijn over het algemeen gemiddelden. Maar als je buurman loonsverhoging krijgt en jij niet, is de koopkracht gemiddeld dus gestegen zonder dat jij daar profijt van hebt. Zo kan het best zijn dat als je leest dat de werkloosheid ergens is gedaald, dat dit komt doordat er mensen zijn overleden, verhuisd of dat hun maximale WW-periode is afgelopen.

Cijfers en gemiddelden zeggen niets over het welzijn van mensen. Zo maak je mij niet wijs dat er iemand is gebaat bij zoveel werkdruk in de zorg; daar draait het alleen maar om cijfers en geld en niet meer om mensen. Toen ik oma’s ongebruikte medicijnen (ter waarde van duizenden euro’s) bij de apotheek inleverde, kreeg ik te horen dat deze allemaal vernietigd worden. Geldverspilling van de ergste soort. Vooral als je nagaat dat er ergens iemand een toilet in 90 seconden moet schoonmaken, omdat een computer heeft uitgerekend dat dit kostendekkend is.

Waarom moest mijn oma 6 uur op een brancard liggen en wilden ze haar liever niet in het ziekenhuis opnemen? Niet alleen om de kosten, maar ook omdat het ziekenhuis het sterftecijfer zo laag mogelijk wil houden.

Pakweg twintig jaar geleden was het doodnormaal als iemand van 55 jaar met de VUT ging. Nu lees ik dat mensen in die categorie, ‘ouderen’, de maatschappij geld kosten omdat ze niet aan het werk zijn. Alsof die mensen daar zelf voor hebben gekozen. Door alle automatisering zijn veel banen overbodig geworden en is het zelfs als 40-plusser al moeilijk om een vaste aanstelling te vinden.

Vrijwilligerswerk doen is een goede zaak, behalve als het gaat om werk wat eerder gedaan werd door een betaalde kracht. Triest is het verhaal van 3 mensen die ontslag kregen bij PostNL in het sorteercentrum in Kolham en hun banen vervolgens overgenomen zagen worden door bijstandgerechtigden. 1 van hen solliciteerde op dezelfde baan die hij op dat moment GRATIS deed en werd afgewezen. Als reden werd gegeven dat hij niet in aanmerking kwam voor een baan omdat hij eerst het bijstandstraject moet afwerken.

Het is een kromme wereld als er met de vingers naar de mensen wordt gewezen. Mensen willen best werken, maar op het moment dat betaald werk verdwijnt dan wordt het hoognodig tijd voor een basisinkomen. Want als de grootste categorie van de mensen zonder werk (en geld) zit dan valt er namelijk niets meer uit te rekenen.

Gezelschapsspelletjes

Toen ik twee weken geleden tegen een 25-jarige knul zei dat ik op mijn 35e al zo goed als afgeschreven was voor de arbeidsmarkt, zag ik zijn gezicht betrekken. Ook al overdreef ik een beetje toen ik dat gegeven als een reden gaf om kleine zelfstandige te worden; het was wel het gevoel dat ik kreeg na de zoveelste afwijzing. Maar zo nu en dan kijk ik uit nieuwsgierigheid nog wel eens of er vacatures zijn en dan valt het me op dat de gestelde eisen niet alleen meer over het werk zelf gaan. Stiekem wordt er ook gekeken of iemand in een ‘team’ past en of hij of zij het ziet zitten om op vrijdagmiddag ‘ongedwongen’ een potje te tafelvoetballen of te biljarten. Van zoveel gezelligheid op het werk keert mijn maag zich om.

Op de website van een reclamebureau waar ik laatst contact mee had, staat het verslag van een feest dat ze onlangs hadden. Een foto van hun deelname aan een ‘real life game’, compleet met malle pakken en helmen op en ze schoten op elkaar met speelgoedwapens. “Het was supervet” staat er te lezen. Noem mij een zuurpruim, maar voor geen geld zou ik aan zoiets meedoen. Dit heeft helemaal niets met werken te maken en als dit onder ‘teambuilding’ valt zie ik er al helemaal geen heil in. Je collega’s hoeven geen vrienden te zijn. Ik werkte in het verleden prima samen met mensen waar ik totaal geen band mee had.

Tegenwoordig moet alles altijd maar gezellig zijn en o wee als er zich een zuurpruim onder het personeel bevindt. Voordat diegene het weet wordt ie afgeserveerd omdat er ‘geen klik’ meer is of omdat er een ‘verschil in visie’ is. Hardop zeggen dat je vooral werkt voor het geld is ook een taboe, want volgens sommigen is werk zo zaligmakend dat ze het desnoods gratis en 24 uur per dag zouden willen doen. Pas als ze na een tijd weer van hun burn-out bekomen zijn, denken ze er opeens anders over. Of staan ze weer in de startblokken om dezelfde fouten opnieuw te maken.

Iemand een ‘baas’ noemen zou ouderwets zijn, net zoals het begrip hiërarchie zijn beste tijd heeft gehad. Maar de man die met een glimlach op zijn gezicht zegt ‘dat we het allemaal samen moeten doen’ kan jou er zo uit knikkeren. Dus een beetje afstand houden is helemaal niet zo onverstandig. Door al die gezelschapsspelletjes op het werk kunnen mensen dat wel eens vergeten.

Welke collega’s?

Smart of dumb?

Laatst sprak ik iemand die nog niet in het bezit was van een smartphone. Hij zag het nut er niet van in en zweerde bij zijn dumbphone. Nou is het ook absoluut waar dat je meestal niets mist als je het nooit hebt gehad. Om die reden heeft het ook jaren geduurd voordat ik zelf een iPhone kocht. Maar ook de hoge aanschafprijs van 400 euro zorgde ervoor dat ik er eerst een paar nachtjes over ging slapen in plaats van mij ’s ochtends vroeg tussen de hongerige wolven voor de Apple Store te begeven. De wetenschap dat een smartphone meer een zakcomputer is dan een telefoon trok me uiteindelijk over de streep, want het leek me handig om voor kleine handelingen niet steeds de iMac op te hoeven starten.

Voor de jeugd is het inmiddels zo vanzelfsprekend om een smartphone op zak te hebben dat ze waarschijnlijk liever hun broertje of zusje zouden willen inruilen dan hun favoriete apparaatje. Ik zag laatst een pubermeisje onhandig haar fiets parkeren terwijl ze haar phone in haar hand had en moest denken aan mijn opa, die altijd een brandende sigaret bij zich had terwijl hij aan het klussen was. Handig is het niet en op mij komt het even verslavend over als roken, maar goed.

IMG_1346Dat niet alleen een groot deel van de jeugd verslaafd is aan hun smartphone, bleek zaterdag uit een artikel van een dagbladjournalist. Hij had zijn mobiele gebruik gemeten met behulp van een app en kwam tot de conclusie dat hij wel twee uur per dag besteedde aan het checken van zijn statussen op Feestboek en Twieter. Al zijn dagelijkse handelingen onderbrak hij door gelijk te reageren op de meldingen van zijn telefoon. Zijn vrienden en vriendin kregen het gevoel dat ze er niet meer toe deden en nu wil hij zijn verslaving onder handen nemen.

Opvallend vond ik dat er in zijn artikel stond dat mensen als Steve Jobs hun kinderen weghielden van mobiele apparaten. Stel je voor dat ze eraan verslaafd zouden raken…

Ik vind zowel mijn iPhone als iPad erg handig, maar gebruik ze met mate. Af en toe zet ik alles uit en dat vind ik heerlijk. Sommige mensen kunnen zichzelf niet bedwingen en gaan over tot hardere maatregelen: ze heffen hun Feestboek account op en kopen weer een dumbphone. Binnenkort verschijnt de nieuwe versie van een oude klassieker, de Nokia 3310. Misschien dat een categorie mensen de telefoon aanschaffen en de smartphone weg doen. En dan is het cirkeltje weer rond.

Volgens mij is de kunst vooral om de baas te blijven over je smartphone in plaats van andersom. Niet teveel apps gebruiken die meldingen geven (en stiekem in de bestanden op je telefoon kunnen loeren) en af en toe gewoon uitzetten. Dan is het stil. Net als vroeger.

Milieu

Gister stemde ik op een partij die het opneemt voor natuur en milieu (PvdD) en al een tijdje vraag ik me af of ik zelf wel milieubewust bezig ben. Ondanks dat het altijd beter kan scoor ik toch wel een aantal punten als je nagaat dat ik:

  • thuis werk en dus weinig gebruik hoef te maken van de auto.
  • bij boodschappen in principe altijd de benenwagen pak of de fiets.
  • minder vlees eet en zo weinig mogelijk eten weggooi.
  • sinds mijn printer kaduuk is eigenlijk nauwelijks meer iets print, alleen het noodzakelijke.
  • geen overbodige spullen meer koop en liever een bezoekje breng aan een winkel of markt die tweedehands spullen verkoopt.

IMG_1346Ik probeer in elk geval mijn best te doen, al krijg je soms het idee dat de mensheid een behoorlijke puinhoop van planeet Aarde heeft gemaakt. Dat je defecte apparaten beter kunt vervangen dan repareren is eigenlijk een schande en daar zouden onze voorouders behoorlijk van opkijken.

Wat mij betreft mogen ze smartphones, tablets en laptops nog veel duurder maken, want dan wordt er misschien niet zo nonchalant mee omgegaan. Laatst was ik op een verjaardagsfeest en toen maakte iemand een opmerking over mijn ‘oude smartphone’. Blijkbaar is het opvallend dat ik al vier jaar een iPhone 4 heb, die het overigens nog steeds prima doet. Een aantal op het feest hadden in die vier jaar evenveel telefoons versleten en sommige waren zelfs onverkoopbaar geworden omdat ze het nauwelijks meer deden.

Wat dat betreft gruwel ik van het woordje ‘koopkracht’ dat te pas en te onpas door welke politieke partij dan ook wordt gebruikt. Want als het op den duur écht weer beter met de economie gaat, dan hoop ik niet dat er weer een consumptie-explosie komt. Daar is het milieu niet bij gebaat. En wij zelf ook niet.

Bescheidenheid

Ik was weer eens aan het netwerken, deze keer bij een vrouwenclub. Ik was, op 1 na, de enige aanwezige man. Een woeste vrouw klom op het podium en zei dat we in een mannenwereld leven en dat vrouwen te onzeker zijn. Ze pleitte voor meer vrouwen in topfuncties en alle aanwezige dames luisterden vol aandacht. Als het aan haar lag, zouden vrouwen een soort mannen moeten worden. Meer zelfvertrouwen uitstralen, meer werkuren draaien en topfuncties bekleden. Waarom iemand, man of vrouw, überhaupt een topfunctie zou willen hebben ontgaat mij sowieso. Alsof dat soort posities ‘zomaar’ te bereiken zijn en alsof het leuk is om zoveel verantwoordelijkheid te dragen en overuren te maken.

“Sommige vrouwelijke ondernemers zeggen dat ze een ‘bedrijfje’ hebben maar cijferen zichzelf daarmee volledig weg.” Kan best, maar ik vind het als eenmansputter ook vaak lachwekkend om te zeggen dat ik een ‘bedrijf’ heb, terwijl ik bij dat woord eerder moet denken aan een pand met een aantal werknemers. Dat je als zzp-er formeel een ‘bedrijf’ hebt, is alleen maar handig voor de belastingdienst zodat zij weten in welke categorie jij valt. Ik vind het zeker geen schande om hardop te zeggen dat ik een ‘bedrijfje’ heb, omdat dat gewoon de realiteit is. Het heeft niets te maken met bescheidenheid, maar ik vind mijn eigen toko toch heel wat anders dan een Ikea of MediaMarkt. Ik bedoel maar te zeggen dat het helemaal niet zo raar is om het woord ‘bedrijfje’ te gebruiken in plaats van ‘bedrijf’.

Je zou het ook kunnen omdraaien. Ik bewonder vrouwen juist om diezelfde bescheidenheid, want mannen doen zich (zeker in een groep) vaak beter en succesvoller voor dan ze in werkelijkheid zijn. Soms kan ik mijn gezicht met moeite in een plooi houden wanneer een soortgenoot staat te brallen over zijn geweldige prestaties, terwijl ik er geen bal van geloof.

Als iemand bescheiden is, betekent dat niet gelijk dat diegene naar een assertiviteitscursus moet. Of het nu een man of vrouw is. Maar wat dit punt aangaat, kunnen mannen zeker iets leren van vrouwen.