Kurk of schroefdop

De man van de slijterij keek ons verbaasd aan toen mijn vrouw vertelde dat we normaal wijn uit een fles met schroefdop drinken. Hij had vast wel door dat we groentjes zijn en niet lang geleden nog slobberwijn dronken: zoete witte wijn die zo gemakkelijk naar binnen glijdt alsof het frisdrank is. We waren overgestapt naar droge witte wijn en fruitige rode wijn. Die dag kochten we een fles Chianti Classico uit 2010. Ik heb ooit in die streek in Toscane vlakbij een wijnboerderij gelogeerd maar geen druppel alcohol gedronken. De eigenaar van ons logeeradres liet wel zien hoe de wijn werd gemaakt, maar om eerlijk te zijn had ik meer oog voor het met druivenranken en cypressen versierde Toscaanse landschap dan voor al die vaten en ketels.

We hadden vorig jaar tijdens onze huwelijksreis op Sicilië voor het laatst een flesje wijn geslacht. Er stond een fles rood voor ons klaar in ons appartement, maar een kurkentrekker was nergens te vinden. We hadden niets te drinken en het water uit de kraan smaakte niet lekker. We besloten om de volgende dag gelijk een kurkentrekker te kopen en gingen met een dorstig gevoel naar bed.

De fles met Siciliaanse wijn ontkurkten we zonder problemen. Maar de Chianti liet zich niet kennen. We draaiden de spiraal helemaal in de kurk, mijn vrouw hield de fles vast terwijl ik met alle kracht de kurk uit de fles probeerde te krijgen. Er gebeurde niets. De kurk in de fles duwen zou een optie kunnen zijn, maar zelfs dat lukte niet. Na minutenlang gehannis en geworstel gebeurde er toch een wonder. Met de laatste kracht in mijn lijf en na een enorme knal konden we eindelijk twee gevulde glazen op tafel zetten. Proost. Best lekker, zo’n Chianti.

Een week later waren we in een wijnzaak in Bergen en daar werd ons verteld dat een fles wijn met kurk heus niet beter is dan eentje met een schroefdop. Volgens de winkelier gaat kurk er na verloop van tijd zelfs uit. Dat scheelt weer.

De man van de slijterij zei dat onze kurkentrekker waarschijnlijk ongeschikt is. Er moet minstens een breinaald in de spiraal passen. De kurkentrekker uit Sicilië hadden we in een souvenierswinkel gevonden. Laatst een tweetrapskurkentrekker gekocht, daar kregen we een andere fles wijn met iets minder moeite mee open. Maar goed, doe mij maar een fles met een schroefdop…

Smerig

Vanmorgen was ik al om tien over acht bij de tandarts voor mijn halfjaarlijkse controle. Meestal is dat niet zo spannend; een beetje tandsteen verwijderen, een korte check en ik kan weer naar huis. Maar een jaar geleden raadde mijn tandarts me aan om tijdelijk een lichte tandartsverzekering te nemen. Er moesten twee oude vullingen vervangen worden. De eerste is in mei vervangen en de tweede vandaag.

De oude, witte vullingen waren later aangebracht dan de lelijke, donkergrijze die ik ook heb. Die laatste zijn dus wel beter bestand tegen de eh… tand des tijds.

De tandarts en de mondhygiëniste waren tevreden over mijn gebit. Ik poets goed en gebruik regelmatig een tandenstoker. Niet iedereen is zo zuinig op zijn gebit. Laatst was er een cliënt geweest die vreselijk uit zijn mond stonk én zijn tanden al zes weken niet had gepoetst. De assistente vertelde dat hij die weken op vakantie was geweest en zijn tandenborstel was vergeten. Met alle gevolgen van dien.

Onhandig

Mijn oud-collega W. stak nooit onder stoelen of banken dat hij me soms onhandig vond. “Als je Michel met een schroevendraaier ziet lopen, dan gaat er iets kapot!” In de loop der jaren ben ik iets handiger geworden, maar af en toe haal ik nog steeds rare fratsen uit.

Zoals een spliksplinternieuwe voorband na 3 dagen aan gort rijden bijvoorbeeld. Vorige week gooide ik een bak koffie om, die niet alleen over maar ook van de tafel afdrupte, bovenop een bibliotheekboek van Thomas Verbogt. Dikke druipvlekken langs de pagina’s. Met een schuldgevoel naar de bieb en bekend dat het mijn schuld was dat het boek verminkt was. Het gaf niks, zei de bibliothecaresse; ze was allang blij dat ik het eerlijk vertelde.

Vandaag probeerde ik de screenprotector van mijn vrouw haar telefoon opnieuw te plaatsen, omdat er een luchtbel onder zat. Je raadt het al: na loshalen kreeg ik hem niet meer goed vast, plus een groot aantal bobbels erbij. Zucht, toen maar weer een nieuwe besteld.

Expo “Gelukkig gezond”

In onze provinciehoofdstad is altijd wel iets leuks te doen. We gingen zaterdag naar het Universiteitsmuseum in Groningen om de expositie “Gelukkig gezond” te zien. Hier werd duidelijk dat de mens al eeuwen bezig is om grip te krijgen op de werking van het lichaam en gezondheid. Tot mijn verbazing werden er in vroegere tijden best veel mensen ouder dan honderd jaar. Maar door de vele babysterftes viel de gemiddelde levensverwachting lager uit.

Al in de Middeleeuwen dachten ze dat een goede gezondheid te bereiken is door matig te eten, voldoende te bewegen, een goede nachtrust en weinig stress te hebben. Als je je daaraan houdt kun je alleen door pure pech nog ziek worden.

Naast informatie over de kleur van urine, de lust van het ontlasten en het effect van de verbeterde hygiëne viel er ook wat te lezen over de verschillen in opvattingen tussen vroeger en nu. We proberen nu geen ziektes meer te verhelpen door aderlatingen te doen. Thee wordt niet meer gezien als ongezond. De paus geeft nu geen goedkeuring meer voor cocaïne in wijn (zie illustratie).

Na 1800 waren laboratoria en ziekenhuizen in opkomst en ging de nadruk meer op genezing liggen, in plaats van preventie. In onze tijd is dat gelukkig weer een beetje aan het omdraaien. Want voorkomen is nog altijd beter dan genezen. Al is het volgens mij nog steeds onmogelijk om met een maximale zekerheid 100 procent gezondheid te kunnen bereiken. Je moet ook een beetje geluk hebben en daarnaast je best maar proberen te doen om geen vervelende welvaartsziekte te krijgen.

Na de “Gelukkig gezond” expositie kwamen we in de nagemaakte spreekkamer van Aletta Jacobs, de eerste vrouwelijke arts. Als laatste zagen we zaken uit het voormalig anatomische museum. Embryo’s en baby’s op sterk water en diverse skeletten. Een interessant middagje!