Kurk of schroefdop

De man van de slijterij keek ons verbaasd aan toen mijn vrouw vertelde dat we normaal wijn uit een fles met schroefdop drinken. Hij had vast wel door dat we groentjes zijn en niet lang geleden nog slobberwijn dronken: zoete witte wijn die zo gemakkelijk naar binnen glijdt alsof het frisdrank is. We waren overgestapt naar droge witte wijn en fruitige rode wijn. Die dag kochten we een fles Chianti Classico uit 2010. Ik heb ooit in die streek in Toscane vlakbij een wijnboerderij gelogeerd maar geen druppel alcohol gedronken. De eigenaar van ons logeeradres liet wel zien hoe de wijn werd gemaakt, maar om eerlijk te zijn had ik meer oog voor het met druivenranken en cypressen versierde Toscaanse landschap dan voor al die vaten en ketels.

We hadden vorig jaar tijdens onze huwelijksreis op Sicilië voor het laatst een flesje wijn geslacht. Er stond een fles rood voor ons klaar in ons appartement, maar een kurkentrekker was nergens te vinden. We hadden niets te drinken en het water uit de kraan smaakte niet lekker. We besloten om de volgende dag gelijk een kurkentrekker te kopen en gingen met een dorstig gevoel naar bed.

De fles met Siciliaanse wijn ontkurkten we zonder problemen. Maar de Chianti liet zich niet kennen. We draaiden de spiraal helemaal in de kurk, mijn vrouw hield de fles vast terwijl ik met alle kracht de kurk uit de fles probeerde te krijgen. Er gebeurde niets. De kurk in de fles duwen zou een optie kunnen zijn, maar zelfs dat lukte niet. Na minutenlang gehannis en geworstel gebeurde er toch een wonder. Met de laatste kracht in mijn lijf en na een enorme knal konden we eindelijk twee gevulde glazen op tafel zetten. Proost. Best lekker, zo’n Chianti.

Een week later waren we in een wijnzaak in Bergen en daar werd ons verteld dat een fles wijn met kurk heus niet beter is dan eentje met een schroefdop. Volgens de winkelier gaat kurk er na verloop van tijd zelfs uit. Dat scheelt weer.

De man van de slijterij zei dat onze kurkentrekker waarschijnlijk ongeschikt is. Er moet minstens een breinaald in de spiraal passen. De kurkentrekker uit Sicilië hadden we in een souvenierswinkel gevonden. Laatst een tweetrapskurkentrekker gekocht, daar kregen we een andere fles wijn met iets minder moeite mee open. Maar goed, doe mij maar een fles met een schroefdop…

Lekker bakkie

De cafetière en de percolator

We zijn vorig jaar op vakantie in Italië geweest en dronken daar regelmatig een heerlijke bak cappucino of espresso. Eenmaal weer terug in Nederland stak de filterkoffie er een beetje bleekjes bij af, reden dat we op zoek gingen naar manieren om de Italiaanse kwaliteit te benaderen. Zonder een dure koffiemachine te kopen. 

We kochten een percolator, een ouderwets pruttelketeltje waarmee we een lekker bakkie kunnen zetten. Opgeschuimde melk erop en je waant je in Italië. Bijna. Na een tijdje gingen we ons koffiezetapparaat toch weer vaker gebruiken, de macht der gewoonte, maar dan wel met dezelfde verfijnde koffievariant als die we in de percolator gebruikten.

Mijn vrouw opende haar praktijk aan huis en kwam op het idee om een cafetière aan te schaffen. Grove koffie, pas gekookt water erop, even laten staan en tenslotte met een zeef de koffieprut naar onderen drukken. Gaat ook prima. Voordeel is dat je eigenlijk alleen een waterkoker nodig hebt en het koffie maken op zich niet in een apparaat gebeurt maar in een kan met filter.

Een lekker bakkie met een krantje en dan heb ik een heerlijke zaterdagmorgen 😉

Uitgedroogd

Onze droger heeft het een maand geleden begeven en eigenlijk waren we het er gelijk over eens: weg met dat ding. Het schijnt behoorlijk wat energie te kosten om zo’n apparaat te laten draaien. We gebruikten hem niet voor alles, maar wel voor de witte was. Die hangen we nu gewoon ouderwets op een wasrekje op. Alles voelt een beetje ruwer aan (vooral de handdoeken). We hebben al eens wasverzachter gebruikt, maar van dat parfumluchtje moest ik niesen. Nu ben ik er wel aan gewend dat ik me iets minder fanatiek moet afdrogen zonder mijn lichaam open te halen 😉

Het is een raar idee om een defect apparaat te koop aan te bieden, maar een handige klusser kan er misschien nog iets mee. Wellicht zijn er nog losse onderdelen te gebruiken. Vorig jaar heb ik mijn oude printer voor vijf piek verkocht. Hij drukte niet meer goed af, maar de koper zei dat hij er nog wel raad mee wist. Sommige mensen hebben het talent om haperende machines weer aan de praat te krijgen en dan hebben zij voor een prikje iets waar ik graag van af wil.

Ik had de advertentie voor de droger nog maar net op Marktplaats gezet, of er was al een reactie. Diegene bood 20 euro. Leek mij een prima deal. Een paar uur later kwam hij met zijn vrouw langs om de droger in de auto te laden. Hij zei dat hij dit wel vaker deed.  Kapotte apparaten repareren en weer doorverkopen. Heb ik geen problemen mee. Ieder zijn hobby en zo hebben wij weer wat meer ruimte in onze berging.

Klop, klop

Vanmorgen is oma haar gootsteen weer ontstopt. Haar zwanenhals zat helemaal dicht en dat had voor een waterbad gezorgd in het eromheen liggende keukenkastje. Ik trof oma’s thuishulp bij de supermarkt en die vertelde dat ze tegen de loodgieter had gezegd dat ze maar nooit meer jus in de gootsteen moest laten lopen. Dit leek hem een goed plan. Zoiets zou ze nooit aan mij toegeven. Ik weet niet anders dan dat de gootsteen altijd uit zichzelf verstopt raakt. En dat al haar buren daar last van hebben. Dat het dus niet aan haar ligt.

Ik vroeg oma’s thuishulp of ze wist dat oma ’s nachts bij mensen aanbelde. Toen de huismeester mij dit een paar weken geleden vertelde kon ik dit niet geloven. De thuishulpdame ook niet. “Eens in de zoveel tijd wordt er zoiets geroepen in het bejaardentehuis,” zei ze, “elke keer is er weer een andere zondebok.”
Ik vond het al een straf verhaal. Zo sociaal is oma niet en voor zover ik weet is ze nog niet dement. Ik zie haar niet zo snel midden in de nacht uit bed kruipen en in pyjama op de gang lopen. Je weet het natuurlijk nooit. Maar de thuishulpdame zei dat ze eerst maar eens voor bewijs moesten zorgen. Want anders is het niet hard te maken.

Dit werpt ook een ander licht op wat er twintig jaar geleden over mijn oudtante beweerd werd. Ze zou naakt over de gang hebben gelopen en bij een buurvrouw in bed zijn gekropen. Ik nam destijds klakkeloos aan dat dit de waarheid was. Maar oma’s mantra is altijd dat iedereen zoveel zit te kletsen en het zou in dit geval best kunnen dat ze gelijk heeft.

Gootsteen

Langzamerhand raak ik er aan gewend dat ik tijdens ons koffie-uurtje bij oma haar gootsteen hoor borrelen. Waarschijnlijk heeft ze weer overgebleven jus en vet door de afvoer gegooid, zodat de boel weer langzaam aan het dichtslibben is. Een aantal jaren terug zat het zo vast dat ik een rioleringsbedrijf moest bellen. De loodgieter concludeerde niet alleen dat de boel muurvast zat, maar dat oma ook ladingen ontstopper had gebruikt. Iets wat ze zelf ontkende.

Ik als kleinzoon mag daar niets van zeggen. Zo had ik een keer het lef om te beginnen over een eerder incident in haar vorige huis. Met man en macht probeerden de loodgieters wat leven in de brouwerij te krijgen. Iets dat na lang spoelen lukte. Oma had zich erover beklaagd. Wat hadden ze een rommel gemaakt. Die kerels lopen zomaar met vieze voeten naar binnen en het hele achterhuis was vies. Dat zij al jarenlang hele ladingen vet en rotzooi door de gootsteen gooide mocht geen naam hebben. Ik had ongelijk en het lag aan de leidingen onder het huis. Alle buren hadden er ook last van. Bij navraag bleek dat niet zo te zijn.
Vanmorgen kwam ik de oude werkster van mijn oudtante tegen. Zij woonde dik twintig jaar geleden in de aanleunwoning recht tegenover waar mijn oma nu woont. Samen met de werkster haalde ik wat herinneringen op. We konden natuurlijk niet om haar dementie heen. Heel langzaam werd het duidelijk dat ze allerlei rare fratsen aan het uithalen was. Zo had ze een keer soep in de gootsteen laten lopen. Wat niet door het roostertje kon, zoog ze op … met een stofzuiger! 
Oude mensen en gootstenen, een gevaarlijke combinatie!