5

Ik heb groot respect voor een ieder die in de gezondheidszorg werkt, want ik denk niet dat het altijd meevalt om geconfronteerd te worden met wonden, ziektes en allerlei aandoeningen. Ik heb er dan ook totaal geen moeite mee dat een arts die dagelijks levens redt een groot salaris heeft. Maar ik vind wel dat ze dan ook bij de les moeten blijven.

Mijn oma haar 'flubbertje'  zat er dinsdag nog steeds. Wel vertelde ze dat de huisarts inmiddels was geweest (op mijn verzoek). Tot mijn grote verbazing had hij gevraagd welke problemen ze aan haar navel had! Of zijn collega (die ik aan de lijn heb gehad) heeft mijn opmerkingen niet goed doorgegeven of hij heeft zelf twee namen door elkaar gehaald. Want een paar deuren verderop zat een vrouw met een pijnlijke navel en het is nog maar de vraag of hij daar wel langs is geweest.

Oma heeft een zorgmap waar de dames van de thuiszorg elkaar mee op de hoogte houden en de huisarts schreef erin dat hij een bijtend stofje had besteld, dat het 'flubbertje' zou moeten verstikken. Het ding eraf snijden zou te pijnlijk zijn, aangezien de huid van het ooglid erg dun is. Het is dus beter om het een paar keren per dag 'aan te stippen', zodat het bindweefseltje zwart wordt en er vanzelf afvalt.

Na een week 'aanstippen' blijkt dat het ding er nog steeds hangt. Oma zit er steeds aan te trekken, in de hoop dat het helpt. In eerste instantie vond ze het ding niet eens zo vervelend, maar door de belofte van de huisarts wil ze er nu ook echt graag vanaf. Om een enorm bloedbad te voorkomen heb ik haar aangeraden om er niet meer aan te komen.

De dames van de thuiszorg belden met de huisarts en toen bleek waar de fout zat: er was alleen aangestipt op de plek waar de verbinding tussen het weefseltje en de huid zit. Terwijl het hele ding (ongeveer 2 cm lang en een paar millimeter breed) aangestipt had moeten worden. Zucht. Je zou toch denken dat dit wel eens vaker voorkomt bij oude mensen en dat ze dan weten hoe ze ermee aan moeten.

3

Rondleiding EDCGistermiddag bracht ik een bedrijfsbezoek aan een groothandel voor erotische artikelen. Ik keek mijn ogen uit. Ik verbaasde me niet alleen over het enorme magazijn en honderdtal werknemers, maar ook over de verbazingwekkende groei die ze hebben gemaakt. Tien jaar geleden startte de eigenaar met een webshop op zijn zolderkamertje en nu is het een groot bedrijf geworden met klanten over de hele wereld. Per dag worden er 2000 artikelen verkocht. 7 dagen per week. Een omzet van 15 miljoen euro per jaar. 8 webwinkels in totaal.

De eigenaar en zijn vrouw zijn de hele week met hun zaak bezig en hebben waarschijnlijk geen tijd voor hobby's of andere interesses. Je moet echt over een enorme passie beschikken om dat op de lange termijn vol te houden.

Na een welkomstwoord kregen we een rondleiding door het hele pand. Enorme kantoren met veel ruimte en licht, een fotostudio en grafische afdeling (uiteraard voor mij heel interessant) en een magazijn om 'u' tegen te zeggen. Bakken vol met artikelen waarvan ik het bestaan niet eens afwist.

Toen ik na afloop weer richting fiets wandelde, werd ik bijna omver gelopen door een vrouw die met een dildo rondliep. We kregen allemaal een goodiebag mee met allerlei 'spannende' dingen. Voor mij hoeft het niet zo, maar petje af voor de ondernemers en personeel dat zij in deze economische tijden zo'n succes weten te behalen.

Meer informatie over het bedrijf: www.edc-internet.nl

3

Narcissen voor het Veenkoloniaal Museum

Gistermiddag was het hier nogal regenachtig en dan is de verleiding groot om de hele dag binnen te blijven, daar waar het warm is, waar voldoende lectuur te vinden is en de muziek zachtjes op staat. Maar toch zijn we nog even een blokje om gegaan. Na een wandeling van een kwartiertje of drie voel je je toch een stuk meer opgefrist dan als je de hele dag binnen zit. Mooi om de narcissen op de bovenstaande foto te zien. De meeste krokussen waren geplet door de vele regen.

's Avonds draaide ik een album van Belle and Sebastian, een band uit Schotland, die ik tien jaar geleden op Lowlands heb zien optreden. Er stonden wel tien musici op het podium, maar het was het zachtste concert dat ik ooit heb gehoord. Meestal doe ik standaard mijn oordoppen in als ik naar een bandje ga, maar die waren niet nodig. (Later wel, toen ik naar Claw Boys Claw ging, maar dat terzijde)

Ik help een collega zzp-er met de aangifte van haar inkomstenbelasting. Ik heb dit vanmorgen voorbereid, alle cijfers in een overzicht verwerkt zodat ik het zelf kan terugvinden als we het woensdag gaan invullen. Zij doet ook wel eens iets voor mij en zo kun je elkaar een beetje helpen, nietwaar...

Tja ik spring van de hak op de tak, maar dat hoort nu eenmaal bij een logje in de categorie 'gebabbel'. 😉

5

Gister stemde ik op een partij die het opneemt voor natuur en milieu (PvdD) en al een tijdje vraag ik me af of ik zelf wel milieubewust bezig ben. Ondanks dat het altijd beter kan scoor ik toch wel een aantal punten als je nagaat dat ik:

  • thuis werk en dus weinig gebruik hoef te maken van de auto.
  • bij boodschappen in principe altijd de benenwagen pak of de fiets.
  • minder vlees eet en zo weinig mogelijk eten weggooi.
  • sinds mijn printer kaduuk is eigenlijk nauwelijks meer iets print, alleen het noodzakelijke.
  • geen overbodige spullen meer koop en liever een bezoekje breng aan een winkel of markt die tweedehands spullen verkoopt.

IMG_1346Ik probeer in elk geval mijn best te doen, al krijg je soms het idee dat de mensheid een behoorlijke puinhoop van planeet Aarde heeft gemaakt. Dat je defecte apparaten beter kunt vervangen dan repareren is eigenlijk een schande en daar zouden onze voorouders behoorlijk van opkijken.

Wat mij betreft mogen ze smartphones, tablets en laptops nog veel duurder maken, want dan wordt er misschien niet zo nonchalant mee omgegaan. Laatst was ik op een verjaardagsfeest en toen maakte iemand een opmerking over mijn 'oude smartphone'. Blijkbaar is het opvallend dat ik al vier jaar een iPhone 4 heb, die het overigens nog steeds prima doet. Een aantal op het feest hadden in die vier jaar evenveel telefoons versleten en sommige waren zelfs onverkoopbaar geworden omdat ze het nauwelijks meer deden.

Wat dat betreft gruwel ik van het woordje 'koopkracht' dat te pas en te onpas door welke politieke partij dan ook wordt gebruikt. Want als het op den duur écht weer beter met de economie gaat, dan hoop ik niet dat er weer een consumptie-explosie komt. Daar is het milieu niet bij gebaat. En wij zelf ook niet.

3

kraantjeVorige week vertelde oma tussen neus en lippen door dat haar water niet meer warm werd. Ze gaf me het gevoel dat eraan gewerkt werd en dat 'alle buren er last van hadden'. Ik dacht er verder niet over na en ging er vanuit dat het wel goed zou komen. Maar toen we gistermorgen bij haar op bezoek waren, bleek het nog steeds niet te zijn opgelost. Maar ze vond het geen probleem; ze zette gewoon een pannetje met water op het vuur. Zo zie je maar dat haar generatie (ze is 89) gewend is om de schouders eronder te zetten en zelf een oplossing te zoeken. Al is dat in dit geval natuurlijk niet handig, want na één telefoontje van mijn kant was het probleem (vervangen van een defect onderdeel van haar CV ketel) binnen een uur opgelost.

Nou is het natuurlijk heel vervelend om te weten dat oma een week lang zonder warm water heeft gezeten en dat niemand dat verder is opgevallen. Ik ben het enige familielid dat bij haar langskomt en er komt tweemaal daags iemand van de thuiszorg kijken of alles in orde is. Voor oma is het blijkbaar geen probleem dat ze geen warm water heeft, vooral niet omdat 'de buurman dat ook niet heeft'. Ze heeft vaker dit soort dingen. Ze benoemt een probleem, concludeert dat iedereen daar last van heeft en dan is het een soort van geneutraliseerd en niet meer zo erg. Zo wordt het voor mij steeds lastiger om te ontdekken wat wel en wat niet aan haar verhalen klopt.

Gistermiddag heb ik buiten haar weten om de huisarts gebeld, want ze heeft behoorlijk opgezette benen en en 'flubbertje' (bindweefseltje) aan haar linkerooglid. Ze wil absoluut niet naar de dokter want het gaat vast vanzelf over en anders maar niet. Toch weet ik dat ze blij is als het verholpen is. En dan moet ik het zo regelen dat de dokter 'toevallig' bij haar langs gaat en niet door mij is gestuurd. Ze wil mij niet tot last zijn, maar ik vind het juist geen probleem om dit te regelen.